«Το μόνο θέαμα που θα κάτσω να θαυμάσω είναι των εχθρών μου, τσακισμένων και ηττημένων στα πόδια μου» μουρμούρισε ο Σπίθας, κοιτάζοντας την ανατολή σαν να τον είχε προσβάλει. Όπως δηλαδή κοιτούσε σχεδόν τα πάντα, για να είμαστε δίκαιοι. «Μπα, δεν ήξερα πως μπορείς να γίνεις τόσο ποιητικός, Σπίθα» τον πείραξε η Τζούνιπερ. Εκείνος μόρφασε, αποκαλύπτοντας μια σειρά δόντια μυτερά σαν βελόνες. «Αν τελειώσατε οι δυο σας να χαζεύετε κάτι που συμβαίνει κάθε μα κάθε πρωί, μήπως μπορούμε να συνεχίσουμε αυτήν την άθλια χαζομάρα που μας έχεις βάλει να κάνουμε;» Η Τζούνιπερ έκανε μια βαθιά υπόκλιση. «Συγγνώμη για την καθυστέρηση, μιλόρδε».
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=