Ο Σ Ά Κ Ο Σ Τ Ο Υ Φ Ό Ν Ο Υ
27
«Έχει το ίδιο σακίδιο» είπα, ανοίγοντας την πόρτα του αυτοκι-
νήτου. «Ίδιο με αυτό στην κάμερα ασφαλείας. Το κόκκινο. Το
είχε όταν αγόρασε τις προμήθειες. Είναι το ίδιο κόκκινο σακίδιο
κι ο τύπος είναι ο στόχος».
«Δεν μπορείς να παρκάρεις εδώ, φιλαράκι» ακούστηκε μια
αφρο-κόκνεϊ
*
φωνή απ’ το ανοιχτό τζάμι, κι εγώ αναπήδησα,
σαστισμένος στο άκουσμα μιας φωνής που δεν μιλούσε από το
ακουστικό μέσα στ’ αυτί μου.
Ένας υπάλληλος της Τροχαίας μού έκοβε κλήση. Βγήκα απ’
τ’ αμάξι. Ήταν ένας ψηλός τύπος με σημάδια δυτικοαφρικανικής
φυλής στα μάγουλα κι έγειρε ελαφρώς προς τα πίσω, περιμένο-
ντας στράβωμα. Εγώ τον προσπέρασα με το βλέμμα, διακρίνοντας
τον άντρα με το κόκκινο σακίδιο.
Το πλήθος είχε αραιώσει.
Ήταν έτοιμος να μπει στον σταθμό.
Απέμεναν δεκαπέντε δευτερόλεπτα.
Κι έπειτα μια φωνή μες στ’ αυτί μου: «Εδώ Σουάιρ. Μπες
στο κωλοαμάξι σου, Γουλφ».
Όλη η προσποιητή ψυχραιμία είχε εγκαταλείψει τη φωνή της.
Δίστασα προς στιγμήν.
Κι έπειτα ξαναμπήκα στο αυτοκίνητο.
Ο τύπος της Τροχαίας έχωνε τώρα την κλήση κάτω απ’ τον υα-
λοκαθαριστήρα μου. Εγώ έγνεψα αρνητικά, κοιτώντας τον μεσαίο
καθρέφτη. Ο άντρας με το κόκκινο σακίδιο βρισκόταν ακριβώς
πίσω μου τώρα και στεκόταν μπροστά στην κεντρική είσοδο του
σταθμού. Το πλήθος σκόρπιζε. Τίποτα πια δεν τον σταματούσε απ’
το να μπει. Μα αυτός είχε σταθεί ακριβώς στην είσοδο του σταθμού.
Μονολογώντας.
Όχι, όχι, δεν μονολογούσε.
Προσευχόταν.
* Κόκνεϊ: ο εργατικής καταγωγής κάτοικος της περιοχής Ιστ Εντ του Λονδίνου
και ο χαρακτηριστικός τρόπος ομιλίας του.
