της, με τον ποντικό που διέγραφε κύκλο προς την ουρά του. Ήταν το σύμβολο της παλιάς συμμορίας της Τζούνιπερ και της Θία, των Απροσάρμοστων, που είχε πάρει τώρα τη θέση του εμβλήματος του καινούριου, αυτοδημιούργητου Τάγματός τους: του Τάγματος των Απροσάρμοστων. Μπορεί βέβαια το Τάγμα να αποτελούνταν από μερικά μόνο παιδιά, ένα ξινισμένο σκοτεινό πλάσμα και μια ηλικιωμένη, τουλάχιστον όμως μπορούσαν να είναι σίγουροι ότι η αρχηγός τους, η Τζούνιπερ, δεν ήταν καμιά μοχθηρή, παρασιτική μάγισσα. Και δεν μπορούσε παρά να νιώθει κανείς ευγνωμοσύνη ακόμα και για τέτοια μικροπράγματα. Ο πέτρινος τοίχος γινόταν λείος, χωρίς διακοσμητικά προς το τέλος. Στο τελευταίο κομμάτι, τα κορίτσια έπρεπε να κατέβουν από τον στύλο μιας λάμπας. Κοίταξαν τον Έβεραρντ πριν αρχίσουν να κατεβαίνουν, μην τυχόν κι έβλεπε κάποιον που δεν είχαν πάρει είδηση. Εκείνος κοίταξε την πλατεία από τη μία πλευρά, το σκεπαστό σοκάκι από την άλλη, και τους έκανε ένα μικρό νεύμα με το χέρι να κατέβουν. Πάνω που ετοιμαζόταν όμως η Τζούνιπερ να πιάσει τη λάμπα, άρχισε να κουνάει τα χέρια του σαν τρελός. Η Τζούνιπερ κράτησε την ανάσα της παγιδευμένη ανάμεσα στον στύλο και τον τοίχο, με το σώμα της να κρέμεται
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=