Ο Σ Ά Κ Ο Σ Τ Ο Υ Φ Ό Ν Ο Υ
25
Η μπαταρία την οποία πιθανότατα κρατούσε ήδη στο ένα
χέρι θα δημιουργούσε ένα κύκλωμα ρεύματος που θα ηλεκτρο-
δοτούσε έναν απλό δέκτη στο άλλο του χέρι. Ύστερα το ρεύμα
θα περνούσε μέσα από δύο καλώδια κι αποκεί στο κόκκινο σα-
κίδιο –που θα είχε μια διακριτική σχισμή στο πλάι–, όπου ένας
τροποποιημένος γλόμπος θα παρείχε ρεύμα σ’ έναν πυροκροτη-
τή χωμένο μέσα σ’ έναν μικρό κύλινδρο, ο οποίος με τη σειρά του
θα πυροδοτούσε το εκρηκτικό, το οξυζενέ που τον είχα δει στην
κάμερα ασφαλείας να αγοράζει με έντεκα πενηντάρικα.
Παράλληλα είχε αγοράσει, πάλι σε χονδρική, μεγάλο απόθεμα
καρφιών δεκαπέντε εκατοστών. Σακιά ολόκληρα. Τα καρφιά θα
ήταν κολλημένα στο εξωτερικό του εκρηκτικού, ικανά να επιφέ-
ρουν πόνο και δυστυχία που δεν χωρά ούτε σε εκατό ζωές.
Εάν κατάφερνε να εκραγεί το φορτίο.
Αν ήταν τόσο έξυπνος.
Αν δεν είχε κάνει κάποιο λάθος στο μαγείρεμα.
Κατάπια έναν κόμπο καυτής, πικρής αναγούλας, που γέμισε
τον λαιμό μου.
«Κάνεις λάθος» είπα. «Αυτός είναι. Θετική επαφή».
Είχα μπει στο γκαράζ του. Είχα δει τα εκατοντάδες άδεια
μπουκάλια του οξυζενέ. Είχα δει το βίντεο απ’ την κάμερα ασφα-
λείας όταν τα αγόραζε, μέχρι που τα μάτια μου έτσουζαν απ’ τη
μορφή του.
Δεν χρειαζόμουν καν τις φωτογραφίες στο ταμπλό. Τον ήξερα.
Ήταν μέσα στο μυαλό μου.
Δεν μπορούσε να μου κρυφτεί.
«Όλοι κάτω» είπε μια επίπλαστα ψύχραιμη φωνή. «Με ακούς,
Δέλτα 1;»
«Όχι» είπα. «Σε χάνω».
Τριάντα δευτερόλεπτα απέμεναν.
Κι ανάμεσα σ’ όλο αυτό το πλήθος, και περικυκλωμένος από
τόσα όπλα, βρισκόμουν μόνος μου με τον άντρα που σχεδίαζε
να πεθάνει.
* * *
