12 οι πύργοι των Αρκάνων που στηρίζονταν σε αυτές: κτίρια κολοσσιαία, που άγγιζαν τα σύννεφα. Οι Άνω Πόλεις ήταν μέρη γεμάτα πολυτέλεια, που όριζαν τους νόμους και διαφέντευαν τον τόπο. Κι όμως, θα έλεγε κανείς πως η Άνω Πόλη της Περιφέρειας της Ίριδας είχε ζήσει και καλύτερες μέρες. Οι άλλοτε λαμπεροί λευκοί σοβάδες έπεφταν από τους τοίχους των αρχοντικών κτιρίων. Οι θολωτές στέγες ήταν γεμάτες κουτσουλιές. Τα μεγαλειώδη βιτρό στα παράθυρα και τα περίτεχνα παρατηρητήρια ήταν θολά από τη βρομιά. Δεν πήγαιναν καλά τα πράγματα στην περιφέρεια εδώ και πενήντα χρόνια, μετά την εξαφάνιση της ηγέτιδάς της, της Πανθόρας. Το Τάγμα της είχε γίνει νωθρό και αμελούσε τους πολίτες του, ενώ είχε κλειστεί στο αρχηγείο της και περίμενε την ηγέτιδά του να επιστρέψει. Παρ’ όλα αυτά, η Άνω Πόλη της Ίριδας εξακολουθούσε να αποτελεί πολύ καλύτερο θέαμα από τους σωρούς σκουριάς και ερειπίων που αποτελούσαν το Κατακάθι, κάτω χαμηλά. Ειδικά όταν ανάτελλε ο ήλιος. Οι αχτίδες του αντανακλούσαν στα παράθυρα πλημμυρίζοντάς τα χρώμα και για μια σύντομη, υπέροχη στιγμή ξανάβρισκαν την παλιά τους δόξα. Κι όταν έπεφταν στους βρόμικους τοίχους, το ξεθωριασμένο λευκό έπαιρνε μια ολοζώντανη, ροδακινιά λάμψη. «Είναι το κάτι άλλο» είπε η Τζούνιπερ. Είχε τα κέφια της. Την προηγούμενη μέρα είχε ανακοινωθεί η δεύτερη δοκιμασία της. Παντού στην πόλη
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=