Ο Σ Ά Κ Ο Σ Τ Ο Υ Φ Ό Ν Ο Υ
21
μό. Έμοιαζε με κάστρο παραμυθιού, με τους πυργίσκους και τους
μυτερούς τρούλους να υψώνονται στον γαλανό, γεμάτο λευκά,
αφράτα σύννεφα ουρανό. Ένα απ’ αυτά τα μέρη που εν ριπή
οφθαλμού μοιάζει να πέρασε αιώνας. Δεν διέκρινα κανένα απ’ τα
«μεγάλα παιδιά». Αλλά στο φουαγέ του ξενοδοχείου υπήρχαν
κάμποσοι – ικανός αριθμός για να ξεσπάσει ένας μικρός πόλεμος.
Κάπου πίσω απ’ τις διχτυωτές κουρτίνες και τα βελούδινα ριντό,
οι ακροβολιστές καραδοκούσαν, οπλισμένοι με τα πυρομαχικά της
Μητροπολιτικής Αστυνομίας. Ο καθένας τους θα ήταν εφοδιασμέ-
νος με μία καραμπίνα Heckler & Koch G36 και με δύο πιστόλια
Glock SLP των 9 χιλιοστών. Αλλά, όσο επίμονα κι αν παρατηρούσα,
δεν διέκρινα το παραμικρό ίχνος της παρουσίας τους.
Μαζί τους θα περίμεναν και πυροτεχνουργοί, αποσπασμένοι
απ’ την Αεροπορία. Και ειδικοί διαπραγματεύσεων. Και αναλυ-
τές όπλων χημικού και βιολογικού πολέμου. Και κάποιος που θα
παράγγελνε τις πίτσες. Κι επιπλέον καμιά εικοσαριά αστυνομι-
κοί πέριξ του σταθμού – αλλά και πάλι, το μόνο που έβλεπα
καθαρά ήταν η κοπέλα με τον σκύλο. Η ενδοσυνεννόηση της
Μονάδας Παρακολούθησης συνεχίστηκε.
«Μονάδες αναφέρατε. Έκο 1;»
«Τίποτε ακόμη».
«Βίκτορ 1;»
«Τίποτα».
«Τάνγκο 1;»
«Έχουμε οπτική επαφή» απάντησε μια γυναικεία φωνή.
Για πρώτη φορά, το πλαστικό ακουστικό μέσα στ’ αυτί μου
βυθίστηκε σε απόλυτη σιωπή.
«Έχω οπτική επαφή με Μπράβο 1» συνέχισε η ίδια φωνή.
«Έχω επαφή». Κι έπειτα μια φριχτή παύση. «Ενδεχόμενη επα-
φή» είπε. «Επαναλαμβάνω – ενδεχόμενη επαφή».
«Ενδεχόμενη επαφή» επανέλαβε κι ο υπεύθυνος παρακολούθη-
σης. «Γίνεται έλεγχος. Αναμείνατε». Η φωνή του σφιγμένη τώρα.
Κι έπειτα πάλι η ίδια γυναικεία φωνή, με όλη την ύπουλη
