T O N Y P A R S O N S
22
αμφιβολία της: «Ενδεχόμενη επαφή. Κόκκινο σακίδιο. Μόλις
πέρασε τη Βρετανική Βιβλιοθήκη. Προχωράει πεζός σε ανατολι-
κή πορεία προς τον σταθμό. Πλησιάζει τη ζώνη σύλληψης».
«Δέλτα 1;»
«Θετικό» είπα.
«Και είμαι εκτός» είπε η Τάνγκο 1, εννοώντας ότι είχε χάσει
την οπτική επαφή με τον στόχο.
Κοίταξα βιαστικά τις δύο φωτογραφίες που είχα κολλήσει στο
ταμπλό. Όχι ότι χρειαζόμουν την επαλήθευση, διότι ήξερα επακρι-
βώς την εμφάνιση του στόχου. Αλλά, παρ’ όλα αυτά, έριξα μια
τελευταία ματιά. Κι έπειτα κάρφωσα πάλι το βλέμμα στο πλήθος.
«Δεν τον έχω» είπα.
Ξάφνου μια ακόμα πιο επιτακτική φωνή στ’ αυτί μου. Κι
αυτή γυναικεία. Η αξιωματικός με το σκυλί. Που την παρατη-
ρούσε επίμονα καθώς τα χείλη της σάλευαν.
«Εδώ Ουίσκι 1, Ουίσκι 1. Πιθανή οπτική επαφή. Ο Μπράβο 1
πλησιάζει. Στα διακόσια μέτρα τώρα. Στο τέρμα του δρόμου.
Κατεύθυνση ανατολική. Κόκκινο σακίδιο. Πιθανή επαφή».
Ένα βουητό από πολλές φωνές μαζί και μια απότομη προ-
σταγή να σωπάσουν.
«Ενδεχόμενη. Ελέγχω. Ελέγχω. Αναμείνατε όλες οι μονάδες.
Δέλτα 1, αναμείνατε».
Κι έπειτα μόνο σιωπή κι ο τριγμός απ’ τα παράσιτα. Περιμέ-
νοντας τώρα τη δική μου επιβεβαίωση.
Στην αρχή το βλέμμα μου τον προσπέρασε.
Επειδή ήταν αλλιώτικος.
Κοίταξα βιαστικά τις δύο φωτογραφίες στο ταμπλό, κι ο
τύπος δεν είχε καμία σχέση με δαύτες. Τα μαύρα μαλλιά ήταν
καστανόξανθα. Το αχνό γένι είχε ξυριστεί. Μα ήταν κι άλλα. Το
ίδιο του το πρόσωπο είχε αλλάξει. Ήταν πιο γεμάτο, πρησμένο,
σχεδόν σαν να ’ταν κάποιος άλλος.
Μα ένα πράγμα παρέμενε ίδιο.
«Δέλτα 1;»
