14 νοντάς το πίσω από το αυτί μου, και το άγγιγμά του μου έφερε ανατριχίλα, μου έκοψε την ανάσα. «Κάνε στην άκρη». «Να τα εκατ…» Τον γράπωσα από το χέρι, του το έστριψα και τον έσπρωξα με δύναμη πίσω από την πλάτη μου, ανοίγοντας την πόρτα για να φύγω γρήγορα αποκεί, προτού η καρδιά μου κάνει κάτι που θα με πρόδιδε. Το «Να τα εκατοστίσεις» ήταν μια ευχή που είχα ακούσει στη ζωή μου μόνο από ανθρώπους που αγαπούσα. Δε θα επέτρεπα στον εαυτό μου να νιώσει αυτό το ανόητο φτερούγισμα ακούγοντας τον Ντέβρο να μου εύχεται. Όχι, εφόσον αυτός μπορούσε να εκμεταλλευτεί την ευχή του από στιγμή σε στιγμή. Όχι, εφόσον είχα ν’ αντιμετωπίσω άλλους έξι μήνες με τα πειράγματά του, το φλερτ του και τις ελκυστικές πόζες του. Το μόνο άτομο που μπορούσε να μου ευχηθεί να τα εκατοστίσω ήταν ο εαυτός μου, κι αυτό διότι ήταν στο χέρι μου να τα καταφέρω. Κανείς δε μου έδωσε σημασία όταν ξεγλίστρησα ξανά στα παρασκήνια. Το αυτοκίνητο θα περίμενε στο πίσω μέρος του σταδίου – θα περπατούσα γρήγορα ανάμεσα από τουριστικά λεωφορεία και αυτοκίνητα με ρυμουλκούμενες μπαγκαζιέρες, θα περνούσα από ένα σημείο ελέγχου κι ύστερα θα έβγαινα στον δρόμο. Η δική μου δουλειά είχε τελειώσει· τώρα θα αναλάμβανε ο Ντέβρο να επιστρέψει το αυθεντικό σημειωματάριο στον Σάντι μετά το φινάλε του. Κι ήταν προτιμότερο να μην πάρει είδηση ο Σάντι ότι το σημειωματάριό του είχε κάνει φτερά έστω και για λίγο.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=