11 ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ρια ονόματα, καινούριες δουλειές, ακόμα και το όμορφο καινούριο σπίτι αρχιτεκτονικής Τυδώρ στο οποίο έστεκε τώρα η Σόφι, με τα απλά παράθυρα και τους τοίχους με ξύλινη επένδυση. Οι σβησμένες μνήμες όμως δε χάνονταν ποτέ πραγματικά. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν το κατάλληλο έναυσμα και… «Δεν καταλαβαίνω» ψιθύρισε η αδερφή της, τρίβοντας τα μάτια, λες και έτσι θα άλλαζε αυτό που έβλεπε. «Δε… δε θα ’πρεπε να είσαι εδώ». Και λίγα έλεγε. Κανονικά, δεν είχαν επιτρέψει στη Σόφι να μάθει τα καινούρια ονόματα της οικογένειάς της, ούτε πού ζούσαν –και φυσικά δεν της είχαν επιτρέψει να τους επισκεφτεί– για να εξασφαλίσουν ότι δε θα συνέβαινε ποτέ κάτι τέτοιο. Κι όμως, να που εκείνη ήταν εδώ, ύψωνε μία ασπίδα γύρω από τον νου της για να εμποδίσει τις χαοτικές σκέψεις της αδερφής της που σφυροκοπούσαν τη συνείδησή της σαν φρενιασμένα μαστόδοντα. Ο ανθρώπινος νους ήταν πιο ανεξέλεγκτος από τον αντίστοιχο των ξωτικών και μετέδιδε τα πάντα σαν σταθμός ραδιοφώνου με την ένταση στο τέρμα. «Άκου, Έιμι…» «Δεν είναι αυτό το όνομά μου!» Η Σόφι μάλωσε νοερά τον εαυτό της γι’ αυτό που της είχε ξεφύγει. «Ναι, εννοούσα…» «Για στάσου». Η αδερφή της πρόφερε μερικές φορές το όνομα σαν να ξυπνούσε σιγά σιγά η αίσθησή του στα χείλη της. «Αυτό είναι, σωστά; Είμαι η… Έιμι Φόστερ;» Η Σόφι ένευσε καταφατικά.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=