13
Τ Ο Κ Ο Ρ Ι Τ Σ Ι Μ Ε Τ Ο Κ Ο Κ Κ Ι Ν Ο Π Α Λ Τ Ο
αγελάδα. Βλαμμένη, ηλίθια αγελάδα. Πάρε τον Θεό σου και
μην ξανάρθεις».
Μερικές φορές, λίγο πριν με πάρει ο ύπνος, φαντάζομαι ότι
χώνομαι μες στο κρανίο της Κάρμελ και βρίσκω τις αναμνήσεις
της. Κοιτάζω μέσα από τις κοιλότητες των ματιών της και
παρακολουθώ την ταινία της ζωής της να ξετυλίγεται μέσα
από τα δικά της μάτια. Κοίτα, κοίτα: να, εγώ κι ο πατέρας της
όταν ήμασταν μαζί. Η Κάρμελ είναι ακόμη μικρή, έτσι της
φαινόμαστε σαν γίγαντες που φτάνουν ως τον ουρανό. Σκύβω
για να τη σηκώσω και τραγουδάω στο αυτί της παιδικά τρα
γουδάκια.
Και είναι κι εκείνη η μέρα στο τσίρκο.
Κάνουμε πικ νικ δίπλα στην τέντα του τσίρκου πριν μπού
με μέσα. Στρώνω την κουβέρτα στο γρασίδι, κι έτσι δεν προ
σέχω την Κάρμελ που γυρίζει το κεφάλι της και βλέπει τον
κλόουν να κοιτάζει ανάμεσα από τα φύλλα της τέντας. Το
πρόσωπό του είναι παστωμένο και έχει ζωγραφισμένο ένα
μεγάλο κόκκινο στόμα. Η Κάρμελ απορεί που το κεφάλι του
είναι τόσο ψηλά, επειδή τα ξυλοπόδαρά του τα κρύβει το ριγέ
άνοιγμα της τέντας. Ο κλόουν κοιτάζει φευγαλέα ψηλά, στον
ουρανό, να δει τι καιρό έχει, κι έπειτα το άσπρο πρόσωπό του
με το κόκκινο χαμόγελο εξαφανίζεται ξανά.
Τι άλλο; Αρχίζει το σχολείο, εγώ χωρίζω με τον Πολ και
πετάω τα ρούχα του από το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας.
Θα πρέπει να τα είδε αποκεί που καθόταν στην κουζίνα – τα
πουκάμισα και τα παντελόνια του να ’χουν βάλει πλώρη για
το έδαφος. Άλλα πράγματα, πόσες αναμνήσεις, ακόμα και
σε μια τόσο σύντομη ζωή: όταν είδε τη θάλασσα, μια μέρα
που πλατσούριζε στο ποτάμι, Χριστούγεννα, μια πανσέληνος,
χιόνι.
