2
Γ
ια τα όγδοα γενέθλιά μου θέλω να πάω να δω έναν λαβύ
ρινθο.
«Κάρμελ, τι ξέρεις για τους λαβύρινθους;» λέει η μαμά.
Το σκέφτομαι καλά και βλέπω μπροστά μου ένα διπλωμέ
νο παζλ που μοιάζει με εγκέφαλο.
«Έχω ακούσει διάφορα» λέω.
Και η μαμά γελάει και λέει «εντάξει».
Δεν έχουμε αυτοκίνητο, κι έτσι πηγαίνουμε με το λεωφορείο,
οι δυο μας. Τα τζάμια είναι αχνισμένα, έτσι δεν βλέπω πού
πάμε. Η μαμά φοράει τα αγαπημένα της σκουλαρίκια, που
είναι σαν κομματάκια γυαλιού, μόνο που όταν κουνιέται αστρά
φτουν με διάφορα χρώματα.
Σκέφτομαι τα γενέθλιά μου, που ήταν την προηγούμενη
Τρίτη, και τώρα είναι Σάββατο, και σκέφτομαι πως της φίλης
μου της στέλνει κάρτες και δώρα η γιαγιά της, αλλά η μαμά
δεν μιλάει με τη μαμά και τον μπαμπά της, παρόλο που ζουν
ακόμη. Δεν με νοιάζει και τόσο για την κάρτα και το δώρο,
αλλά θα ήθελα να ξέρω πώς είναι.
«Μαμά, έχεις φωτογραφία της μαμάς και του μπαμπά σου;»
Γυρίζει απότομα το κεφάλι της και τα σκουλαρίκια αστρά
φτουν ροζ και κίτρινα.
«Δεν είμαι σίγουρη. Ίσως. Γιατί;»
«Απλώς μερικές φορές αναρωτιέμαι πώς είναι και αν μου
μοιάζουν».
