12
K A T E H A M E R
περνάω. Ή μήπως θα κάθομαι ψηλά στην οξιά μαζί της και θα
παίζουμε παιχνίδια; Θα κατασκοπεύουμε τους ανθρώπους που
ζουν στο σπίτι μας και θα παρατηρούμε τα πηγαινέλα τους.
Ίσως τους φωνάζουμε κιόλας, κάνοντάς τους να αναπηδούν
απ’ τον φόβο τους.
Ήμασταν ένας λόχος ανύπαντρες μητέρες – όπως έλεγε
αστειευόμενη μία από την ομάδα. Μαζευόμασταν όλες μαζί
σε ένδειξη αλληλεγγύης για την κατάστασή μας. Εκ των υστέ
ρων, νομίζω πως δεν έκανε καλό στην Κάρμελ αυτή η γυναι
κοπαρέα, γυναίκες με μάτια και δαχτυλίδια φορτωμένα πικρία.
Πολλά απογεύματα καθόμασταν γύρω από το τραπέζι της
κουζίνας λέγοντας συνέχεια:
τότε εκείνος, τότε εκείνος, τότε
εκείνος
. Είχαμε όλες πληγωθεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο,
το μέσα μας ήταν μωλωπισμένο. Εκτός από την Άλις, που είχε
και πραγματικούς μώλωπες. Λίγους μήνες αφότου χάθηκε η
Κάρμελ, η Άλις ήρθε στο σπίτι.
«Έπρεπε να σου μιλήσω» είπε. «Θέλω να σου πω κάτι».
Ακόμη φανταζόμουν πως το οτιδήποτε μπορούσε να απο
τελέσει στοιχείο που θα έλυνε το μυστήριο.
«Τι είναι; Τι είναι;» ρώτησα, σφίγγοντας όλο αγωνία τον
γιακά της ρόμπας μου.
Αυτό που μου είπε με απογοήτευσε τόσο πολύ, που γύρισα
από την άλλη και κοίταξα στο στραγγιστήρι της κουζίνας το
τσόφλι του αυγού που είχα φάει την προηγούμενη μέρα. Αλλά
όταν άρχισε να μου λέει πως η κόρη μου είχε δίοδο επικοινω
νίας με τον Θεό και πως μπορεί τώρα να βρισκόταν εκ δεξιών
του, πώς τη μίσησα τότε, τη νεοφώτιστη που ανακάλυψε τον
Χριστό, με τα ψεύτικα στοιχεία της και τους καρπούς με τα
ασορτί πλεχτά βραχιολάκια, τα οποία στριφογύριζε ενόσω μι
λούσε. Δεν μπορούσα να μείνω άλλο σιωπηλή.
«Κόφ’ το» ούρλιαξα. «Φύγε αποδώ. Νόμιζα πως είχες να
μου πεις κάτι σοβαρό. Φύγε αποδώ και άσε με ήσυχη, ηλίθια
