T O N Y P A R S O N S
30
στο μέρος της καρδιάς. Τα μασκοφορεμένα πρόσωπα με πρό-
σταζαν με ουρλιαχτά να πέσω στο έδαφος και να μείνω ακίνητος.
Τώρα. Τώρα. Κάν’ το τώρα!
Με αργές κινήσεις έβγαλα την ταυτότητά μου απ’ την τσέπη
του τζιν μου, τους την έδειξα και την πέταξα προς το μέρος τους.
Έπειτα σήκωσα τα χέρια ψηλά. Αλλά δεν θα ’πεφτα στα γόνατα
για χάρη τους. Ούτε θα ξάπλωνα μπρούμυτα. Συνέχισα να προ-
χωρώ προς τον σωριασμένο άντρα.
Διότι έπρεπε να μάθω αν είχα δίκιο.
Τελευταία ευκαιρία! Κάν’ το τώρα!
Σκύβοντας πάνω απ’ τον νεκρό άντρα στο έδαφος, είδα ότι η
πρόσκρουση δεν είχε συντρίψει το πίσω μέρος του κρανίου του.
Το είχε ξεκολλήσει τελείως.
Μια μεγάλη κηλίδα νωπό αίμα απλωνόταν ήδη στο πεζοδρό-
μιο.
Ολόγυρά του, ουρλιαχτά τρόμου κι οργής. Ο σκύλος τόσο
κοντά μου τώρα, που τον οσμιζόμουν, ένιωθα την ανάσα του.
Έβλεπα τα παραδόξως πλακουτσωτά Glock με την άκρη του
ματιού μου να σημαδεύουν τον άντρα στο έδαφος κι εμένα στο
πρόσωπο. Με τις ασφάλειες ανεβασμένες.
Μα αυτός ήταν ο δικός μας, σωστά;
Κοίταξα τα χέρια μου με απορία.
Ήταν καλυμμένα με το αίμα του νεκρού άντρα.
Αλλά δεν έτρεμαν καθώς άνοιγα με φούρια το κόκκινο σακί-
διο για να δω τι είχε μέσα.
