18 σχεδόν το ίδιο κίτρινα όσο και το πρόσωπό του. Θα περίμενε κανείς να χαρεί που είχε γυρίσει στην Άνω Πόλη, τον κόσμο από όπου προερχόταν, εκείνος όμως έδειχνε αρκετά αμήχανος με όλο αυτό. Έγνεψε με το χέρι κολλημένο στο πλευρό του, μια κίνηση τόσο μικρή και ανεπαίσθητη που η Τζούνιπερ αναρωτήθηκε αν την είχε φανταστεί. Έβαζε τα δυνατά του να μη φαίνεται ύποπτος, το μόνο που κατάφερνε όμως ήταν να μοιάζει αξιόπιστος όσο κι ένα ποντίκι που σφυρίζει στη γωνία τυροκομείου. «Τι ταλέντο» μουρμούρισε η Τζούνιπερ. «Το σινιάλο μας είναι ή παίζει πάλι αόρατο τσέλο;» ρώτησε η Θία. «Εγώ ψηφίζω το πρώτο. Θέλω να φάω πρωινό!» Η Θία χαμογέλασε. «Μέρα χωρίς καλό πρωινό είναι μέρα που περιμένει να σου δώσει χαστούκι, όπως λέει και η γιαγιάκα». «Μεγάλη αλήθεια» είπε η Τζούνιπερ και κρεμάστηκε από την άκρη της αψίδας. Χρησιμοποίησε τις σχισμές ανάμεσα στις πέτρινες πλάκες για να στηριχτεί και να κατέβει. «Κοίτα, σε παρακαλώ, να κατεβούμε με ασφάλεια κι άσε τις ασυναρτησίες εκείνης της τρελής» είπε ο Σπίθας που πήδησε στους ώμους της κι έμπηξε τα νύχια του στο σκούρο γκρι πουλόβερ της. «Τρελά έξυπνης» μουρμούρισε η Θία. Η αψίδα ήταν απίστευτα ψηλή, τα κορίτσια όμως ήταν άριστες αναρριχήτριες στεγών και τα είχαν βγάλει πέρα με πολύ χειρότερα. Καθώς κατέβαιναν, τη γαλή-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=