Ο Σ Ά Κ Ο Σ Τ Ο Υ Φ Ό Ν Ο Υ
29
κεφάλι μου. Ένα σκυλί, που ζύγωνε ολοένα την κάθε στιγμή,
γάβγιζε αγριεμένα.
Μια φωνή μες στο αυτί μου γκάριζε κάτι για σκανδαλώδη
υπέρβαση καθήκοντος και ανθρωποκτονία. Μια άλλη φώναζε
κάτι για φόνο.
«
Γουλφ!
»
Η Σουάιρ.
Έβγαλα με φόρα το ακουστικό και το πέταξα μακριά.
Ο άντρας με το κόκκινο σακίδιο ήταν καθισμένος με την πλά-
τη στον τούβλινο τοίχο, κοιτώντας με με μια σαστισμένη έκφρα-
ση στο διαλυμένο του πρόσωπο. Το ένα του χέρι τρεμόπαιζε
ακόμη από την έκπληξη του αιφνίδιου θανάτου. Και τα δυο του
χέρια ήταν άδεια.
Δεν περίμενα ότι τα χέρια του θα ήταν άδεια.
Άξαφνα εμφανίστηκαν οπλισμένοι άντρες με μαύρες μάσκες.
Όπλα στράφηκαν πάνω στον νεκρό. Εννιάρια Glock. Πολυβόλα.
Κι έπειτα είδα ότι ορισμένα ήταν στραμμένα προς το μέρος μου.
«Ο στόχος ήταν» είπα.
Ο τόπος είχε γεμίσει ένοπλους αστυνομικούς του Τμήματος
19 της Σκότλαντ Γιαρντ. Περαστικοί έτρεχαν και σκουντου-
φλούσαν, αναζητώντας κρυψώνα. Πολλοί ούρλιαζαν κι έκλαι-
γαν επειδή οι ένοπλοι δεν έμοιαζαν ούτε στο ελάχιστο με
αστυνομικούς. Φορούσαν ολόσωμες αλεξίσφαιρες στολές. Εί-
χαν μεταλλικές τροχαλίες στους ώμους, ώστε να μπορούν να
τους τραβήξουν πίσω σε περίπτωση που σωριάζονταν από
εχθρικά πυρά. Οι μαύρες μάσκες που φορούσαν είχαν σχισμές
στο στόμα και στα μάτια. Έμοιαζαν με παραστρατιωτικούς
ληστές τράπεζας.
Ο κόσμος πίστευε ότι το έκαναν για να προστατεύσουν την
ταυτότητά τους, μα εγώ ήξερα ότι οι μάσκες είχαν σκοπό να
εμπνέουν τρόμο.
Κι έκαναν τη δουλειά τους.
Όλοι φώναζαν στους ασύρματους που είχαν κρεμασμένους
