16 Έφυγα χαμογελαστή. Τι κρίμα που ο Ντέβρο θα έπρεπε να σπαταλήσει την ευχή του για να βγει από μια βραζιλιάνικη φυλακή πληρώνοντας εγγύηση. Τα καλύτερα δώρα είναι, πράγματι, αυτά που κάνει κανείς μόνος του στον εαυτό του. Παρά την επιμονή μου ότι θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε, ο οδηγός του μαύρου Tesla με το οποίο θα διαφεύγαμε δεν το κουνούσε ρούπι – αναμενόμενο. Σύμφωνα με το σχέδιο, ο Ντέβρο θα έπρεπε να είναι πίσω πριν από τις 00:45, έτσι ο οδηγός δεν υπήρχε περίπτωση να πατήσει το γκάζι, εκτός κι αν του το ζητούσε η ίδια η Κάουντ. Ή έτσι τουλάχιστον νόμιζα. Εντελώς αναπάντεχα, στην οθόνη αφής εμφανίστηκε ένα μήνυμα στα πορτογαλικά στις 00:38 κι εκείνος έβαλε αμέσως μπρος. «Πού θα π…» Άφησα μισοτελειωμένη τη φράση μου. Δεν είχαμε πάρει τον δρόμο της επιστροφής προς το ξενοδοχείο, αυτό το έβλεπα, αλλά πλέον ήξερα ότι δεν υπήρχε περίπτωση να μάθω οτιδήποτε κάνοντας ερωτήσεις. Διέτρεξα με τα δάχτυλά μου τους κρίκους του βραχιολιού μου από μετεωρίτη, ήδη επιφυλακτική για το πού θα κατέληγε αυτή η ιστορία. Ωστόσο, πριν αρχίσω ν’ αγχώνομαι για τα καλά, το αυτοκίνητο έστριψε και βρεθήκαμε στην απέναντι πλευρά του σταδίου. Στο τμήμα αυτό απαγορευόταν επίσης η πρόσβαση στο κοινό, αλλά, προς μεγάλη μου έκπληξη, αφού ο οδηγός είπε λίγες λέξεις στα πορτογαλικά, οι υπάλληλοι ελέγχου μάς έκαναν νόημα να περάσουμε και φτάσαμε σε μια έξοδο για το προσωπικό. Αμέσως άνοιξαν οι πίσω πόρτες του κτιρίου. Η διευθύντρια σκηνής βγήκε ξεκαρδισμένη στα γέλια, ενώ κάποιοι παρατρεχάμενοί της κρατούσαν τις πόρτες ανοιχτές.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=