T O N Y P A R S O N S
20
Η κοπέλα χαμογέλασε και χάιδεψε τον σκύλο πίσω απ’ τ’
αυτιά, σαν ανταπόκριση στο σχόλιό μου, και ξαφνικά άκουσα μιαν
αντρική φωνή μες στ’ αυτί μου, αν και δεν απευθυνόταν σ’ εμένα.
«Δέλτα 1, έχεις καθαρή λήψη».
Έπειτα τρεις ακόμα φωνές ακούστηκαν, καθώς έλεγχαν τη
μετάδοση των τριών άλλων μικροφώνων του κυκλώματος παρα-
κολούθησης, με την καλά μελετημένη ψυχραιμία του αστυνομικού
σε στιγμές μεγάλης έντασης – σαν πιλότος που απευθύνεται
στους επιβάτες, όταν ένας απ’ τους κινητήρες του αεροπλάνου
έχει πάρει φωτιά. Όλα καλά, κυρίες και κύριοι, ουδείς λόγος
ανησυχίας.
Σάρωσα με το βλέμμα τον δρόμο για τυχόν φορτηγάκια τσι-
λιαδόρων και οχήματα χωρίς αναγνωριστικά και αστυνομικούς
με πολιτικά. Αλλά ήταν όλοι καλοί στη δουλειά τους. Το μόνο
που έβλεπα ήταν η κοπέλα με το πανέμορφο λυκόσκυλο.
«Δέλτα 1;» απευθύνθηκε σ’ εμένα ο υπεύθυνος παρακολού-
θησης. «Έχουμε καθαρή εικόνα και ήχο, Μαξ. Εσύ παίζεις μπά-
λα. Είμαστε σε αναμονή θετικής αναγνώρισης μόλις ο Μπράβο 1
βρεθεί στη ζώνη σύλληψης. Περίμενε στο αμάξι».
Ο Μπράβο 1 ήταν ο άντρας που σχεδίαζε να πεθάνει.
«Μήνυμα ελήφθη, όβερ» είπα.
Κι έπειτα μια γνώριμη φωνή: «Επιθεωρητή Γουλφ, εδώ αρχηγός».
Η αρχηγός της Αστυνομίας Ελίζαμπεθ Σουάιρ. Το αφεντικό μου.
«Καλημέρα, αρχηγέ» είπα.
«Καλή τύχη, Γουλφ» απάντησε εκείνη. Έπειτα ακούστηκε ένα
αχνό χαμόγελο στη φωνή της, καθώς απευθυνόταν με επιδοκιμα-
σία στους υπόλοιπους. «Κι άκουσες τι σου είπε ο υπεύθυνος.
Μείνε στο αμάξι. Άσε τη χαμαλοδουλειά στα μεγάλα παιδιά».
Κοίταξα τον δρόμο γύρω μου. Όπου να ’ναι θα ’σκαγε μύτη.
«Μάλιστα, αρχηγέ» είπα, καλόβολος και ψύχραιμος σαν το
λυκόσκυλο.
Γέρνοντας τον μεσαίο καθρέφτη μπορούσα να διακρίνω τη με-
γαλοπρεπή βικτοριανή πρόσοψη του ξενοδοχείου δίπλα στον σταθ-
