ΠΡΟΛΟΓΟΣ Η ΣΌΦΙ ΚΟΙΤΟΎΣΕ ΤΟ ΛΑΜΠΕΡΌ μονοπάτι που κατηφόριζε. Και κατηφόριζε. Και κατηφόριζε. Χανόταν βαθιά μες στις θολές σκιές. Το μονοπάτι με τις αρχαίες χρυσές και ασημένιες πέτρες που δεν έπρεπε να υπάρχει – κι όμως ήταν πάντα εκεί. Κρυμμένο κάτω από τη μύτη τους. Θαμμένο κάτω από τα ψέματα. Σβησμένο από τη μνήμη. Μα ποτέ πραγματικά χαμένο. Κοίταξε τους φίλους της που μάζευαν το κουράγιο τους για το επικίνδυνο ταξίδι που τους περίμενε, είδε την έκφρασή τους να αντανακλά τη δική της. Δισταγμός. Ταραχή. Αλλά και ετοιμότητα. Ό,τι κι αν ήταν αυτό που περίμενε στα σκοτεινά εκείνα βάθη, ήταν κάτι περισσότερο από ένα μυστικό.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=