Πρώτη έκδοση Noέμβριος 2025 ΤΙΤΛΟΣ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟΥ Jamie Littler, The Order of Misfits. Puffin, an imprint of Penguin Random House LLC ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Ειρήνη Παϊδούση ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ Θοδωρής Τσώλης ΣΕΛΙΔΟΠΟΙΗΣΗ Oυρανία Λυμπεροπούλου ΠPOΣAPMOΓH EΞΩΦYΛΛOY Ρεντουάν Αμζλάν ISBN 978-618-03-4575-9 ΒOΗΘ. ΚΩΔ. ΜΗΧ/ΣΗΣ 84575 Κ.Ε.Π. 6408 Κ.Π. 22167 © 2024, Jamie Littler (για τo κείμενο και την εικονογράφηση) © 2025, Εκδόσεις ΜΕΤAΙΧΜΙO (για την ελληνική γλώσσα) Eκδόσεις ΜΕΤAΙΧΜΙO Ιπποκράτους 118, 114 72 Αθήνα, τηλ.: 211 3003500 www.metaixmio.gr • [email protected] Κεντρική διάθεση: Ασκληπιού 18, 106 80 Αθήνα, τηλ.: 210 3647433 Bιβλιοπωλεία ΜΕΤAΙΧΜΙO Aσκληπιού 18, 106 80 Aθήνα, τηλ.: 210 3647433 Πολυχώρος, Ιπποκράτους 118, 114 72 Αθήνα, τηλ.: 211 3003580, fax: 211 3003581 ΜΕ ΤΑ Ι ΧΜΙΟ π α ι δ ι κ ό
Για τη Λ. Τζ. Άιρτον, που βοήθησε να γίνουν οι Αρκάνες γνωστοί.
ΟΙ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΤΗΣ ΤΖΟΥΝΙΠΕΡ ΜΠΕΛ: ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΣΟΟΥ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ! Εντυπωσιακή δήλωση, για μία πόλη που κυριολεκτικά κυβερνάται από μαγεία! Ο Πίνακας Ανακοινώσεων του Άρκσπαϊρ όμως δεν κάνει τίποτε άλλο πέρα από το να μεταφέρει την αλήθεια! Κανείς δε θα σας κατηγορούσε αν δεν έχετε ακούσει ποτέ για αυτήν. Κατά γενική άποψη, η Τζούνιπερ Μπελ είναι ένα τίποτα, ένα αμόρφωτο κορίτσι από την κάτω πόλη της Περιφέρειας της Ίριδας. Αυτό το παιδί των δρόμων όμως, αυτό το κορίτσι αμφιβόλου φήμης, στα δεκατρία του χρόνια ισχυρίζεται ότι έχει ευλογηθεί με τη μαγεία του μέγιστου, θαυμαστού Επισκέπτη – του παντοδύναμου και πάνσοφου όντος που πέρασε για πρώτη φορά στον κόσμο μας από την Άλλη Πλευρά πριν από χίλια χρόνια, για να ευλογήσει τους πρώτους ευγενείς Αρκάνες με τις δυνάμεις του. Ναι, καλά διαβάσατε. Η μις Μπελ δεν έχει Κληρονομήσει τις υποτιθέμενες δυνάμεις της από έναν από τους πέντε ευγενείς Αρκάνες τα ψέματα των Αρκάνων. πολύ κουλ ηλίθιους
ηγέτες μας. Δεν είναι μία επιμελής, ανιδιοτελής Υποψήφια που εκπαιδεύεται σε μία από τις πέντε σπουδαίες Ακαδημίες μας για την τιμή να επιλεχθεί ως Κληρονόμος. Ισχυρίζεται ότι έχει επιλεχθεί από τον ίδιο τον Επισκέπτη. Είτε έχουμε να κάνουμε με μία ιστορική στιγμή, καθοριστικής για την πόλη μας σημασίας, είτε με αίρεση και προδοσία εσχάτου βαθμού. Η Τζούνιπερ Μπελ παρουσιάζει κάποιο ταλέντο στη μαγεία (ποιος μπορεί να ξεχάσει εκείνη τη νύχτα πριν από τρεις εβδομάδες, που φωτίστηκε ο ουρανός από σύμβολα απόκρυφης γνώσης;), δεν έχει αποδείξει όμως ακόμη αν οι δυνάμεις της είναι αυθεντικές ή κάποια απαράδεκτα κόλπα που χρησιμοποιούν πράκτορες των Προδοτών, που εξακολουθούν να προσπαθούν να μας βλάψουν από τους Ερημότοπους, πέρα από τα σύνορά μας. Έτσι λοιπόν, οι εκλαμπρότατοι ηγέτες μας Αρκάνες ανάγγειλαν τη μεγαλύτερη πρόκληση της εποχής μας, μια σειρά από δοκιμασίες που θα κρίνουν τους τολμηρούς ισχυρισμούς της μις Μπελ. ΚΡΙ ΤΕΣ : ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΙΟΙ, ΕΥΓΕΝΕΙΣ ΑΡΚΑΝΕΣ ΗΓΕΤΕΣ ΜΑΣ – ΕΙΘΕ ΝΑ ΜΑΣ ΦΥΛΑΝΕ ΠΑΝΤΑ ΑΠΟ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ! Ναι, θα ’θελες! υπερεκτιμημένες Θύμα ξεχαστούν απαίσιοι, άπληστοι, φονικοί κλέφτες σωμάτων
Για να σε δούμε, μεγάλε! Ε καλά, αυτήν τη νίκησα ήδη! Η ΚΑΛΥΨΩ Ηγέτιδα του Τάγματος του Μεσονυχτίου και κυβερνήτρια της Περιφέρειας του Μεσονυχτίου. • Η νεότερη όλων των σύγχρονων Αρκάνων. • Διαθέτει τη δύναμη να ελέγχει τις σκιές και στενή σύνδεση με τους νεκρούς. Υπεύθυνη για τη γαλήνια αποστολή των πνευμάτων στο Υπερπέραν. • Η Περιφέρεια του Μεσονυχτίου λειτουργεί ως τόπος ανάπαυσης των αποθανόντων, ένα μαυσωλείο σε μέγεθος πόλης προς τιμήν εκείνων που υπήρξαν πριν από μας. Ο ΠΛΑΣΤΗΣ Ηγέτης του Τάγματος της Επινόησης και κυβερνήτης της Περιφέρειας της Επινόησης. • Διαθέτει τη δύναμη να εμφυσά ζωή σε συγκλονιστικά ομοιώματα και απίστευτες μηχανές. • Η Περιφέρεια της Επινόησης είναι το κέντρο της βιομηχανίας του Άρκσπαϊρ, ένα μέρος όπου οι φλόγες της δημιουργίας δε σβήνουν ποτέ και όπου όσο υπάρχει φαντασία, δεν υπάρχουν όρια. Ο ΤΥΦΩΝΑΣ Ηγέτης του Τάγματος της Λάμψης και κυβερνήτης της Περιφέρειας της Λάμψης. • Διαθέτει τη δύναμη της καταιγίδας και το ένδοξο φως της γνώσης. • Η Περιφέρεια της Λάμψης φημίζεται για τις πολλές βιβλιοθήκες και τα κολέγιά της, και αποτελεί πραγματικό φάρο γνώσης σε έναν σκοτεινό κατά τα άλλα κόσμο. • Α, και λατρεύει τον εαυτό του.
Ο ΓΡΙΦΟΣ Ηγέτης του Τάγματος των Πυλών και κυβερνήτης της Περιφέρειας της Πύλης. • Διαθέτει τη δύναμη να δημιουργεί απίστευτες ψευδαισθήσεις και πύλες για οπουδήποτε σχεδόν μπορεί κανείς να φανταστεί. • Η Περιφέρεια της Πύλης είναι ένας κόμβος πυλών που οδηγούν στα πέρατα του κόσμου και έχουν ζωτική σημασία για τη συλλογή προμηθειών για την πόλη. Είναι επίσης γνωστή ως η περιφέρεια που δεν κοιμάται ποτέ – ένας τόπος διασκέδασης και αναψυχής. Η ΠΑΝΘΟΡΑ Ηγέτιδα του Τάγματος της Ίριδας και κυβερνήτρια της Περιφέρειας της Ίριδας. • Διαθέτει τη δύναμη να βλέπει μέσα από τα μάτια κατώτερων πλασμάτων και να διαβάζει τους οιωνούς που κρύβουν τα άστρα. • Η Πανθόρα έχει να εμφανιστεί πενήντα χρόνια. Περιμένουμε να δούμε αν θα ορίσει δοκιμασία για τη μις Μπελ. • Η Περιφέρεια της Ίριδας είναι το κέντρο ασφάλειας της πόλης, με τα πολλά της παρατηρητήρια να παρακολουθούν για οποιαδήποτε ένδειξη δραστηριότητας Προδότη ή άλλου είδους απειλή. Κάποιοι λένε πως η Πανθόρα αναζητά τον Επισκέπτη, με την ελπίδα να βρει τρόπο για να τον φέρει πίσω και να οδηγήσει την πόλη σε μια νέα χρυσή εποχή ευημερίας. Δε λες καλύτερα πως κρύβεται! Μπουου! Μακριά από την αδελφή μου!
Η ΔΟΚΙΜΑΖΟΜΕΝΗ: Τζούνιπερ Μπελ, ένα κορίτσι μικρής σημασίας. Ύποπτη πορτοφολού και κυνηγός κειμηλίων. • Ηγέτιδα του Τάγματος των Απροσάρμοστων και κυβερνήτρια του δωματίου της. • Διαθέτει άχαστες ικανότητες τρεξίματος στις στέγες, τρελά κόλπα και τρελά αστεία. • Έχει μικρό τάγμα και καθόλου περιφέρεια – ποιος τη χρειάζεται όμως όταν έχει τον Σπίθα, τη Θία, τον Έβεραρντ και τη μαντάμ Άντι στο πλευρό του; Έχει ευλογηθεί άραγε πραγματικά η μις Μπελ από τον Επισκέπτη, ή μήπως δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια θρασύτατη ψεύτρα; Ένα πράγμα είναι σίγουρο – οι Δοκιμασίες της Τζούνιπερ Μπελ θα είναι ένα θέαμα που η πόλη του Άρκσπαϊρ δε θα ξεχάσει ποτέ! Πφφ... τόσο μικρής που έκατσες να γράψεις κοτζάμ φυλλάδιο για μένα; Επαγγελματίας από τους λίγους Αυτό ξαναπές το!
11 1 ΜΙΑ ΘΕΑ ΦΟΒΕΡΗ «Για δες εδώ λάμψη κι ομορφιά!» είπε η Τζούνιπερ Μπελ, χαμογελώντας. Σταμάτησε να σκαρφαλώνει στην κορυφή της αψίδας κι απέμεινε να χαζεύει την απίστευτη θέα μπροστά της. Η Θία, η καλύτερη φίλη της, ένευσε καταφατικά. «Ναι». Όπως και η Τζούνιπερ, είχε τραβήξει με κάρβουνο γραμμές στα μάγουλά της και είχε μαζέψει τα κοντά μαύρα της μαλλιά με ένα λουλουδάτο μαντίλι. Με μαύρα λουλούδια, φυσικά· σε μυστική αποστολή ήταν, άλλωστε. «Χωρίς όλον εκείνο τον καπνό από τα εργοστάσια, το φως φαντάζει σχεδόν καθαρό. Λες κι έκανε μπάνιο ο ήλιος». «Και τρίφτηκε μέχρι και πίσω από τα αυτιά» συμφώνησε η Τζούνιπερ. Αν υπήρχε μέρος στο Άρκσπαϊρ που θα λαχταρούσε κανείς να βρεθεί, αυτό ήταν οι Άνω Πόλεις. Με τις πελώριες μεταλλικές πλάκες να τις κρατούν ψηλά πάνω από τις κάτω πόλεις, το μόνο που τις ξεπερνούσε ήταν
12 οι πύργοι των Αρκάνων που στηρίζονταν σε αυτές: κτίρια κολοσσιαία, που άγγιζαν τα σύννεφα. Οι Άνω Πόλεις ήταν μέρη γεμάτα πολυτέλεια, που όριζαν τους νόμους και διαφέντευαν τον τόπο. Κι όμως, θα έλεγε κανείς πως η Άνω Πόλη της Περιφέρειας της Ίριδας είχε ζήσει και καλύτερες μέρες. Οι άλλοτε λαμπεροί λευκοί σοβάδες έπεφταν από τους τοίχους των αρχοντικών κτιρίων. Οι θολωτές στέγες ήταν γεμάτες κουτσουλιές. Τα μεγαλειώδη βιτρό στα παράθυρα και τα περίτεχνα παρατηρητήρια ήταν θολά από τη βρομιά. Δεν πήγαιναν καλά τα πράγματα στην περιφέρεια εδώ και πενήντα χρόνια, μετά την εξαφάνιση της ηγέτιδάς της, της Πανθόρας. Το Τάγμα της είχε γίνει νωθρό και αμελούσε τους πολίτες του, ενώ είχε κλειστεί στο αρχηγείο της και περίμενε την ηγέτιδά του να επιστρέψει. Παρ’ όλα αυτά, η Άνω Πόλη της Ίριδας εξακολουθούσε να αποτελεί πολύ καλύτερο θέαμα από τους σωρούς σκουριάς και ερειπίων που αποτελούσαν το Κατακάθι, κάτω χαμηλά. Ειδικά όταν ανάτελλε ο ήλιος. Οι αχτίδες του αντανακλούσαν στα παράθυρα πλημμυρίζοντάς τα χρώμα και για μια σύντομη, υπέροχη στιγμή ξανάβρισκαν την παλιά τους δόξα. Κι όταν έπεφταν στους βρόμικους τοίχους, το ξεθωριασμένο λευκό έπαιρνε μια ολοζώντανη, ροδακινιά λάμψη. «Είναι το κάτι άλλο» είπε η Τζούνιπερ. Είχε τα κέφια της. Την προηγούμενη μέρα είχε ανακοινωθεί η δεύτερη δοκιμασία της. Παντού στην πόλη
13 ξεπρόβαλλαν μηχανές, σαν ζουζούνια που ξεμυτίζουν κάτω από υγρό κούτσουρο. Γιγάντια εντομοειδή πράγματα, όλο σύρματα και σωλήνες και τόσα πόδια που ούτε κι αυτά δεν ήξεραν τι να τα κάνουν. Μόνο που αντί για πρόσωπα είχαν καμπυλωτές γυάλινες οθόνες, κενές και γυαλιστερές. Δεν ήταν δύσκολο να μαντέψει κανείς ποιος τα είχε στείλει. Τέτοια παράξενα μαραφέτια, εφευρέσεις που δε χωρούσε ο νους; Δουλειά του Πλάστη ήταν. Και ω, τι έκπληξη, στις οθόνες τρεμόπαιξε η εικόνα του, θολή και πράσινη, ξεθωριασμένη. Όπως πάντα, το πρόσωπό του κρυβόταν στη σκιά ενός πλατύγυρου καπέλου, με τα μάτια να ξεχωρίζουν στο σκοτάδι σαν φανάρια. «Τρεις μέρες» είχε πει, λαλίστατος όπως πάντα. «Η δεύτερη δοκιμασία της Τζούνιπερ Μπελ θα γίνει σε τρεις μέρες, εντός του Πύργου της Επινόησης. Εκεί θα δούμε την αλήθεια για αυτό που ισχυρίζεται η μις Μπελ πως είναι». Οι περισσότεροι θα ένιωθαν κάποια νευρικότητα, αν ήξεραν ότι πρέπει να τα βάλουν με έναν παντοδύναμο Αρκάνα. Κάποιοι πιο λογικοί μάλιστα μπορεί και να τρομοκρατούνταν, ειδικά αν ήξεραν τα απαίσια μυστικά που είχαν ανακαλύψει η Τζούνιπερ και οι φίλοι
14 της. Οι Αρκάνες δεν είχαν οργανώσει τις δοκιμασίες επειδή ήθελαν να δώσουν στην Τζούνιπερ την ευκαιρία να αποδείξει ότι ήταν αλήθεια αυτό που ισχυριζόταν. Ήθελαν απλώς μια πρόφαση να τη σκοτώσουν. Ποιος ήξερε τι μπορούσε να συμβεί μες στον χαμό της μαγικής δοκιμασίας; Κάποιο διακριτικό δυστύχημα; Ή μήπως κανένας αδιάντροπος αποκεφαλισμός; Δεν μπορούσαν οι Αρκάνες να αφήσουν ένα κορίτσι από το Κατακάθι να βάζει στο μυαλό του κόσμου ανόητες ιδέες ότι μπορούσε τάχα να γίνει και κάποιος άλλος ισχυρός όσο εκείνοι. Δεν ήταν οι Αρκάνες οι μεγάλοι σωτήρες που θαρρούσε η πόλη πως ήταν. Δεν παρέδιναν τη δύναμή τους σε κάθε νέα γενιά ευγενών Κληρονόμων, για να μπορέσει να διατηρηθεί η κληρονομιά των Αρκάνων. Ήταν οι ίδιες ακριβώς ψυχές που είχαν λάβει το δώρο της μαγείας, χίλια χρόνια πριν. Δεν ήταν καλοκάγαθοι ηγέτες. Ήταν μοχθηροί αρχαίοι που έκλεβαν τα σώματα παιδιών για να παρατείνουν αφύσικα τις ζωές τους. Κι αφού οι μόνοι που γνώριζαν το σκοτεινό μυστικό των Αρκάνων ήταν η Τζούνιπερ και το Τάγμα των Απροσάρμοστων, ήξερε πως εκείνοι έπρεπε να τους σταματήσουν. Άλλες δυο μέρες. Κι όμως εκείνη ήταν εκεί, γεμάτη ενθουσιασμό, παρά τη δυσοίωνη απειλή του θανάτου. Η Τζούνιπερ σιχαινόταν να κάθεται χωρίς να κάνει τίποτα, χωρίς να ξέρει αν θα την προκαλούσαν οι Αρκάνες να πάρει μέρος σε άλλη μια δοκιμασία ή θα βα-
15 ριόντουσαν απλώς να παίζουν παιχνίδια και θα τη σκότωναν καθώς κοιμόταν. Ένιωθε ανυπεράσπιστη και… παγιδευμένη. Τώρα όμως που είχε ανακοινωθεί η δεύτερη δοκιμασία; Μπορούσε να κάνει κάτι. Μπορούσε επιτέλους να αντιμετωπίσει τους Αρκάνες! Δεν είχε σκοπό να κρυφτεί σε μια γωνιά και να διαβάσει όλα τα σκονισμένα βιβλία που είχε φέρει ο Έβεραρντ από τις βιβλιοθήκες της περιφέρειάς του. Τους είχε ζαλίσει με τη σημασία της έρευνας – τι να την κάνει όμως όταν είχε στο πλευρό της κάποιον με τις δυνάμεις του Σπίθα; Ως και λίγη από τη σκιομαγεία της Καλυψώς είχε πια, για τ’ όνομα του Επισκέπτη! Ποτέ ξανά δεν είχε νιώσει η Τζούνιπερ τόση σιγουριά για τις πιθανότητες που είχε να τα καταφέρει. Ο Σπίθας ήταν το μυστικό της όπλο, ο άσος στο μανίκι της. Αυτό βέβαια δεν κράταγε μακριά τις αναμνήσεις από την προηγούμενη δοκιμασία. Το σκοτάδι. Τα αρπαχτικά, σκελετικά χέρια. Και το χειρότερο από όλα, το θέαμα της Νιξ Νέβερμπραϊτ, ενός κοριτσιού λίγο πιο μεγάλου από την Τζούνιπερ, καθώς πάσχιζε να μην αφήσει το πνεύμα της Καλυψώς να αρπάξει το σώμα της. Ναι, δύο βδομάδες μετά κι ακόμη έβλεπε εφιάλτες η Τζούνιπερ για αυτό. Εδώ έξω όμως, ψηλά πάνω από την πόλη, ένιωθε πως μπορούσε να ανασάνει. Δεν έβλεπε την ώρα να ξυπνήσει η περιφέρειά της για να δει τι είχε κάνει το Τάγμα των Απροσάρμοστων τη νύχτα.
«Το μόνο θέαμα που θα κάτσω να θαυμάσω είναι των εχθρών μου, τσακισμένων και ηττημένων στα πόδια μου» μουρμούρισε ο Σπίθας, κοιτάζοντας την ανατολή σαν να τον είχε προσβάλει. Όπως δηλαδή κοιτούσε σχεδόν τα πάντα, για να είμαστε δίκαιοι. «Μπα, δεν ήξερα πως μπορείς να γίνεις τόσο ποιητικός, Σπίθα» τον πείραξε η Τζούνιπερ. Εκείνος μόρφασε, αποκαλύπτοντας μια σειρά δόντια μυτερά σαν βελόνες. «Αν τελειώσατε οι δυο σας να χαζεύετε κάτι που συμβαίνει κάθε μα κάθε πρωί, μήπως μπορούμε να συνεχίσουμε αυτήν την άθλια χαζομάρα που μας έχεις βάλει να κάνουμε;» Η Τζούνιπερ έκανε μια βαθιά υπόκλιση. «Συγγνώμη για την καθυστέρηση, μιλόρδε».
17 Και λίγα θα έλεγε κανείς, αν ισχυριζόταν πως μπορούσε να γίνει πολύ δύσκολος ο Σπίθας. Ώρες ώρες γινόταν πραγματικά άθλιος. Είχε αρχίσει να τον συμπαθεί όμως η Τζούνιπερ. Βοηθούσε βέβαια και το ότι υπήρχε μεταξύ τους ένας μαγικός δεσμός – κυριολεκτικά όμως. Της είχε σώσει άλλωστε τη ζωή, όταν την προστάτεψε από μια μπρούτζινη καμπάνα που ήταν έτοιμη να την κάνει πίτα. Και την είχε βοηθήσει να πείσει την πόλη ότι διέθετε μαγεία. Κι όλα αυτά με ένα ασήμαντο, πενιχρό αντάλλαγμα: να του υποσχεθεί ότι θα τον βοηθούσε να εκδικηθεί τους Αρκάνες που τον είχαν φυλακίσει. Η φούντα στην άκρη της ουράς του Σπίθα τινάχτηκε πέρα δώθε, κάτι που συνήθιζε να κάνει από τότε που απόκτησε σάρκα και οστά αντί για το ασώματο σκιο -πράγμα που ήταν πριν. Τα μπλε του μάτια άστραψαν ανάμεσα στα μπαλώματα μαύρης γούνας που έμοιαζαν με μάσκα κι έρχονταν σε αντίθεση με το κατάλευκο πρόσωπό του. Ήταν παράξενα χαριτωμένο για μυστηριώδες, αλλόκοσμο πλάσμα. Χαριτωμένο τύπου «έτσι και με στραβοκοιτάξεις, θα σου φάω τη μύτη». Τα κορίτσια κοίταξαν από την άκρη της αψίδας και έκαναν νόημα στον Έβεραρντ που ήταν κάτω στο βοτσαλόστρωτο δρομάκι. Έπρεπε να τους πει ότι ήταν ελεύθερο το πεδίο, πριν κατέβουν. Ήδη βάδιζαν σε πολύ, πολύ τεντωμένο σχοινί. Αν μυρίζονταν οι Αρκάνες τι σκάρωναν, η Τζούνιπερ ήταν βέβαιη πως το τελευταίο πράγμα που θα έβλεπε στη ζωή της θα ήταν ένα κελί φυλακής. Ο Έβεραρντ κοίταξε με μάτια γουρλωμένα δεξιά κι αριστερά και τα επιμελώς ατημέλητα μαλλιά του ήταν
18 σχεδόν το ίδιο κίτρινα όσο και το πρόσωπό του. Θα περίμενε κανείς να χαρεί που είχε γυρίσει στην Άνω Πόλη, τον κόσμο από όπου προερχόταν, εκείνος όμως έδειχνε αρκετά αμήχανος με όλο αυτό. Έγνεψε με το χέρι κολλημένο στο πλευρό του, μια κίνηση τόσο μικρή και ανεπαίσθητη που η Τζούνιπερ αναρωτήθηκε αν την είχε φανταστεί. Έβαζε τα δυνατά του να μη φαίνεται ύποπτος, το μόνο που κατάφερνε όμως ήταν να μοιάζει αξιόπιστος όσο κι ένα ποντίκι που σφυρίζει στη γωνία τυροκομείου. «Τι ταλέντο» μουρμούρισε η Τζούνιπερ. «Το σινιάλο μας είναι ή παίζει πάλι αόρατο τσέλο;» ρώτησε η Θία. «Εγώ ψηφίζω το πρώτο. Θέλω να φάω πρωινό!» Η Θία χαμογέλασε. «Μέρα χωρίς καλό πρωινό είναι μέρα που περιμένει να σου δώσει χαστούκι, όπως λέει και η γιαγιάκα». «Μεγάλη αλήθεια» είπε η Τζούνιπερ και κρεμάστηκε από την άκρη της αψίδας. Χρησιμοποίησε τις σχισμές ανάμεσα στις πέτρινες πλάκες για να στηριχτεί και να κατέβει. «Κοίτα, σε παρακαλώ, να κατεβούμε με ασφάλεια κι άσε τις ασυναρτησίες εκείνης της τρελής» είπε ο Σπίθας που πήδησε στους ώμους της κι έμπηξε τα νύχια του στο σκούρο γκρι πουλόβερ της. «Τρελά έξυπνης» μουρμούρισε η Θία. Η αψίδα ήταν απίστευτα ψηλή, τα κορίτσια όμως ήταν άριστες αναρριχήτριες στεγών και τα είχαν βγάλει πέρα με πολύ χειρότερα. Καθώς κατέβαιναν, τη γαλή-
19 νη του πρωινού διέλυσε μια στριγκή τσιρίδα από τα μεγάφωνα των φωνογράφων στην πλατεία εκεί κοντά, που έκαναν ό,τι μπορούσαν για να ξυπνήσουν όσους προσπαθούσαν ακόμη να κοιμηθούν. «Όποιος είναι άπιστος βαδίζει στο ίδιο μονοπάτι με τους Προδότες!» είπε ο εκφωνητής με την ωραία φωνή. «Μην ξεχνάτε τι έχει κάνει το Τάγμα σας για εσάς! Σας έχει κρατήσει ασφαλείς. Σας έχει προστατεύσει από τη φρίκη της κατάρας των Προδοτών και τον όλεθρο του έξω κόσμου! Σταθείτε στο πλευρό του Τάγματός σας! Οτιδήποτε άλλο αποτελεί προδοσία!» «Δε μας φτάνει το αγόρι, θα πρέπει να ακούμε τώρα και τη φωνή του πατέρα του που δε λέει να το βουλώσει;» σύριξε ο Σπίθας. Ο Μάγιστρος Άμπερφλοου ήταν ο πατέρας του Έβεραρντ και η φωνή του Άρκσπαϊρ, ο επίσημος εκφωνητής όλων των ψεμάτων που ήθελαν οι Αρκάνες να πιστεύει η πόλη. Και, φίλε, του άρεσε πολύ να μιλάει. Τα μηνύματα επαναλαμβάνονταν κάθε μισή ώρα, σε συνδυασμό με τις αναρίθμητες αφίσες που είχαν κολληθεί βιαστικά παντού μετά τη νίκη της Τζούνιπερ στη δοκιμασία της Καλυψώς, για να ενθαρρύνουν τους πολίτες του Άρκσπαϊρ να παραμείνουν πιστοί στο Τάγμα που κυβερνούσε την περιφέρειά τους. «Πραγματικά δε θέλουν να μας υποστηρίξει κανείς, έτσι δεν είναι;» είπε η Θία, ενώ στήριζε το πόδι της σε ένα κενό ανάμεσα στις πέτρες. «Και είναι κρίμα, ύστερα από τόσο κόπο που κάναμε για το σήμα μας». Έδειξε το μπάλωμα που είχε ράψει στον ώμο του σακακιού
της, με τον ποντικό που διέγραφε κύκλο προς την ουρά του. Ήταν το σύμβολο της παλιάς συμμορίας της Τζούνιπερ και της Θία, των Απροσάρμοστων, που είχε πάρει τώρα τη θέση του εμβλήματος του καινούριου, αυτοδημιούργητου Τάγματός τους: του Τάγματος των Απροσάρμοστων. Μπορεί βέβαια το Τάγμα να αποτελούνταν από μερικά μόνο παιδιά, ένα ξινισμένο σκοτεινό πλάσμα και μια ηλικιωμένη, τουλάχιστον όμως μπορούσαν να είναι σίγουροι ότι η αρχηγός τους, η Τζούνιπερ, δεν ήταν καμιά μοχθηρή, παρασιτική μάγισσα. Και δεν μπορούσε παρά να νιώθει κανείς ευγνωμοσύνη ακόμα και για τέτοια μικροπράγματα. Ο πέτρινος τοίχος γινόταν λείος, χωρίς διακοσμητικά προς το τέλος. Στο τελευταίο κομμάτι, τα κορίτσια έπρεπε να κατέβουν από τον στύλο μιας λάμπας. Κοίταξαν τον Έβεραρντ πριν αρχίσουν να κατεβαίνουν, μην τυχόν κι έβλεπε κάποιον που δεν είχαν πάρει είδηση. Εκείνος κοίταξε την πλατεία από τη μία πλευρά, το σκεπαστό σοκάκι από την άλλη, και τους έκανε ένα μικρό νεύμα με το χέρι να κατέβουν. Πάνω που ετοιμαζόταν όμως η Τζούνιπερ να πιάσει τη λάμπα, άρχισε να κουνάει τα χέρια του σαν τρελός. Η Τζούνιπερ κράτησε την ανάσα της παγιδευμένη ανάμεσα στον στύλο και τον τοίχο, με το σώμα της να κρέμεται
επικίνδυνα πάνω από τους δύο φύλακες που είχαν μόλις κάνει την εμφάνισή τους.
ISBN: 978-618-03-4575-9 ΒΟΗΘ. ΚΩΔ. MHX/ΣΗΣ 84575 Στη μαγική πόλη του Άρκσπαϊρ, το Τάγμα των Απροσάρμοστων της Τζούνιπερ Μπελ έχει μία αποστολή: να ανατρέψει τους πέντε πανίσχυρους (και απίστευτα κακούς) Αρκάνες που ελέγχουν τα πάντα. Η Τζούνι έχει ήδη βγει ζωντανή από μια θανατηφόρα δοκιμασία και με τον Σπίθα, το μυστηριώδες σκιο-πλάσμα στο πλευρό της, τα υπόλοιπα φαίνονται παιχνιδάκι. Πρέπει απλώς κανείς να σκέφτεται θετικά για αυτά τα πράγματα. Μόνο που οι Αρκάνες ίσως έχουν περισσότερους άσους στο μανίκι από όσους είχε προβλέψει η Τζούνι. Και η δύναμη του Σπίθα μεγαλώνει, μαζί με την ασίγαστη δίψα του για εκδίκηση. Μήπως αυτή τη φορά όμως πάει να τα βάλει με κάτι πέρα από τις δυνάμεις της;
www.metaixmio.grRkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=