ΣΑΝΟΝ ΜΕΣΕΝΤΖΕΡ ΕΝΑ ΜΕΙΓΜΑ ΑΠΌ ΧΑΡΙ ΠΌΤΕΡ, ΑΡΧΌΝΤΑ ΤΩΝ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΑΛΙΚΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ
Πρώτη έκδοση Οκτώβριος 2025 ΤΙΤΛΟΣ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟΥ Shannon Messenger, Keeper of the Lost Cities – Nightfall, Aladdin, an imprint of Simon & Schuster Children’s Publishing Division, 2017 ΔΙΟΡΘΩΣΗ ΤΥΠΟΓΡΑΦΙΚΩΝ ΔΟΚΙΜΙΩΝ Κατερίνα Λελούδη ΣΕΛΙΔΟΠΟΙΗΣΗ Μαριολένη Αντύπα ΠPOΣAPMOΓH EΞΩΦYΛΛOY Ρεντουάν Αμζλάν ISBN 978-618-03-4486-8 ΒOΗΘ. ΚΩΔ. ΜΗΧ/ΣΗΣ 84486 Κ.Ε.Π. 6266 Κ.Π. 22361 © 2017, Shannon Messenger © 2025, Εκδόσεις ΜΕΤAΙΧΜΙO (για την ελληνική γλώσσα) Δεν επιτρέπεται η με οποιονδήποτε τρόπο χρήση ή αναπαραγωγή ολόκληρου ή μέρους του βιβλίου με σκοπό την εκπαίδευση τεχνολογιών ή συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης. Το παρόν έργο προστατεύεται από τη διαδικασία εξόρυξης κειμένου και δεδομένων (Άρθρο 4(3) Οδηγία (ΕΕ) 2019/790). Eκδόσεις ΜΕΤAΙΧΜΙO Ιπποκράτους 118, 114 72 Αθήνα, τηλ.: 211 3003500 metaixmio.gr [email protected] Κεντρική διάθεση: Ασκληπιού 18, 106 80 Αθήνα, τηλ.: 210 3647433 Bιβλιοπωλεία ΜΕΤAΙΧΜΙO Aσκληπιού 18, 106 80 Aθήνα, τηλ.: 210 3647433 Πολυχώρος, Ιπποκράτους 118, 114 72 Αθήνα, τηλ.: 211 3003580, fax: 211 3003581 ΜΕ ΤΑ Ι ΧΜΙΟ π α ι δ ι κ ό
ΣΑΝΟΝ ΜΕΣΕΝΤΖΕΡ Μετάφραση: Ειρήνη Παϊδούση
Για τη Νάντια και τον Ρόλαντ, τα καλύτερα ανίψια που θα μπορούσε να ζητήσει μία θεία (και όχι «μόνο» επειδή είστε τα μοναδικά – παρόλο που βοηθάει κι αυτό)
ΠΡΟΛΟΓΟΣ Η ΣΌΦΙ ΚΟΙΤΟΎΣΕ ΤΟ ΛΑΜΠΕΡΌ μονοπάτι που κατηφόριζε. Και κατηφόριζε. Και κατηφόριζε. Χανόταν βαθιά μες στις θολές σκιές. Το μονοπάτι με τις αρχαίες χρυσές και ασημένιες πέτρες που δεν έπρεπε να υπάρχει – κι όμως ήταν πάντα εκεί. Κρυμμένο κάτω από τη μύτη τους. Θαμμένο κάτω από τα ψέματα. Σβησμένο από τη μνήμη. Μα ποτέ πραγματικά χαμένο. Κοίταξε τους φίλους της που μάζευαν το κουράγιο τους για το επικίνδυνο ταξίδι που τους περίμενε, είδε την έκφρασή τους να αντανακλά τη δική της. Δισταγμός. Ταραχή. Αλλά και ετοιμότητα. Ό,τι κι αν ήταν αυτό που περίμενε στα σκοτεινά εκείνα βάθη, ήταν κάτι περισσότερο από ένα μυστικό.
8 ΣΑΝΟΝ ΜΕΣΕΝΤΖΕΡ Ήταν μια απάντηση. Μια αλήθεια. Και είχε έρθει η ώρα να την αποκαλύψουν. Είχε έρθει η ώρα να πάψουν να πιστεύουν τις όμορφες ιστορίες που τους τάιζαν όλη τους τη ζωή. Είχε έρθει η ώρα να δουν το πραγματικό πρόσωπο του κόσμου τους. Η ώρα να πάρουν κάτι πίσω. Όλοι μαζί λοιπόν –σαν ένας– πιάστηκαν χέρι χέρι κι ακολούθησαν το μακρύ, κατηφορικό, γλιστερό μονοπάτι. Προς το παρελθόν. Προς το σκοτάδι.
ΕΝΑ «ΜΕ ΘΥΜΆΣΑΙ;» Η ερώτηση ξέφυγε από τα χείλη της Σόφι πριν προλάβει να τη συγκρατήσει και οι λέξεις κατρακύλησαν βαριές στο πάτωμα του ανάστατου δωματίου. Το τρεμάμενο κορίτσι με τα γουρλωμένα μάτια που έστεκε μπροστά της ένευσε αργά και η καρδιά της Σόφι φούσκωσε από χαρά, ενώ την ίδια στιγμή βούλιαζε στα σφιγμένα σωθικά της. Δεν έπρεπε να τη θυμάται η μικρή της αδερφή. Τυπικά, δεν ήταν καν αδερφή της – όχι βιολογική τουλάχιστον. Σίγουρα είχαν μεγαλώσει μαζί στο ίδιο σπίτι στο Σαν Ντιέγο της Καλιφόρνια, πιστεύοντας και οι δύο πως είχαν τους ίδιους γονείς, παρόλο που τα ξανθά μαλλιά και τα καστανά μάτια της Σόφι δεν ταίριαζαν με τα καστανά μαλλιά και τα ανοιχτόχρωμα μάτια των υπόλοιπων στην οικογένειά της.
10 ΣΑΝΟΝ ΜΕΣΕΝΤΖΕΡ Αυτό όμως ήταν πριν. Τώρα βρίσκονταν στο μετά. Σε έναν κόσμο όπου τα ξωτικά ήταν αληθινά και δεν είχαν καμία σχέση με τις ανόητες ιστορίες που είχαν σκαρφιστεί γι’ αυτά οι άνθρωποι. Ήταν πανέμορφα. Ισχυρά. Στην ουσία, αθάνατα. Ζούσαν σε όλο τον κόσμο, σε κρυφές, αστραφτερές πόλεις. Διαφέντευαν τη γη κρυμμένα στις σκιές. Και η Σόφι ήταν ένα από αυτά. Γεννημένη από ανθρώπους –όχι όμως άνθρωπος η ίδια–, μέρος ενός μυστικού γενετικού πειράματος μιας ομάδας επαναστατών, που του είχαν δώσει την ονομασία Σχέδιο Κορυδαλλός της Σελήνης. Το DNA της είχε τροποποιηθεί. Οι ικανότητές της είχαν ενισχυθεί και χειραγωγηθεί. Κι όλα αυτά, για να τη διαμορφώσουν σε κάτι ξεχωριστό. Κάτι πανίσχυρο. Κάτι που ακόμη δεν είχε ολότελα κατανοήσει ούτε η ίδια. Κι ύστερα από χρόνια ολόκληρα που ένιωθε παράταιρη –ακόμα και μέσα στην οικογένεια που αγαπούσε– τα ξωτικά αποφάσισαν τελικά να φανερώσουν στη Σόφι την αλήθεια γύρω από τη ζωή της και να τη φέρουν στις Χαμένες Πόλεις. Σχεδίαζαν να σκηνοθετήσουν τον θάνατό της για να καλύψουν την εξαφάνισή της, εκείνη όμως τους ικέτεψε, αντί γι’ αυτό, να τη σβήσουν από τη μνήμη των γονιών της, για να τους απαλλάξουν από τον πόνο της απώλειας ενός παιδιού. Έτσι, ειδικά εκπαιδευμένοι Τηλεπαθητικοί έκαναν «πλύση εγκεφάλου» στα μέλη της οικογένειάς της για να τους κάνουν να λησμονήσουν εντελώς την ύπαρξη της Σόφι. Τους είχαν μεταφέρει σε άλλη πόλη και τους είχαν δώσει καινού-
11 ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ρια ονόματα, καινούριες δουλειές, ακόμα και το όμορφο καινούριο σπίτι αρχιτεκτονικής Τυδώρ στο οποίο έστεκε τώρα η Σόφι, με τα απλά παράθυρα και τους τοίχους με ξύλινη επένδυση. Οι σβησμένες μνήμες όμως δε χάνονταν ποτέ πραγματικά. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν το κατάλληλο έναυσμα και… «Δεν καταλαβαίνω» ψιθύρισε η αδερφή της, τρίβοντας τα μάτια, λες και έτσι θα άλλαζε αυτό που έβλεπε. «Δε… δε θα ’πρεπε να είσαι εδώ». Και λίγα έλεγε. Κανονικά, δεν είχαν επιτρέψει στη Σόφι να μάθει τα καινούρια ονόματα της οικογένειάς της, ούτε πού ζούσαν –και φυσικά δεν της είχαν επιτρέψει να τους επισκεφτεί– για να εξασφαλίσουν ότι δε θα συνέβαινε ποτέ κάτι τέτοιο. Κι όμως, να που εκείνη ήταν εδώ, ύψωνε μία ασπίδα γύρω από τον νου της για να εμποδίσει τις χαοτικές σκέψεις της αδερφής της που σφυροκοπούσαν τη συνείδησή της σαν φρενιασμένα μαστόδοντα. Ο ανθρώπινος νους ήταν πιο ανεξέλεγκτος από τον αντίστοιχο των ξωτικών και μετέδιδε τα πάντα σαν σταθμός ραδιοφώνου με την ένταση στο τέρμα. «Άκου, Έιμι…» «Δεν είναι αυτό το όνομά μου!» Η Σόφι μάλωσε νοερά τον εαυτό της γι’ αυτό που της είχε ξεφύγει. «Ναι, εννοούσα…» «Για στάσου». Η αδερφή της πρόφερε μερικές φορές το όνομα σαν να ξυπνούσε σιγά σιγά η αίσθησή του στα χείλη της. «Αυτό είναι, σωστά; Είμαι η… Έιμι Φόστερ;» Η Σόφι ένευσε καταφατικά.
12 ΣΑΝΟΝ ΜΕΣΕΝΤΖΕΡ «Και τότε ποια είναι η Νάταλι Φρίμαν;» «Κι αυτή… εσύ είσαι». Η Έιμι-Νάταλι ή όπως κι αν έπρεπε πια να την αποκαλεί η Σόφι γόγγυξε και πίεσε με τα δάχτυλα τους κροτάφους της. «Το ξέρω ότι σου φαίνεται πολύ μπερδεμένο» της είπε η Σόφι. Οι αναμνήσεις που ξυπνούσαν έτσι ήταν σκόρπιες, αποσπασματικές, άφηναν ένα σωρό αναπάντητα κενά. «Σου το υπόσχομαι, θα σου εξηγήσω, αλλά…» «Όχι τώρα» απόσωσε μια φωνή με καθαρή, έντονη προφορά. Η Σόφι τινάχτηκε. Είχε ξεχάσει σχεδόν πως η Πιο Αγχωτική Οικογενειακή Επανένωση στην Ιστορία των Οικογενειακών Επανενώσεων είχε και κοινό. «Ποιος είσαι εσύ;» ρώτησε η αδερφή της και αποτραβήχτηκε από τα παιδιά που στέκονταν λίγο πιο πίσω από τη Σόφι. «Αυτός είναι ο Φιτζ» είπε η Σόφι και έδειξε το αγόρι με τα σκουρόχρωμα μαλλιά και τα γαλαζοπράσινα μάτια, που άστραψαν όταν της χάρισε ένα χαμόγελο που θα έκανε κάθε κινηματογραφικό αστέρα να ντραπεί. «Κι εκείνος είναι ο Κίφι». Ο Κίφι χάρισε στην αδερφή της το περίφημο αυτάρεσκο χαμόγελό του κι έφερε το χέρι στα επιμελώς ατημέλητα ξανθά μαλλιά του. «Μην ανησυχείς, είμαστε όλοι μέλη του φαν κλαμπ της Φόστερ». «Είναι φίλοι μου» εξήγησε η Σόφι όταν η αδερφή της μαζεύτηκε ακόμα πιο πολύ. «Μπορείς να τους εμπιστευτείς». «Εδώ καλά καλά δεν ξέρω αν μπορώ να εμπιστευτώ εσένα». Τα μάτια της μισόκλεισαν καχύποπτα καθώς κοιτούσε
13 ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ τα ρούχα της Σόφι: μια εφαρμοστή μοβ πουκαμίσα με μαύρο κολάν, μπότες και μαύρα γάντια ως τους καρπούς. Ο Φιτζ και ο Κίφι φορούσαν κι εκείνοι πουκαμίσα και παντελόνι και, παρόλο που τα ρούχα τους δεν ήταν και τόσο «ξωτικίσια», σίγουρα ξεχώριζαν μπροστά στο τζιν και το μπλουζάκι με στάμπα TARDIS της αδερφής της. «Μας εμπιστεύτηκες αρκετά, ώστε να βγεις από την κρυψώνα σου, έτσι δεν είναι;» ρώτησε ο Κίφι και έδειξε την ανοιχτή ακόμη πόρτα της ντουλάπας. Η αδερφή της Σόφι γύρισε προς τη σκοτεινή γωνιά απ’ όπου είχε προβάλει, με τα περισσότερα ρούχα να είναι στοιβαγμένα σε έναν σωρό στο πάτωμα. «Βγήκα μόνο και μόνο επειδή σας άκουσα να λέτε ότι θα φέρνατε πίσω τους γονείς μου». Αυτό ήταν. Ο λόγος για τον οποίο η Σόφι είχε παραβεί όλους τους κανόνες και είχε τρέξει στις Απαγορευμένες Πόλεις να δει αν ήταν καλά η οικογένειά της. Τόσους μήνες προσπαθούσε να προστατέψει τη θετή της οικογένεια ξωτικών, αφού νόμιζε ότι για εκείνους την είχε προειδοποιήσει ο Κίφι ότι βρίσκονταν σε κίνδυνο. Είχαν ξεχάσει όμως και οι δύο ότι έπρεπε να ανησυχεί και για μία άλλη οικογένεια – μία οικογένεια χωρίς πανίσχυρες ικανότητες και σωματοφύλακες να την κρατούν ασφαλή. «Μπορείς στ’ αλήθεια να βρεις τη μαμά και τον μπαμπά;» ψιθύρισε η αδερφή της, δίνοντάς της έτσι την ευκαιρία να αποκριθεί: «Φυσικά και θα τους βρούμε! Όλα θα πάνε καλά!». Το ήθελε πολύ η Σόφι. Μόνο που… πίσω από αυτό κρύβονταν οι Αθέατοι. Οι ίδιοι κακούργοι που είχαν απαγάγει τη Σόφι, την είχαν
14 ΣΑΝΟΝ ΜΕΣΕΝΤΖΕΡ βασανίσει και είχαν σκοτώσει άτομα που αγαπούσε πολύ. Αυτοί που, όσο σκληρά κι αν πάλευε να τους εμποδίσει, έμοιαζαν να βρίσκονται πάντα δέκα βήματα μπροστά. Ο Κίφι πήρε το τρεμάμενο χέρι της Σόφι στο δικό του. «Θα τους φέρουμε πίσω, ασφαλείς. Σου το υπόσχομαι». Η φωνή του ήταν γεμάτη αποφασιστικότητα. Ωστόσο, η Σόφι έβλεπε μια σκιά να σκοτεινιάζει τη γαλάζια σαν τον πάγο ματιά του. Ενοχή. Πριν από μερικούς μήνες ο Κίφι το είχε σκάσει για να ακολουθήσει τους Αθέατους, με σκοπό να γίνει διπλός πράκτορας και να διαλύσει την εγκληματική οργάνωση εκ των έσω – εκείνοι όμως τον κορόιδευαν από την αρχή, κάνοντάς τον να καθοδηγεί τη Σόφι και τους φίλους της σε λάθος μονοπάτια. Ένα κομμάτι της Σόφι ήθελε να σπρώξει τον Κίφι μακριά, να τον αφήσει να πάρει το φταίξιμο για ό,τι απαίσιο είχε συμβεί. Αλλά βαθιά μέσα της ήξερε πως δεν ήταν ο μόνος που δεν είχε δει τα προειδοποιητικά σημάδια. Και προσπαθούσε κάθε μέρα να επανορθώσει για τα σφάλματά του. Άλλωστε, ήταν επικίνδυνο να τον αφήσει να αισθάνεται ένοχος. Η συνείδηση των ξωτικών ήταν πολύ εύθραυστη απέναντι σε τέτοιου είδους φορτίο. Του έσφιξε, λοιπόν, το χέρι και έπλεξε τα δάχτυλά της με τα δικά του καθώς στρεφόταν πάλι προς την αδερφή της. «Θα βοηθήσει αν μας πεις ό,τι ξέρεις γι’ αυτούς που πήραν τη μαμά και τον μπαμπά». Η αδερφή της τύλιξε τα χέρια γύρω από την κοιλιά της,
15 ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ που δεν ήταν όσο στρουμπουλή τη θυμόταν η Σόφι. Φαινόταν επίσης πιο ψηλή. Και τα σγουρά καστανά μαλλιά της ήταν κομμένα πιο κοντά. Στην πραγματικότητα, έδειχνε πολύ πιο μεγάλη από το υπερκινητικό εννιάχρονο που ήταν όταν έφυγε η Σόφι – και δεν είχαν περάσει ούτε καν δύο χρόνια. «Δε θυμάμαι πολλά» μουρμούρισε η αδερφή της. «Ο μπαμπάς με βοηθούσε με τα μαθήματα, όταν ακούσαμε κάτι παράξενες φωνές κάτω. Μου είπε να κάτσω ήσυχα και πήγε να δει τι συνέβαινε, αλλά εγώ πήγα κρυφά ως το κεφαλόσκαλο και…» Ξεροκατάπιε. «Είδα στο καθιστικό τέσσερα άτομα με μακριούς μαύρους μανδύες κι εκείνα τα ανατριχιαστικά λευκά μάτια στα μανίκια. Η μαμά κρεμόταν λιπόθυμη στον ώμο του ενός από αυτούς κι ένας άλλος είχε κολλήσει ένα πανί στο στόμα του μπαμπά. Ήθελα να τρέξω κάτω να τους βοηθήσω, μα ήταν πάρα πολλοί. Κι ο μπαμπάς έπαψε να κινείται ύστερα από μερικά δευτερόλεπτα. Προσπάθησα να συρθώ ως το τηλέφωνο για να πάρω την αστυνομία, τους άκουσα όμως να λένε πως θα έψαχναν το υπόλοιπο σπίτι, κι έτσι χώθηκα στην πιο κοντινή ντουλάπα και κρύφτηκα μέσα στα ρούχα». Η Σόφι αναρίγησε στην ιδέα και ένιωσε να καίει τη μύτη της μια μυρωδιά, στη θύμηση της γλυκερής οσμής των ναρκωτικών που χρησιμοποιούσαν οι Αθέατοι στις απαγωγές τους. «Είδες το πρόσωπο κανενός από αυτούς;» «Φορούσαν όλη την ώρα τις κουκούλες τους. Ένας από αυτούς όμως…» «Ένας από αυτούς τι;» την πίεσε η Σόφι. «Δε θα με πιστέψετε».
16 ΣΑΝΟΝ ΜΕΣΕΝΤΖΕΡ «Δοκίμασέ μας» είπε ο Κίφι. «Θα ξαφνιαζόσουν με όσα μπορούμε να πιστέψουμε ύστερα από τόσον καιρό που κάνουμε παρέα μαζί της». Σκούντησε απαλά τη Σόφι στα πλευρά με τον αγκώνα κι εκείνη ήξερε ότι προσπαθούσε έτσι να διαλύσει την ένταση. Το χιούμορ ήταν ο αγαπημένος τρόπος αντιμετώπισης προβλημάτων του Κίφι. Δεν είχε όμως το κουράγιο να αστειευτεί. Ειδικά όταν η αδερφή της ψιθύρισε: «Ένας από αυτούς με κάποιον τρόπο εξαφανιζόταν συνεχώς. Εμφανιζόταν και χανόταν από τη μια στιγμή στην άλλη». Ο Φιτζ μουρμούρισε κάτι ακατάληπτο. «Αυτός ήταν ο Άλβαρ». «Τον ξέρεις;» «Έχει κάνει πολλά απαίσια πράγματα» πετάχτηκε η Σόφι και κοίταξε τον Φιτζ με ύφος σε-παρακαλώ-μην-πειςπως-είναι-αδερφός-σου. Πολύ αμφέβαλλε αν θα βοηθούσε κάτι τέτοιο την αδερφή της να τους εμπιστευτεί. «Μα πώς εξαφανιζόταν έτσι;» ψιθύρισε η αδερφή της. «Έμοιαζε σχεδόν σαν…» «Μαγικό;» μάντεψε η Σόφι με θλιμμένο χαμόγελο. «Θυμάμαι να σκέφτομαι κι εγώ το ίδιο την πρώτη φορά που το είδα. Είναι όμως αυτό που αποκαλούμε Αερικό. Το μόνο που κάνει είναι να χειρίζεται το φως». «Και τι ήταν αυτό για το διάβασμα της σκέψης;» ρώτησε η αδερφή της. «Κάποιος από αυτούς είπε ότι θα αφουγκραζόταν για τυχόν σκέψεις τριγύρω όσο έψαχνε στο σπίτι, κι άρχισα να σκέφτομαι καλού κακού σκοτάδι και σιωπή».
17 ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ «Πολύ έξυπνο» της είπε η Σόφι, έκπληκτη που είχε καταφέρει να κάνει κάτι τέτοιο η αδερφή της. Η αδερφή της ανασήκωσε τους ώμους. «Έχω δει πολλές ταινίες. Μα… μπορούσε στ’ αλήθεια να το κάνει αυτό;» «Αν ήταν Τηλεπαθητικός» είπε ο Φιτζ. «Πράγμα που σημαίνει πως ήταν μάλλον ο Γκέθεν». Το όνομα ξύπνησε στη Σόφι εφιάλτες με γκρεμισμένα τείχη κάστρου και λαβύρινθους γεμάτους κίνδυνο και συντρίμμια. Στα αυτιά της ηχούσαν ουρλιαχτά κι ο κόσμος άρχισε να βάφεται κόκκινος – από το μένος αλλά και τη θύμηση μιας πληγής πολύ βαθιάς για να μπορέσει να σταματήσει να ματώνει. Πήρε μια βαθιά ανάσα για να καθαρίσει το μυαλό της και συγκεντρώθηκε στα ανταριασμένα συναισθήματά της καθώς φανταζόταν την οργή, τον φόβο και τη θλίψη να τυλίγονται σαν χοντρά νήματα σε κόμπο κάτω από τα πλευρά της. Είχε μάθει την τεχνική από τον Μέντορά της στην Επιβολή και βοηθούσε να αποθηκεύει τη δύναμη και να αντλεί από αυτήν. Να αποδεχτεί το σκοτάδι και αργότερα να το χρησιμοποιήσει για να τραφεί από αυτό. «Είσαι καλά;» ρώτησε ο Κίφι και έσφιξε το χέρι του στο δικό της. Πέρασε μια στιγμή μέχρι να καταλάβει η Σόφι ότι μιλούσε και στην αδερφή της, που είχε χλωμιάσει τόσο πολύ, ώστε το δέρμα της είχε πάρει μια πρασινωπή απόχρωση. «Δεν μπορεί να είναι αληθινά όλα αυτά» ψιθύρισε η αδερφή της. «Όλα αυτά τα πράγματα που μου λέτε. Όλα αυτά τα αλλόκοτα ονόματα που αναφέρετε συνεχώς. Η απαγωγή της
18 ΣΑΝΟΝ ΜΕΣΕΝΤΖΕΡ μαμάς και του μπαμπά. Κι ύστερα εσύ, που εμφανίζεσαι από το πουθενά και είναι σαν… σαν να έπρεπε να ήσουν εδώ όλον αυτό τον καιρό. Και τώρα μοιάζει λάθος το όνομά μου. Τούτο το σπίτι μοιάζει λάθος. Όλα μοιάζουν λάθος». Η Σόφι δίστασε για λίγο και μετά πλησίασε την αδερφή της και πέρασε το χέρι στους ώμους της. Δεν ήταν διαχυτικές μεταξύ τους όταν ζούσαν μαζί. Για την ακρίβεια μάλιστα, τον περισσότερο καιρό τσακώνονταν. Ύστερα από μια στιγμή όμως την αγκάλιασε κι εκείνη. «Πού ήσουν, Σόφι; Κι από πού ξέρεις όλους αυτούς τους τρομαχτικούς τύπους;» Η Σόφι αναστέναξε. «Είναι πολύ μεγάλη και πολύ μπερδεμένη η ιστορία που χρειάζεται να σου πω. Αλλά, για την ώρα, πρέπει να ασχοληθούμε με το πώς θα βρούμε τη μαμά και τον μπαμπά, εντάξει; Άκουσες τίποτε άλλο που να μπορεί να μας φανεί χρήσιμο;» «Μόνο αυτά που σας είπα ήδη, ότι θα τους πήγαιναν στο Δειλινό. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό;» Η Σόφι κοίταξε τον Φιτζ και τον Κίφι. Είχαν δει τη λέξη αυτή μόνο μία φορά, σε μία από τις αναμνήσεις του Κίφι που είχε ανακτήσει πρόσφατα – μία επιγραφή λαξεμένη σε ρούνους ξωτικών πάνω σε μια μυστηριώδη ασημένια πόρτα σε ένα βουνό: Το άστρο ανατέλλει μόνο στο Δειλινό. Δεν ήξεραν τι σήμαινε η φράση ή πού οδηγούσε η πόρτα, ούτε καν πού ακριβώς βρισκόταν αυτή η πόρτα. Ήξεραν όμως ότι άνοιγε με το αίμα του Κίφι και ότι η μητέρα του –που ήταν μία από τους ηγέτες των Αθέατων πριν βρεθεί κλεισμέ-
19 ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ νη σε φυλακή των ογκρ– είχε δηλώσει ότι ήταν η «κληρονομιά» του. Αν η πόρτα εκείνη οδηγεί στο Δειλινό, μετέδωσε η Σόφι στον Κίφι, στέλνοντας τις σκέψεις της κατευθείαν στο μυαλό του, δε θα έπρεπε να σε έχουν μαζί τους οι Αθέατοι για να μπουν μέσα; Ο Κίφι κάρφωσε το βλέμμα στο πάτωμα. Θα έπρεπε, αν δεν είχαν ήδη λίγο από το αίμα μου. ΤΙ ΠΡΑΓΜΑ; Ναι… μάλλον δε θα γελάσεις. Αντάλλαξα λίγο με ένα κομμάτι του μυστικού που χρειαζόμουν για να κλέψω τις κρύπτες. ΠΛΑΚΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΤΩΡΑ; Οι κρύπτες ήταν συσκευές σε μέγεθος βόλου που χρησιμοποιούσαν οι Σύμβουλοι για να αποθηκεύσουν Λησμονημένα Μυστικά – πληροφορίες που θεωρούνταν πολύ επικίνδυνες για να παραμένουν στη μνήμη οποιουδήποτε. Ο Σύμβουλος Κένρικ είχε δώσει στη Σόφι τη δική του όταν πέθανε και ο Κίφι της την είχε κλέψει για να πείσει τους Αθέατους να τον δεχτούν. Την πήρε πίσω όμως πριν το σκάσει και μαζί μ’ αυτήν πήρε και την κρύπτη που ανήκε στον Φίνταν, τον αρχηγό τους. Ο Ντεξ προσπαθούσε τώρα να εκμεταλλευτεί την ικανότητά του ως Τεχνοπαθητικού για να αποκτήσει πρόσβαση στις συσκευές. Αλλά, ακόμα και αν μάθαιναν κάτι σημαντικό από αυτές, η Σόφι δε θα άφηνε ποτέ τον Κίφι να ανταλλάξει το αίμα του με τις συσκευές. Το ξέρω, της είπε ο Κίφι. Δεν ήταν και η πιο έξυπνη ιδέα μου. Νόμιζα πως ήμουν τόσο κοντά στο να διαλύσω τους Αθέατους, που δε θα είχε σημασία. Όταν λοιπόν ο Φίνταν ζήτησε το αίμα
20 ΣΑΝΟΝ ΜΕΣΕΝΤΖΕΡ μου, του είπα πως έπρεπε να μου αποδείξει ότι μπορούσα να τον εμπιστευτώ απαντώντας σε μια ερώτηση. Κι όταν το έκανε, αναγκάστηκα να τηρήσω το δικό μου μέρος της συμφωνίας. Μα νόμιζα πως θα αντάλλαζες τον κρύσταλλο μεταφοράς του Ταμ γι’ αυτή την πληροφορία, του θύμισε η Σόφι. Γι’ αυτό δε με παράτησες μόνη σε ένα από τα κρησφύγετα των Αθέατων; Ο Κίφι μαζεύτηκε. Από όλα τα σφάλματα που είχε κάνει όσο ήταν με τους Αθέατους, αυτό ήταν που δυσκολευόταν περισσότερο να του συγχωρήσει η Σόφι. Αυτό σχεδίαζα να κάνω, ομολόγησε ο Κίφι. Αλλά ο Φίνταν με ανέκρινε όταν γύρισα πίσω κι έπρεπε να χρησιμοποιήσω τον κρύσταλλο για να τον πείσω να μη μου κάψει το χέρι. Πάγος κύλησε στις φλέβες της Σόφι. Δε μου το είπες ποτέ αυτό. Το ξέρω. Τα σκοτεινιασμένα μάτια του την έκαναν να αναρωτηθεί πόσους ακόμα αφανέρωτους εφιάλτες είχε υπομείνει. Έπρεπε όμως να αφήσει για μια άλλη στιγμή τις έγνοιες αυτές. Για την ώρα, είχαν πολύ πιο δύσκολα προβλήματα να αντιμετωπίσουν. Πιστεύεις πραγματικά ότι ο Φίνταν θα σε βοηθούσε να κλέψεις τις κρύπτες αν ήταν τόσο σημαντικές; Ναι, Φόστερ. Το πιστεύω. Γιατί δεν είχε την παραμικρή ιδέα ότι μου έδωσε το άλλο κομμάτι της μυστικής φράσης βδομάδες πριν, όταν είχε πιει πάρα πολύ κρασί από αφρόμουρα. Ήταν λάθος κίνηση να δώσω το αίμα μου. Σου ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ όμως ότι οι κρύπτες εξακολουθούν να είναι πολύ σημαντικές. Κι έπρε
21 ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ πε να σου το είχα πει – σκόπευα να το κάνω, αλλά ύστερα έγιναν όλα αυτά στη Λουμινάρια και ξεχάστηκα. Η Σόφι έκλεισε τα μάτια κι ευχήθηκε να μπορούσε να βγάλει από τον νου της τις εικόνες από τοίχους που κατέρρεαν. Ωστόσο, οι αναμνήσεις δεν έλεγαν να χαθούν. Μέσα σε μία νύχτα οι Αθέατοι είχαν καταστρέψει το μεγαλόπρεπο, λαμπερό κάστρο των ξωτικών, ενώ η Σόφι, τα μέλη του Συμβουλίου και οι ηγέτες όλων των νοήμονων ειδών βρίσκονταν εκεί για τη Σύνοδο Ειρήνης με τα ογκρ. Οι περισσότεροι από τους ηγέτες κατάφεραν να βγουν σώοι με ασήμαντα μόνο τραύματα και η Λουμινάρια είχε ήδη αρχίσει να χτίζεται ξανά. Τίποτε όμως δεν ήταν ικανό να σβήσει το μήνυμα που είχαν στείλει εκείνη τη μέρα οι Αθέατοι, ούτε να φέρει πίσω τον φυλακισμένο που είχε δραπετεύσει από το μπουντρούμι ή τις ζωές που είχαν χαθεί. Θα το διορθώσω, εντάξει; υποσχέθηκε ο Κίφι. Όλα θα τα διορθώσω. Θα τα «διορθώσουμε», εννοείς, αντέτεινε η Σόφι. ΜΑΖΙ θα τα διορθώσουμε. Αν είχαν μάθει ένα πράγμα από όλες αυτές τις καταστροφές των τελευταίων μηνών, αυτό ήταν ότι κανείς τους δεν έπρεπε να δρα μόνος. Χρειάζονταν οι ικανότητες όλων, οι ιδέες όλων –κι ένα βουνό τύχη– για να τα βγάλουν πέρα με ό,τι κι αν ήταν όλο αυτό. Αυτό σημαίνει πως δε με μισείς; ρώτησε ο Κίφι. Η νοερή φωνή του ακούστηκε πιο αδύναμη αυτή τη φορά, φοβισμένη σχεδόν. Σου το είπα: Ποτέ δεν πρόκειται να σε μισήσω, Κίφι.
22 ΣΑΝΟΝ ΜΕΣΕΝΤΖΕΡ Μόνο που σου δίνω όλη την ώρα αφορμές για να αλλάξεις γνώμη. Ναι, αυτό καλά θα κάνεις να το κόψεις. Του χαμογέλασε αχνά κι εκείνος έκανε το ίδιο όταν πρόσθεσε: Είμαστε μαζί σ’ αυτό όμως. Ε, καλά, αφού η ομάδα Φόστερ – Κίφι ΕΙΝΑΙ φοβερή. Και η ομάδα Βάκερ – Φόστερ – Κίφι είναι φοβερότερη, μετέδωσε ο Φιτζ, κάνοντας τη Σόφι να αναρωτηθεί πόση ώρα κρυφάκουγε. Ο Φιτζ ήταν από τους ελάχιστους Τηλεπαθητικούς που ήξεραν πώς να ξεπεράσουν τα αδιαπέραστα νοερά εμπόδια της Σόφι. Για την ακρίβεια, ήταν ο μοναδικός, αφού ο κύριος Φορκλ πια ήταν… Η Σόφι έδιωξε απότομα τη συγκλονιστική σκέψη· δεν ήταν έτοιμη να σκαλίσει τη φρέσκια ακόμη πληγή. Μην ανησυχείς, είπε στον Φιτζ. Θα χρειαστούμε όση βοήθεια μπορέσουμε να βρούμε. Χρειαζόμαστε, πάντως, ένα όνομα ΠΟΛΥ πιο κουλ, πετάχτηκε ο Κίφι. Τι θα λέγατε για ομάδα Φόστερ – Κίφι και Παιδί-θαύμα; Ο Φιτζ γύρισε τα μάτια ψηλά. «Γιατί κοιτάτε έτσι ο ένας τον άλλο;» ρώτησε η αδερφή της, θυμίζοντάς τους πως κάποιος παρακολουθούσε την κάπως παρατεταμένη νοερή συζήτησή τους. «Προσπαθούμε απλώς να σκεφτούμε πού μπορεί να βρίσκεται το Δειλινό» της είπε η Σόφι. Θα έπρεπε κάποια στιγμή να της αποκαλύψει την τηλεπαθητική της ικανότητα –μαζί με τις υπόλοιπες ιδιαίτερες
23 ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ικανότητές της–, ήθελε όμως να δώσει περισσότερο χρόνο στην αδερφή της να προσαρμοστεί και μετά να αρχίσει να τη βομβαρδίζει με τα μπορώ να διαβάσω τον νου και να τηλεμεταφερθώ και να προκαλέσω πόνο και να μιλήσω οποιαδήποτε γλώσσα και να ενισχύσω τις δυνάμεις των άλλων. «Σου έρχεται στον νου τίποτε άλλο που θα μπορούσε να είναι σημαντικό;» «Όχι ιδιαίτερα. Μόλις είπαν εκείνο το πράγμα για το Δειλινό, έπεσε απόλυτη σιωπή στο σπίτι. Περίμενα μερικά λεπτά ακόμα για να βεβαιωθώ πως δεν κινδύνευα κι έπειτα έτρεξα να πάρω το τηλέφωνο της μαμάς και να καλέσω το 100. Επειδή φοβήθηκα μήπως με πάρει η αστυνομία έτσι και καταλάβαιναν ότι ήμουν μόνη, είπα ότι περνούσα από το σπίτι και είδα κάτι άντρες να κουβαλούν δύο ανθρώπους. Κρύφτηκα στα δέντρα όταν ήρθαν οι μπάτσοι – ίσως όμως δεν ήταν καλή ιδέα αυτό. Τους άκουσα να λένε ότι ήταν φάρσα το τηλεφώνημά μου, αφού δεν υπήρχαν ίχνη διάρρηξης. Κάποιος από αυτούς είπε ότι θα ξαναπερνούσαν σε μερικές μέρες, αλλά μέχρι στιγμής δεν τους έχω δει». «Πόσος καιρός πάει από τότε;» ρώτησε ο Φιτζ. Το πιγούνι της άρχισε να τρέμει. «Πέντε μέρες». Ο Κίφι έμοιαζε να καταβάλλει μεγάλη προσπάθεια για να μη βρίσει. Η Σόφι ήταν έτοιμη να κάνει το ίδιο – ή να ρίξει γροθιές στον τοίχο και να ουρλιάξει όσο πιο δυνατά μπορούσε. «Δεν πιστεύεις ότι είναι πολύ αργά, έτσι δεν είναι;» ψιθύρισε η αδερφή της. «Δεν πιστεύεις ότι…;» «Όχι». Η Σόφι άφησε τη λέξη να αντηχήσει στον νου της, ώσπου να το πιστέψει. «Οι Αθέατοι τους χρειάζονται ζωντανούς».
24 ΣΑΝΟΝ ΜΕΣΕΝΤΖΕΡ «Ποιοι είναι οι Αθέατοι;» ρώτησε η αδερφή της. «Τι γυρεύουν από τη μαμά και τον μπαμπά;» «Μακάρι να ’ξερα» παραδέχτηκε η Σόφι. «Δε θα τους σκοτώσουν όμως». Όχι ακόμη τουλάχιστον. Αφού οι Αθέατοι προσπαθούσαν να ελέγξουν τη Σόφι από τότε που έμαθαν για την ύπαρξή της, ήταν σίγουρη ότι θα χρησιμοποιούσαν τους γονείς της για το χειρότερο είδος εκβιασμού. Αλλά πρέπει να υπήρχε και κάτι άλλο. Διαφορετικά, θα της το είχαν πει από την πρώτη στιγμή που τους είχαν πιάσει. Τουλάχιστον οι Αθέατοι δεν ήξεραν ότι τους είχε ακούσει η αδερφή της να λένε ότι πήγαιναν στο Δειλινό. Το μόνο που είχαν να κάνουν ήταν να βρουν εκείνη την πόρτα – και η Σόφι ήξερε πολύ καλά πώς θα το κατάφερνε. Ευελπιστούσε μόνο να μην έπρεπε να εμπιστευτεί κάποιον από τους εχθρούς τους γι’ αυτό. «Ξέρω τι σκέφτεσαι» της είπε ο Κίφι. «Και είμαι μέσα. Με τα χίλια». «Ας μη βιαζόμαστε» είπε ο Φιτζ κι έδειξε προς τα παράθυρα, όπου ο ουρανός είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει. «Πρώτα πρέπει να φύγουμε από εδώ. Το πιθανότερο είναι να έχουν κάποιον να παρακολουθεί το μέρος και να περιμένει να εμφανιστούμε». Η Σόφι ένευσε στην αδερφή της. «Πήγαινε μάζεψε μερικά πράγματα όσο πιο γρήγορα μπορείς. Θα έρθεις μαζί μου». «Εεε, αυτό είναι πολύ επικίνδυνο» την προειδοποίησε ο Φιτζ. «Αν το μάθει το Συμβούλιο…»
25 ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ «Δε θα το μάθει» τον διέκοψε η Σόφι. «Μόλις γυρίσουμε πίσω, θα καλέσω το Συλλογικό Όργανο». Ο Μαύρος Κύκνος –η επαναστατική οργάνωση που είχε δημιουργήσει τη Σόφι– διέθετε μεγάλο δίκτυο μυστικών κρησφύγετων. Και όποτε η Σόφι χρειάστηκε τη βοήθειά τους, ήταν πάντα εκεί. Βέβαια, αυτό γινόταν πριν ο κύριος Φορκλ… Αυτήν τη φορά δεν μπόρεσε να εμποδίσει το μυαλό της να αποτελειώσει τη φράση: πριν ο κύριος Φορκλ δολοφονηθεί. Πίεσε την παλάμη στο στήθος της, αναζητώντας το καινούριο μενταγιόν κάτω από την πουκαμίσα της, μέσα στο οποίο κρυβόταν η τελευταία αποστολή που της είχε εμπιστευτεί, πριν αφήσει την τελευταία του πνοή. Όταν χανόταν ένα ξωτικό, τύλιγαν το DNA του γύρω από έναν σπόρο Περιπλανητή και τον φύτευαν σε ένα ιδιαίτερο δάσος. Ο κύριος Φορκλ όμως είχε ζητήσει από τη Σόφι να φυλάξει τον σπόρο του, λέγοντάς της πως θα ήξερε εκείνη με κάποιον τρόπο πότε και πού έπρεπε να τον φυτέψει. Είχε ζητήσει επίσης να πάρουν το σώμα του από τα ερείπια προτού το δει κανείς, πράγμα που σήμαινε πως ήταν ελάχιστοι αυτοί που γνώριζαν ότι είχε δολοφονηθεί. Ωστόσο, σύντομα θα το μάθαινε και ο υπόλοιπος κόσμος τους. Το Συμβούλιο είχε παρατείνει τις χειμερινές διακοπές του Φόξφαϊρ εξαιτίας της τραγωδίας στη Λουμινάρια, αλλά το σχολείο θα άνοιγε σε λιγότερο από δύο εβδομάδες. Και μία από τις μυστικές ταυτότητες του κυρίου Φορκλ ήταν εκείνη του διευθυντή της ακαδημίας. Ο Κίφι πλησίασε και έσκυψε να της ψιθυρίσει: «Θα προ-
26 ΣΑΝΟΝ ΜΕΣΕΝΤΖΕΡ σέχω εγώ την αδερφή σου, Φόστερ. Το μέρος που μένω είναι μικρό – και μυρίζει σαν ανάσα σάσκουατς ανακατεμένη με σαπισμένα νύχια ποδιών. Σου εγγυώμαι όμως πως κανείς δεν πρόκειται να μας βρει». Ο Κίφι ζούσε σαν φυγάς από τότε που το έσκασε από τους Αθέατους – και δεν ήταν τόσο χάλια η πρότασή του. Αλλά η Σόφι δεν είχε σκοπό να αφήσει από τα μάτια της την αδερφή της. «Θα έρθει μαζί μου στο Χέιβενφιλντ. Τα υπόλοιπα θα τα κανονίσουμε μόλις φτάσουμε εκεί». «Εμ, εγώ δεν πάω πουθενά με ένα μάτσο αγνώστους» τους πληροφόρησε η αδερφή της. Η τελευταία λέξη πόνεσε τη Σόφι περισσότερο από όσο ήθελε να παραδεχτεί, έβαλε όμως τα δυνατά της να της δώσει σημασία. «Πιστεύεις αληθινά ότι είσαι ασφαλής εδώ; Και οι Αθέατοι να μην ξαναγυρίσουν, μπορεί να γυρίσει η αστυνομία. Θέλεις να καταλήξεις σε κανένα ίδρυμα;» Η αδερφή της δάγκωσε το χείλι, αφήνοντας σημάδια στην απαλή σάρκα. «Και τι θα γίνει με τον Μάρτι και τον Γουάτσον; Ποιος θα τους ταΐζει;» Η Σόφι ένιωσε τα μάτια της να καίνε. «Έχεις ακόμη τον Μάρτι;» Ο μαλλιαρός γκρίζος γάτος κοιμόταν κάθε βράδυ στο μαξιλάρι της και η καρδιά της είχε ραγίσει όταν αναγκάστηκε να τον αφήσει πίσω. Είχε σκεφτεί όμως ότι θα τον χρειαζόταν η οικογένειά της. Και ο Γουάτσον θα πρέπει να ήταν ο σκύλος που είχε ακούσει να γαβγίζει όταν έφτασαν εκεί. Η Σόφι είχε ζητήσει από τα ξωτικά να μεταφέρουν
27 ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ την οικογένειά της σε ένα μέρος με αρκετά μεγάλη αυλή, για να μπορέσουν επιτέλους να πάρουν το κουτάβι που πάντα ήθελε η αδερφή της. «Θα τους πάρουμε μαζί μας τότε» αποφάσισε η Σόφι. «Βάλε στον Γουάτσον λουρί και τον Μάρτι στο καλάθι του». «Εντάξει, σοβαρά τώρα, δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό» είπε ο Φιτζ και πήρε τα χέρια της Σόφι στα δικά του για να την αναγκάσει να τον ακούσει. «Δεν καταλαβαίνεις πόσο επικίνδυνο είναι». «Όλα θα πάνε καλά» επέμεινε η Σόφι. «Θα την κρύψει κάπου ο Μαύρος Κύκνος». «Ο Μαύρος Κύκνος» ψιθύρισε η αδερφή της. «Για στάσου. Νομίζω… νομίζω ότι είπαν κάτι γι’ αυτό. Γίνονταν όλα τόσο γρήγορα, που δυσκολεύομαι να θυμηθώ. Νομίζω όμως πως ένας από αυτούς είπε: ‘‘Να μάθουμε γιατί τους διάλεξε ο Μαύρος Κύκνος’’». Η Σόφι και οι φίλοι της κοιτάχτηκαν για άλλη μια φορά. «Να φανταστώ ότι ξέρετε τι σημαίνει αυτό, έτσι;» ρώτησε η αδερφή της. «Μπορεί… να έχει να κάνει με μένα» είπε η Σόφι. «Είναι κι αυτό κομμάτι της μεγάλης ιστορίας που πρέπει να σου πω, αλλά πρώτα πρέπει να φύγουμε από εδώ». Έκανε να πάρει τον κρύσταλλο για το σπίτι της, ο Φιτζ όμως δεν έλεγε να αφήσει τα χέρια της. «Δεν καταλαβαίνεις τι εννοώ» της είπε. «Έχεις ιδέα πόσο επικίνδυνο είναι να φωτομεταφερθείς με άνθρωπο;» Παρόλο που μίλησε χαμηλόφωνα, η αδερφή της ρώτησε απότομα: «Τι εννοείς ‘‘με άνθρωπο’’;»
28 ΣΑΝΟΝ ΜΕΣΕΝΤΖΕΡ «Ακριβώς αυτό που νομίζεις ότι εννοεί» είπε μια κάπως πιο βαθιά φωνή, με ακόμα πιο καθαρή προφορά, από την είσοδο. Γύρισαν όλοι απότομα κι αντίκρισαν τους άλλους τρεις που είχαν επιμείνει να ακολουθήσουν τη Σόφι, τον Κίφι και τον Φιτζ σ’ αυτήν τη βιαστικά σχεδιασμένη –και εντελώς παράνομη– εκδρομή στις Απαγορευμένες Πόλεις. Ο πατέρας του Φιτζ, ο Άλντεν, που έμοιαζε με πιο μεγάλη, πιο αρχοντική εκδοχή του γιου του, και ο Σάντορ με την Γκρίζελ, που προκάλεσαν μεμιάς μια σειρά από τσιρίδες. «Μη φοβάσαι» την καθησύχασε η Σόφι. «Είναι οι σωματοφύλακές μας». Κι αυτό έκανε την αδερφή της να τσιρίξει ακόμα πιο δυνατά. Για να είμαστε δίκαιοι βέβαια, τόσο ο Σάντορ όσο και η Γκρίζελ ήταν πάνω από δύο μέτρα, με γκρίζο δέρμα, πλακουτσωτές μύτες και ατέλειωτους, απίστευτους μυς, χώρια τα γιγάντια μαύρα ξίφη που κρέμονταν στα πλευρά τους. «Τ-τι είναι α-αυτοί;» τραύλισε η αδερφή της. «Γκόμπλιν» είπε ο Σάντορ με την απρόσμενα ψιλή, τσιριχτή φωνή του. «Και δε θέλουμε να σου κάνουμε κακό» πρόσθεσε η Γκρίζελ με την πιο βαθιά φωνή της. Ένα υστερικό γέλιο ξεχύθηκε από τα χείλη της αδερφής της. «Γκόμπλιν. Σαν εκείνα από την τράπεζα στον Χάρι Πότερ;» Ο Φιτζ χαμογέλασε. «Μου θυμίζει τη Σόφι, όταν της πρωτοείπα ότι ήταν ξωτικό».
www.metaixmio.grRkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=