T O N Y P A R S O N S
24
λαμπή απ’ το κόκκινο ασφαλείας. Ξάφνου κανείς δεν μου απευ-
θυνόταν πλέον.
«Ο δικός μας είναι» είπα. «Θετική αναγνώριση. Έχω επαφή.
Έχω επαφή. Όβερ».
Το φανάρι έγινε πράσινο και τα αμάξια σταμάτησαν απρό-
θυμα. Οι περαστικοί άρχισαν να διασχίζουν τον δρόμο. Ο άντρας
με το κόκκινο σακίδιο χώθηκε ανάμεσά τους.
Μίλησα αργά και καθαρά: «Εδώ Δέλτα 1, επιβεβαιωτικό επα-
φής. Ο στόχος ετοιμάζεται να εισέλθει στη ζώνη σύλληψης. Ακού-
γομαι; Όβερ».
Και μόνο τα παράσιτα σαν απόκριση.
Κι έπειτα. «Πιθανή επαφή. Γίνεται έλεγχος. Αναμείνατε».
Κούνησα το κεφάλι μου κι ήμουν έτοιμος να μιλήσω πάλι,
όταν η ψύχραιμη φωνή της αρχηγού Σουάιρ είπε: «Αρνητικό,
Γουλφ. Άκυρο. Όλοι κάτω».
Το φανάρι έγινε πάλι κόκκινο.
Ο άντρας με το λαμπερό σακίδιο είχε διασχίσει τον δρόμο.
Κατευθυνόταν προς τον σταθμό.
«Τι περιμένατε, να φοράει μπούρκα;» είπα. «Ο Μπράβο 1
είναι. Ο στόχος. Ο δικός μας. Το πρόσωπό του...»
«Δεν έχουμε οπτική επιβεβαίωση» είπε ο υπεύθυνος παρα-
κολούθησης. «Δεν έχουμε θετική αναγνώριση, Δέλτα 1».
Κι έπειτα η Σουάιρ. «Δεν είναι αυτός» επανέλαβε. «Ήσυχα,
Γουλφ». Με έναν τόνο ατσάλινο τώρα. «Η δουλειά σου ήταν συ-
γκεκριμένη και ολοκληρώθηκε. Δεν απαιτείται περαιτέρω ενέργεια.
Όλες οι μονάδες κάτω. Αρνητικό. Άκυρο. Ευχαριστώ, παίδες».
Το πλήθος συνέχισε να προχωρά πιο αργά καθώς ενώθηκε με
το ρεύμα των επιβατών που έβγαιναν απ’ τον σταθμό του Κινγκς
Κρος. Υπολόγιζα ότι είχα ένα λεπτό για να τον σταματήσω προ-
τού εξαφανιστεί στο εσωτερικό του σταθμού. Άπαξ και ο συρμός
του σιδηρόδρομου ή του μετρό έφτανε στη στάση, ο τύπος με το
κόκκινο σακίδιο θα ένωνε απλώς τα χέρια και ο κόσμος θα χα-
νόταν σε μιαν έκρηξη.
