18
K A T E H A M E R
κουρασμένη και νυσταγμένη. Όταν κάθομαι, σηκώνεται μυρω
διά χώματος, βαριά και γλυκιά. Κάτι χαϊδεύει το πρόσωπό
μου, νομίζω πως είναι ένα ξεραμένο φύλλο, επειδή το νιώθω
ξερό και τραχύ.
Τα πουλιά δεν μοιάζουν πια σαν να κελαηδούν, πιο πολύ
ακούγονται σαν να κουβεντιάζουν, και το αεράκι κάνει τα
δέντρα να θροΐζουν. Και ακούω τη μητέρα μου να με φωνάζει,
αλλά η φωνή της ακούγεται όπως το θρόισμα και τα πουλιά,
και ξέρω ότι πρέπει να της απαντήσω αλλά δεν απαντάω.
