Η αναμέτρηση των κλεφτών 2: Βασιλική ληστεία

Πρώτη έκδοση Ιούνιος 2025 ΤΙΤΛΟΣ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟΥ Kayvion Lewis, Heist Royal, Nancy Paulsen Books, an imprint of Penguin Random House LLC, 2024 ΔΙΟΡΘΩΣΗ ΤΥΠΟΓΡΑΦΙΚΩΝ ΔΟΚΙΜΙΩΝ Κατερίνα Λελούδη ΠPOΣAPMOΓH EΞΩΦYΛΛOY Ρεντουάν Αμζλάν ISBN 978-618-03-4099-0 ΒOΗΘ. ΚΩΔ. ΜΗΧ/ΣΗΣ 84099 Κ.Ε.Π. 5694 Κ.Π. 21628 © 2024, Kayvion Lewis © 2024, Εκδόσεις ΜΕΤAΙΧΜΙO (για την ελληνική γλώσσα) Kατόπιν συμφωνίας με το Rights People, London Eκδόσεις ΜΕΤAΙΧΜΙO Ιπποκράτους 118, 114 72 Αθήνα, τηλ.: 211 3003500 metaixmio.gr [email protected] Κεντρική διάθεση: Ασκληπιού 18, 106 80 Αθήνα, τηλ.: 210 3647433 Bιβλιοπωλεία ΜΕΤAΙΧΜΙO Aσκληπιού 18, 106 80 Aθήνα, τηλ.: 210 3647433 Πολυχώρος, Ιπποκράτους 118, 114 72 Αθήνα, τηλ.: 211 3003580, fax: 211 3003581 ΜΕ ΤΑ Ι ΧΜΙΟ βιβλία για νέους

ΚΕΪΒΙΟΝ ΛΟΥΙΣ Μετάφραση Ράνια Μπουμπουρή ΒΙΒΛΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ

Στον Κίθεν. Είμαι η μεγαλύτερη θαυμάστριά σου.

9 ΕΑΝ ΕΒΑΖΑ ΤΑ ΔΥΝΑΤΑ ΜΟΥ, θα μπορούσα σχεδόν να πιστέψω ότι τα πυροτεχνήματα που έσκαγαν πάνω από το στάδιο ήταν για μένα. Σύμφωνα με το κινητό μου, η ώρα ήταν ακόμη 23:47. Αλλά σε ώρα Ρίο. Στο Άντρος ήταν ήδη 13 Ιανουαρίου. Κόντευε κι εδώ. Ήταν τα γενέθλιά μου κι εγώ δεν ήθελα τίποτε άλλο πέρα απ’ την καταστροφή ενός προδότη με εκλεπτυσμένους τρόπους και κυριλέ γιλέκο. «Τα δίνει όλα στη χορογραφία, δε νομίζεις;» Η φωνή του Ντέβρο, εκνευριστικά χαλαρή, ήχησε μες στ’ αυτί μου από το ακουστικό. Από τη θέση μου στα παρασκήνια δεν μπόρεσα να μη ρίξω μια φευγαλέα ματιά στη σκηνή, όπου ο Σεντ Σάντι, ένας από τους μεγαλύτερους ποπ σταρ της Βραζιλίας, έκανε τούμπα πάνω από έναν χορευτή του, ενώ ακουγόταν το ορχηστρικό τμήμα της «Έκρηξης». Ο κόσμος ξετρελάθηκε. Το δάπεδο δονήθηκε, καθώς σαράντα χιλιάδες θαυμαστές και θαυμάστριες άρχισαν μεμιάς να τσιρίζουν. Αν και δεν απάντησα, ο Ντέβρο συνέχισε: «Πολύ δυνατό τραγούδι η ‘‘Έκρηξη’’. Θα έκανε ακόμα μεγαλύτερη αίσθηση όμως αν το άφηνε να αναπνεύσει, δε συμφωνείς;». ΕΝΑ

10 «Τριάντα δευτερόλεπτα μέχρι να έρθω προς το μέρος σου. Έχε τον νου σου». «Το μόνο που έχω στον νου μου είσαι εσύ…» Έκλεισα το ακουστικό, μόλις βεβαιώθηκα ότι είχε σταματήσει να μιλάει. Έξι μήνες είχαν περάσει, κι αυτός ακόμη με φλέρταρε. Λες και δεν είχε φυλαγμένη στην άκρη μια ευχή με την οποία θα μπορούσε να με καταστρέψει, μια ευχή που είχε το ελεύθερο να χρησιμοποιήσει ανά πάσα στιγμή και ώρα. Νόμιζα ότι θα κουραζόταν να παίζει αυτό το παιχνίδι, μετά τους πρώτους κάνα δυο μήνες της συνεργασίας μας, ωστόσο όσο πιο ψυχρή γινόμουν εγώ απέναντί του τόσο πιο σταθερά συνέχιζε εκείνος την πολιορκία του. Κι αυτό έφτανε και περίσσευε για να με βγάλει εκτός εαυτού. Έφτανε και περίσσευε για να μου κάνει κομμάτια την καρδιά. Έπρεπε να το ξεφορτωθώ αυτό το αγόρι, πριν με καταστρέψει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Η «Έκρηξη» τελείωσε με μια έκρηξη από κομφετί και σερπαντίνες πάνω από το στάδιο. Η σκηνή βυθίστηκε στο σκοτάδι και, λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, ο σωσίας του Σεντ Σάντι είχε πάρει τη θέση του, ενώ ο αληθινός Σεντ Σάντι είχε κατέβει από τη σκηνή περιτριγυρισμένος από μια ομάδα ενδυματολόγων, μακιγέρ και βοηθών. Φορώντας το χαρακτηριστικό μπουφάν των μηχανικών σκηνής και κρατώντας το αγαπημένο ενεργειακό ποτό του Σάντι στο χέρι, γλίστρησα κι εγώ ανάμεσα στην ομάδα. Πριν καλά καλά το καταλάβω, βρισκόμασταν στο βάθος των παρασκηνίων. Στο καμαρίνι, ο Σάντι μού έδωσε γρήγορα πίσω το ενεργειακό ποτό, ενώ δύο μέλη της ομάδας του άρχισαν να

11 του βγάζουν την ολόσωμη φόρμα που φορούσε επί σκηνής και η οποία άστραφτε από τα στρας. Ένας άντρας με τέλεια καμπυλωτά φρύδια, ζωσμένος με πινέλα μακιγιάζ σαν να ’ταν πυρομαχικά, τον έπιασε σφιχτά από το πιγούνι και άρχισε να του φρεσκάρει το μέικ απ. Ένα σύννεφο από λακ υψώθηκε σαν μανιτάρι, θολώνοντας το τοπίο στο καμαρίνι, και τότε βρήκα την ευκαιρία που έψαχνα. Έβαλα το χέρι μου πλάι στα αμέτρητα χέρια που τραβολογούσαν και καλλώπιζαν τον Σάντι, πέρασα τα δάχτυλά μου στη ζώνη του παντελονιού του και σούφρωσα το μικρό δερμάτινο σημειωματάριο που φύλαγε εκεί. Έχωσα το σημειωματάριο στο μανίκι του μπουφάν μου και άφησα στη θέση του το αντίγραφο. Ο Σάντι έκανε αέρα με τα χέρια του για να διαλύσει το σύννεφο της λακ, ενώ δύο βοηθοί τού έριχναν ένα μεγάλο παλτό στους ώμους. Εκείνος χτύπησε απαλά τη ζώνη του, όπως ο σύνδεσμός μου τον είχε δει να κάνει κάθε φορά που άλλαζε κοστούμι. Ικανοποιημένος που ένιωσε ότι το σημειωματάριό του ήταν ακόμη στη θέση του, επέτρεψε στους βοηθούς του να του φορέσουν δικτυωτά γάντια με κομμένα δάχτυλα κι ύστερα όλοι μαζί βγήκαν γρήγορα στον διάδρομο με κατεύθυνση προς τη σκηνή. «Καθόλου δε μ’ αρέσει που θα χάσουμε την ‘‘Πρόστυχη αποπλάνηση’’. Αυτό το τραγούδι μάς ταιριάζει, είναι γραμμένο για μας». Έστρεψα αργά το βλέμμα μου προς τον αδειανό πλέον διάδρομο των παρασκηνίων και κοίταξα το κατώφλι απέναντι από το καμαρίνι του Σάντι. Λίγους μήνες νωρίτερα, είχα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η αμείωτη γοητεία του Ντέβρο ήταν άλλος ένας λόγος για

12 να του είμαι θυμωμένη. Απόψε θα μπορούσε να ήταν ο μικρός αδερφός του Τζέιμς Μποντ, με άνετο στιλάκι και ντυμένος στα μαύρα – από το εφαρμοστό τζιν παντελόνι μέχρι το στενό σακάκι και το μπλουζάκι με V λαιμόκοψη και το πρόσωπο του Σάντι πάνω του. Ήξερε καλά τι έκανε· μου το δήλωνε η στάση του, σαν να πόζαρε για κεντρική σελίδα περιοδικού, με τα χέρια στις τσέπες και το ένα πόδι λυγισμένο μπροστά και ακουμπισμένο στον τοίχο. Ήταν αδύνατο να δείχνει κάποιος τόσο σέξι και να μην το κάνει επίτηδες. «Το ‘‘Ανεπανόρθωτο’’ μας ταιριάζει πολύ περισσότερο». Τον έσπρωξα για να περάσω μες στο δωμάτιο, έναν αποθηκευτικό χώρο για τα εμπορικά προϊόντα και τον σκηνικό εξοπλισμό του Σεντ Σάντι, μια αποθήκη γεμάτη ανάκατα ανοιχτά πλαστικά κουτιά με μπλουζάκια και αφίσες, μπερδεμένα μαύρα καλώδια στο δάπεδο και κάτι σαν μικρογραφία ηφαιστείου στη γωνία, για το δεύτερο νούμερό του. «Το τσεπάκι είναι κοντά στον αριστερό του γοφό». Πέταξα το σημειωματάριο στον Ντέβρο. Μεμιάς εκείνος έκλεισε την πόρτα και άρχισε να το ξεφυλλίζει στα γρήγορα, τραβώντας φωτογραφίες. Ήταν το πολύτιμο βιβλίο με τα τραγούδια του Σεντ Σάντι. Ως καλλιτέχνης, ο Σάντι σημείωνε πρόχειρα τους στίχους που του έρχονταν σε ανύποπτες στιγμές, γι’ αυτό και είχε το σημειωματάριο πάντα πάνω του. Κάτι τέτοιο θα θεωρούνταν δηθενιά, αν τα τελευταία έξι εφτά τραγούδια που είχε γράψει κατ’ αυτό τον τρόπο στο σημειωματάριό του δεν είχαν γίνει πλατινένια την τελευταία χρονιά. Κάποιος από την οργάνωση ήθελε τα πιο πρόσφατα τραγούδια του. Έβαλα τα δυνατά μου για ν’ αγνοήσω τον Ντέβρο, ελκυστικό σαν μοντέλο σε διαφήμιση αντρικής κολόνιας, ενώ εγώ

13 φορούσα ένα φούτερ με κουκούλα που μου είχε φέρει στο σακίδιό του και στριφογύριζα τα κοτσιδάκια μου για να τα πιάσω κότσο. Στην απίθανη περίπτωση που ο Σάντι ή κάποιος άλλος πρόσεχε ότι έλειπε το πολύτιμο σημειωματάριό του, καλό θα ήταν να μη με αναγνωρίσουν καθώς θα κατευθυνόμουν προς την έξοδο. Το μάτι μου πήρε ένα κουτί με κάλτσες Σάντι σε κόκκινο και μαύρο, δίπλα στο κουτί με τα φούτερ – θα ταίριαζαν εκπληκτικά με τα αθλητικά μου παπούτσια που είχαν ζωγραφισμένα πεφταστέρια, μόνο που όλες οι κάλτσες ήταν σε μέγεθος XXS. Αναστέναξα. «Εκθαμβωτική σαν άλικο δείλι, συναρπαστική σαν αφέγγαρο μεσονύχτι» ψιθύρισε ο Ντέβρο. Κατέβασα την πορτοκαλί κουκούλα του νέου μου φούτερ χαμηλά στο πρόσωπό μου, που είχε γίνει κατακόκκινο. «Τι;» Ο Ντέβρο έγνεψε προς το σημειωματάριο, γυρίζοντας σελίδα. «Οι στίχοι του. Είναι πολύ όμορφοι. Διόλου παράξενο που μαζεύει τόσα βραβεία». Σήκωσε το κεφάλι του και με κοίταξε. Υπήρχε μια εξαιρετικά δελεαστική λάμψη κάτω από τα μεταξένια βλέφαρά του. «Αντηχούν…» Αν και δε μου βγήκε και τόσο εύκολα, έστρεψα τα μάτια μου προς τα πάνω, δήθεν με αγανάκτηση. «Ωραία ατμόσφαιρα φτιάχνει κανείς με κλεμμένα λόγια, αλάνθαστη συνταγή. Κάνε στην άκρη». Εκείνος μπλόκαρε στρατηγικά την πόρτα. Όπως ήταν αναμενόμενο, έμεινε στη θέση του. «Είναι μεσάνυχτα». Είχε καρφώσει το βλέμμα του στο δικό μου, λες και έτσι θα μ’ έριχνε τελικά. «Κάνε στην άκρη». «Είναι 13 Ιανουαρίου». Ίσιωσε ένα κοτσιδάκι μου, στερεώ­

14 νοντάς το πίσω από το αυτί μου, και το άγγιγμά του μου έφερε ανατριχίλα, μου έκοψε την ανάσα. «Κάνε στην άκρη». «Να τα εκατ…» Τον γράπωσα από το χέρι, του το έστριψα και τον έσπρωξα με δύναμη πίσω από την πλάτη μου, ανοίγοντας την πόρτα για να φύγω γρήγορα αποκεί, προτού η καρδιά μου κάνει κάτι που θα με πρόδιδε. Το «Να τα εκατοστίσεις» ήταν μια ευχή που είχα ακούσει στη ζωή μου μόνο από ανθρώπους που αγαπούσα. Δε θα επέτρεπα στον εαυτό μου να νιώσει αυτό το ανόητο φτερούγισμα ακούγοντας τον Ντέβρο να μου εύχεται. Όχι, εφόσον αυτός μπορούσε να εκμεταλλευτεί την ευχή του από στιγμή σε στιγμή. Όχι, εφόσον είχα ν’ αντιμετωπίσω άλλους έξι μήνες με τα πειράγματά του, το φλερτ του και τις ελκυστικές πόζες του. Το μόνο άτομο που μπορούσε να μου ευχηθεί να τα εκατοστίσω ήταν ο εαυτός μου, κι αυτό διότι ήταν στο χέρι μου να τα καταφέρω. Κανείς δε μου έδωσε σημασία όταν ξεγλίστρησα ξανά στα παρασκήνια. Το αυτοκίνητο θα περίμενε στο πίσω μέρος του σταδίου – θα περπατούσα γρήγορα ανάμεσα από τουριστικά λεωφορεία και αυτοκίνητα με ρυμουλκούμενες μπαγκαζιέρες, θα περνούσα από ένα σημείο ελέγχου κι ύστερα θα έβγαινα στον δρόμο. Η δική μου δουλειά είχε τελειώσει· τώρα θα αναλάμβανε ο Ντέβρο να επιστρέψει το αυθεντικό σημειωματάριο στον Σάντι μετά το φινάλε του. Κι ήταν προτιμότερο να μην πάρει είδηση ο Σάντι ότι το σημειωματάριό του είχε κάνει φτερά έστω και για λίγο.

15 Αυτό όμως δε σήμαινε ότι δε θα μπορούσε να προσέξει πως και κάτι άλλο είχε κάνει φτερά. «Έι!» Μπήκα στο οπτικό πεδίο της διευθύντριας σκηνής, η οποία είχε τρελή δουλειά, φωνάζοντας για ν’ ακουστώ μες στην οχλοβοή. Οι συνεργάτες μας μου είχαν πει ότι ήταν δίγλωσση – ήταν από τα μέλη της ομάδας του Σάντι που μιλούσαν και ισπανικά. Κι αυτό μου ήταν απαραίτητο, αφού τα πορτογαλικά μου δεν ήταν και τόσο καλά. «Μήπως ξέρεις πού είναι το μικρόφωνο του Σάντι για τα πυροτεχνήματα;» «Φυσικ…» Μισόκλεισε τα μάτια της κοιτάζοντας προς τη σκηνή. Κι ύστερα ούρλιαξε. «Δεν είναι εκεί! Πού είναι το μικρόφωνο; Να πάρει, πού διάολο είναι το μικρόφωνο για τα πυροτεχνήματα;» Στα παρασκήνια επικράτησε το απόλυτο χάος. Σαν σκηνικό από την Αποκάλυψη. Δεν έμεναν ούτε δύο τραγούδια μέχρι το φινάλε του Σεντ Σάντι και το διάσημο στο TikTok μικρόφωνό του, στο οποίο έπρεπε να τραγουδήσει με όλη του τη δύναμη την τελευταία νότα, ενώ πυροτεχνήματα θα εκτοξεύονταν από τις παλάμες του, έλειπε από τη θέση όπου θα έπρεπε να είναι, μες στις ψηλοτάκουνες μπότες του. Έλειπε, αφού το είχα βουτήξει νωρίτερα στο καμαρίνι και το είχα κρύψει στη μυστική θήκη στο σακίδιο του Ντέβρο. Εφόσον όμως δεν το είχαν πάρει είδηση, δε θα έβλαπτε αυτή η μικρή νύξη απ’ την πλευρά μου. «Είδα έναν τύπο με μαύρο σακάκι που το κοιτούσε νωρίτερα» πρόσθεσα μες στον πανικό. Η διευθύντρια σκηνής έγνεψε καταφατικά. Κι ύστερα έκανε νόημα σε δύο μπράβους, που φαίνονταν να ψοφάνε για δράση, και οι τρεις τους έσπευσαν προς το πίσω μέρος των παρασκηνίων.

16 Έφυγα χαμογελαστή. Τι κρίμα που ο Ντέβρο θα έπρεπε να σπαταλήσει την ευχή του για να βγει από μια βραζιλιάνικη φυλακή πληρώνοντας εγγύηση. Τα καλύτερα δώρα είναι, πράγματι, αυτά που κάνει κανείς μόνος του στον εαυτό του. Παρά την επιμονή μου ότι θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε, ο οδηγός του μαύρου Tesla με το οποίο θα διαφεύγαμε δεν το κουνούσε ρούπι – αναμενόμενο. Σύμφωνα με το σχέδιο, ο Ντέβρο θα έπρεπε να είναι πίσω πριν από τις 00:45, έτσι ο οδηγός δεν υπήρχε περίπτωση να πατήσει το γκάζι, εκτός κι αν του το ζητούσε η ίδια η Κάουντ. Ή έτσι τουλάχιστον νόμιζα. Εντελώς αναπάντεχα, στην οθόνη αφής εμφανίστηκε ένα μήνυμα στα πορτογαλικά στις 00:38 κι εκείνος έβαλε αμέσως μπρος. «Πού θα π…» Άφησα μισοτελειωμένη τη φράση μου. Δεν είχαμε πάρει τον δρόμο της επιστροφής προς το ξενοδοχείο, αυτό το έβλεπα, αλλά πλέον ήξερα ότι δεν υπήρχε περίπτωση να μάθω οτιδήποτε κάνοντας ερωτήσεις. Διέτρεξα με τα δάχτυλά μου τους κρίκους του βραχιολιού μου από μετεωρίτη, ήδη επιφυλακτική για το πού θα κατέληγε αυτή η ιστορία. Ωστόσο, πριν αρχίσω ν’ αγχώνομαι για τα καλά, το αυτοκίνητο έστριψε και βρεθήκαμε στην απέναντι πλευρά του σταδίου. Στο τμήμα αυτό απαγορευόταν επίσης η πρόσβαση στο κοινό, αλλά, προς μεγάλη μου έκπληξη, αφού ο οδηγός είπε λίγες λέξεις στα πορτογαλικά, οι υπάλληλοι ελέγχου μάς έκαναν νόημα να περάσουμε και φτάσαμε σε μια έξοδο για το προσωπικό. Αμέσως άνοιξαν οι πίσω πόρτες του κτιρίου. Η διευθύντρια σκηνής βγήκε ξεκαρδισμένη στα γέλια, ενώ κάποιοι παρατρεχάμενοί της κρατούσαν τις πόρτες ανοιχτές.

17 Κατόπιν βγήκαν ο Ντέβρο με τον ίδιο τον Σάντι, χαμογελώντας πλατιά, λες κι ήταν παλιόφιλοι. Τι στον διάολο; Νιώθοντας τον θυμό μου να φουντώνει, είδα τον Σάντι να χτυπά τον Ντέβρο φιλικά στον ώμο. Εκείνος, που δε φορούσε πια το σικάτο σακάκι του αλλά ένα πορτοκαλί φούτερ με κουκούλα, σαν το δικό μου, ανασήκωσε τους ώμους κι ύστερα έδειξε προς το αυτοκίνητό μας, παρακινώντας τον Σάντι να χαιρετήσει προς το μέρος μου. Έσκυψα, παρότι τα τζάμια ήταν φιμέ – όχι απλώς φιμέ, σχεδόν κατάμαυρα. Ήταν πέρα απ’ τις δυνάμεις μου να τραβήξω το βλέμμα από τον Ντέβρο, καθώς γλιστρούσε στο πίσω κάθισμα δίπλα μου. Κανονικά θα έπρεπε να φοράει χειροπέδες αυτή τη στιγμή. Πώς στον δαίμονα είχε καταφέρει να βγει έξω με συνοδεία, σαν να ήταν κάποιο επίσημο πρόσωπο; Δεν υπήρχε περίπτωση να τον ρωτήσω, οπότε συμβιβάστηκα να κάθομαι εκεί σφίγγοντας τα δόντια μου και αγριοκοιτάζοντάς τον. Και ο Ντέβρο χαμογέλασε αυτάρεσκα. «Ήταν φοβερά ευγνώμων όταν του έδωσα το μικρόφωνό του. Περίμενα ακριβώς δίπλα στη σκηνή. Μα την αλήθεια, του το έδωσα στο τσακ. Ευτυχώς, είχα βρει εκείνο τον κλέφτη με το μαύρο σακάκι. Μου ξέφυγε, αλλά τουλάχιστον κατάφερα να του αποσπάσω το μικρόφωνο». Μα πώς… Έβγαλα το ακουστικό από το αυτί μου. Το σύστημα δεν ήταν στη σίγαση. Είχε κερδίσει αυτό τον γύρο. «Μην ανησυχείς, σίγουρα θα μου τη φέρεις την επόμενη φορά». Έβγαλε κάτι από την τσέπη του. «Έπαθλο παρηγοριάς».

18 «Δε θέλω…» Ήταν ένα ζευγάρι κάλτσες με ζωγραφισμένα πυροτεχνήματα, ακριβώς σαν εκείνες που είχα δει στην αποθηκούλα, μόνο που αυτές εδώ ήταν στο μέγεθός μου και υπογεγραμμένες μόλις από τον Σάντι στο σημείο των αστραγάλων. Το μόνο δώρο που ίσως να έπαιρνα για τα γενέθλιά μου… Άρπαξα τις κάλτσες και τις πέταξα από το παράθυρο, θρηνώντας ήδη για την απώλεια ενός πράγματι μοναδικού δώρου, που θα ταίριαζε υπέροχα με τα αθλητικά μου παπούτσια. Ο Ντέβρο ξεφύσηξε. «Το περίμενα ότι θα έκανες κάτι τέτοιο». Καθώς στράφηκα ξανά προς το μέρος του, τον είδα να κρατά ένα ολόιδιο ζευγάρι. «Αυτές θα τις κρατήσω εγώ μέχρι να συνέλθεις».

Ένα παιχνίδι με θανάσιμους κινδύνους. Μια προδομένη αγάπη. Μήπως τίποτα δεν έχει κριθεί ακόμη στη Μετά την απρόσμενη έκβαση της Αναμέτρησης των Κλεφτών, η Ρος δεν μπορεί να χωνέψει την προδοσία του Ντέβρο, που τον είχε ερωτευτεί και νόμιζε ότι μπορούσε να τον εμπιστευτεί. Αναλαμβάνοντας με την ομάδα της μια νέα ληστεία, ταξιδεύει από ήπειρο σε ήπειρο και βρίσκεται αντιμέτωπη με μια συμμορία που βάζει εμπόδια σε κάθε της κίνηση. Η βεντέτα που αποκαλύπτεται θα έχει φοβερές συνέπειες, και ο Ντέβρο πρέπει επιτέλους ν’ αποφασίσει σε ποιο πρόσωπο θα δείξει αφοσίωση, προτού να είναι πολύ αργά… ΜΕΤΑΦΡΑΖΕΤΑΙ ΣΕ 26 ΓΛΏΣΣΕΣ ISBN: 978-618-03-4099-0 ΒΟΗΘ. ΚΩΔ. MHX/ΣΗΣ 84099 Ο ΕΧΘΡΟΣ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΑΝΤΟΥ ΣΤΗ ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗΣ ΤΩΝ ΚΛΕΦΤΩΝ, ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ WATERSTONES ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ 2024. ;

Made with FlippingBook

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=