Όνορ Κάργκιλ-Μάρτιν Εικονογράφηση: Καμίλια Φαμ Μετάφραση: Άγγελος Αγγελίδης
Σ’ ΑΥΤΌ ΤΟ ΒΙΒΛΊΟ ΘΑ ΑΚΟΎΣΕΤΕ ΝΑ ΜΙΛΆΝΕ ΟΙ… ΠΑΝΔΩΡΑ Σελ. 10 Η πρώτη γυναίκα στον κόσμο που άνοιξε ένα πιθάρι – και απελευθέρωσε στον κόσμο ένα σωρό δεινά ΜΗΔΕΙΑ Σελ. 26 Η πανίσχυρη μάγισσα που βοήθησε τον Ιάσονα να αποκτήσει το χρυσόμαλλο δέρας ΜΕΔΟΥΣΑ Σελ. 18 Η τρομερή γυναίκα με τα μαλλιά-φίδια που την αποκαλούσαν «τέρας» ΑΤΑΛΑΝΤΗ Σελ. 34 Η δυνατή κυνηγός που συμμετείχε στο κυνήγι του Καλυδώνιου Κάπρου
ΑΡΙΑΔΝΗ Σελ. 42 Η πριγκίπισσα από την Κρήτη που βρήκε τη λύση για να μπορέσει να βγει κάποιος από τον λαβύρινθο και έβαλε τέλος στον Μινώταυρο ΠΕΝΘΕΣΙΛΕΙΑ Σελ. 54 Η Αμαζόνα πολεμίστρια που οδήγησε τον στρατό της στην Τροία κατά τον Τρωικό Πόλεμο ΕΛΕΝΗ Σελ. 48 Η βασίλισσα της Σπάρτης που προσδιόρισε την ομορφιά με τους δικούς της όρους και πήρε πίσω το πεπρωμένο της ΚΙΡΚΗ Σελ. 60 Η τρομερή μάγισσα που μεταμόρφωνε τους ανθρώπους σε γουρούνια (και μετά πάλι σε ανθρώπους!) ΤΙ ΣΥΝΕΒΗ ΜΕΤΑ; Σελ. 68 Ανακαλύψτε περισσότερες πληροφορίες γι’ αυτά τα μυθικά πρόσωπα.
ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΕΙΠΩΘΕΙ ΠΟΤΕ. Οι Διαθέτουν όλα τα απαραίτητα συστατικά που κάνουν σπουδαία μια ιστορία: πανίσχυρη μαγεία, επικές μάχες, μεγάλους έρωτες, δολοφονικά φίδια αντί για μαλλιά (ναι, στ’ αλήθεια!). Αυτοί οι μύθοι καταγράφηκαν για πρώτη φορά πριν από περίπου 2.700 χρόνια, μέσα από το έργο των Ελλήνων ποιητών Ομήρου και Ησίοδου. Αλλά οι ίδιες οι ιστορίες λέγονταν από πολύ παλιότερα. Περνούσαν από τη μία γενιά στην άλλη μέσα από την ποίηση, τα τραγούδια και την τέχνη. Κάθε συγγραφέας είχε την καλλιτεχνική ελευθερία να λέει την ιστορία του με τέτοιον τρόπο, ώστε να την κάνει πιο ταιριαστή και πιο ενδιαφέρουσα για το κοινό του. Έτσι οι ιστορίες αυτές βοήθησαν τους Έλληνες να κατανοήσουν καλύτερα τον κόσμο τους, αλλά και τον κόσμο των θεών τους. Αυτό σημαίνει πως ποτέ δύο σωζόμενες εκδοχές ενός μύθου δεν είναι ακριβώς ίδιες: Καθεμιά αντικατοπτρίζει τις πεποιθήσεις εκείνου που την έγραψε και τα ενδιαφέροντα της κοινωνίας στην οποία την απηύθυνε. Οι μύθοι που θα διαβάσετε σε αυτό το βιβλίο δεν αποτελούν εξαίρεση. Δεν είναι παρμένοι από αρχαία κείμενα, αλλά αποτελούν ουσιαστικά μια αναδιήγηση που στόχο έχει να φέρει τις γυναίκες στο προσκήνιο. ΕΊΝΑΙ ΑΠΌ ΤΙΣ ελληνικοί μύθοι 8
Οι μύθοι στο βιβλίο αυτό δίνονται μέσα από τα κείμενα αλλά (όπως θα γινόταν και στην Αρχαία Ελλάδα) και μέσω της τέχνης. Τα αρχαία κείμενα δε μας δίνουν πολλές πληροφορίες για την εμφάνιση των ηρώων, και όταν το κάνουν συχνά διαφωνούν. Οι εικόνες του βιβλίου που κρατάτε στα χέρια σας είναι μεν εμπνευσμένες από την αρχαία ελληνική τέχνη, αλλά κυρίως σκοπό έχουν να αποτυπώσουν το πνεύμα των γυναικών — εξάλλου μιλάμε για εξάλλου μιλάμε για μυθολογικά πρόσωπα και επομένως μπορείτε να τις φανταστείτε όπως εσείς θέλετε. Υπάρχουν πολλές εκδοχές των ελληνικών μύθων, όμως το κοινό στοιχείο σε όλες είναι πως οι γυναίκες παίζουν κατά βάση υποστηρικτικό ρόλο. Κι αυτό επειδή, εδώ και χιλιετίες, οι μύθοι συνήθως λέγονται από την οπτική γωνία των αντρών, θεών και ανθρώπων — από τον Δία ως τον Ηρακλή κι απ’ τον Οδυσσέα ως τον Αχιλλέα. Έφτασε λοιπόν η ώρα να ακουστεί και κανένας άλλος, κι έτσι οι φωνές που θα ακούσετε να μιλάνε στις σελίδες αυτού του βιβλίου ανήκουν σε γυναίκες: στην Πανδώρα, τη Μέδουσα, τη Μήδεια, την Αταλάντη, την Αριάδνη, την Ελένη, την Πενθεσίλεια και την Κίρκη. Καθεμία από αυτές θα έχει την ευκαιρία να αφηγηθεί την ιστορία από τη δική της πλευρά, από τον ρόλο της Μήδειας στον μύθο του Ιάσονα και των Αργοναυτών μέχρι τον ρόλο που έπαιξε η Αριάδνη στον μύθο του Θησέα και του Μινώταυρου. Δε θα μας πουν ολόκληρη την ιστορία τους (θα πρέπει να φτάσετε στις σελίδες 68-73 για να μάθετε περισσότερα), αλλά θα μας μιλήσουν για μερικές από τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής τους. Και κυρίως θα έχουν την ευκαιρία να μιλήσουν επιτέλους οι ίδιες για λογαριασμό τους. 9
11 Ανοίγω τα μάτια μου. Έχει τόσο δυνατό φως. Βλέπω τον αντικατοπτρισμό ενός ανθρώπου σ’ έναν τεράστιο καθρέφτη· η χάλκινη επιφάνειά του είναι τόσο καλογυαλισμένη, που μοιάζει σχεδόν διάφανη. Σηκώνω το χέρι μου και η κοπέλα στον καθρέφτη σηκώνει κι αυτή το δικό της. Κοιτάζω τον εαυτό μου. «Πανδώρα». Μια φωνή ακούγεται πίσω μου και συνειδητοποιώ ότι δεν είμαι μόνη μου… Η πρώτη γυναίκα στον κόσμο Πανδώρα
12 Γυρίζω κι αντικρίζω τρεις μορφές, που η καθεμιά τους αντικατοπτρίζεται και στο χρυσαφένιο πάτωμα της αίθουσας. Ο άντρας στο κέντρο —αυτός που μίλη- αυτός που μίλησε, αν κατάλαβα καλά— είναι μεγαλύτερος από τους είναι μεγαλύτερος από τους άλλους δύο κι έχει μια μακριά γενειάδα, που κάνει μια διχάλα στη μέση σαν κεραυνός. «Εξαιρετικό όνομα για το νέο δημιούργημα, Δία» λέει η θεά που κάθεται δίπλα του, η οποία με κοιτάζει με τα ανοιχτόγκριζα μάτια της. «Πανδώρα, αυτή που είναι προικισμένη με όλα τα δώρα». «Ή αυτή που δίνει όλα τα δώρα» τη διακόπτει ο δεύτερος άντρας. Κάθεται σκυφτός σε μια κατάμαυρη καρέκλα δίπλα στην πόρτα. Έχει φτερά στα σανδάλια του, και μάλιστα το ένα απ’ τα δύο αραιά και πού φτερουγίζει άγρια κι εκείνος αναγκάζεται να του πει να κάνει ησυχία. «Πολύ έξυπνο, Ερμή». Η γυναίκα κάνει μια γκριμάτσα, για να δείξει τη δυσαρέσκειά της. «Δεν είπα ότι έκανες λάθος, Αθηνά. Ήθελα μόνο να προσθέσω ότι η λέξη μπορεί να σημαίνει δύο πράγματα ταυτόχρονα». «Σας παρακαλώ» λέει ο Δίας, αγγίζοντας τους κροτάφους του, «ας συγκεντρωθούμε στο έργο μας. Έχω εξηγήσει και στους δυο σας την επόμενη φάση του σχεδίου τώρα που δημιουργήσαμε την πρώτη γυναίκα…». «Τι εννοείς την πρώτη γυναίκα;» ρωτάω. Οι λέξεις σχηματίζονται μ’ ευκολία στη γλώσσα μου. «Και τι ακριβώς έχετε σχεδιάσει;» Οι τρεις τους με κοιτάζουν λες και περίμεναν πως θα καθόμουν εκεί χωρίς να ρωτήσω το παραμικρό. Κανείς τους δε μου απαντά. Αντιθέτως, η Αθηνά μού ζητάει να την ακολουθήσω, πράγμα που κάνω. Βγαίνουμε από την αίθουσα και φτάνουμε σε μια μαρμάρινη αυλή. Ο ουρανός από πάνω μας στροβιλίζεται σκοτεινιασμένος. Από εδώ παίρνει ο Δίας τους κεραυνούς του, μου εξηγεί η Αθηνά. Βλέπω τον μανδύα της να γλιστρά πάνω στο πλακόστρωτο καθώς την ακολουθώ. Παρατηρώ ότι στον ποδόγυρό του είναι υφασμένες διακριτικές σκηνές από αιματηρές μάχες. «Πού πάμε;» ρωτάω. «Στο παλάτι μου» απαντά η Αθηνά. Περνάω τις επόμενες εβδομάδες στις αίθουσες του παλατιού της Αθηνάς. Μαθαίνω ότι είναι η θεά της σοφίας και των πάσης φύσεως ικανοτήτων — της ύφανσης και της ευθυκρισίας, της ύφανσης και της ευθυκρισίας, της κεραμικής και της στρατηγικής, των καλών συμβουλών. Τα πρωινά η Αθηνά μού διδάσκει πώς να υφαίνω διάφορες σκηνές στα ρούχα· τα απογεύματα ο Ερμής μού διδάσκει τη ση- «Τι εννοείς την πρώτη γυναίκα;» ρωτάω. Οι λέξεις σχηματίζονται μ’ ευκολία στη γλώσσα μου.
13 μασία καινούριων λέξεων· τις νύχτες ξαπλώνω στο κρεβάτι κι αναρωτιέμαι τι εννοούσε ο Δίας λέγοντας «σχέδιο». Μερικές φορές κοιτάζω έξω απ’ τα παράθυρα κι αναρωτιέμαι για τον κόσμο που ξανοίγεται από κάτω, για τις κοιλάδες και τα δάση που βλέπω να απλώνονται στους πρόποδες του βουνού. Πού και πού νομίζω πως παρατηρώ μια φλόγα να τρεμοπαίζει ή το περίγραμμα μιας βάρκας που πλέει σε κάποιο απ’ τα ποτάμια, αλλά ποτέ δεν είμαι απολύτως σίγουρη. Μια μέρα η Αθηνά με ξυπνάει νωρίς και μου λέει ότι ο Δίας θέλει να μου μιλήσει. «Θα παντρευτείς» μου δηλώνει ο Δίας καθώς τον πλησιάζουμε διασχίζοντας την αίθουσα με το χρυσαφένιο πάτωμα. «Ποιον;» ρωτάω. «Πότε; Γιατί;» «Σήμερα» μου λέει, αφήνοντας αναπάντητες τις υπόλοιπες ερωτήσεις μου. Ανοίγω το στόμα μου για να εκφράσω τη διαφωνία μου, αλλά αμέσως μετά το ξανασκέφτομαι. Θα είναι μια ευκαιρία να κατέβω στον κόσμο και να δω πώς μοιάζουν τα χωράφια και τα ποτάμια, να ανακαλύψω αν υπάρχουν στ’ αλήθεια οι φωτιές και οι βάρκες ή αν βρίσκονται μόνο στη φαντασία μου. Όσο το σκέφτομαι τόσο πιο πολύ ενθουσιάζομαι. Οι ετοιμασίες αρχίζουν με φούρια. Η Αθηνά μού έχει υφάνει ένα χυτό χρυσό φόρεμα και οι υπόλοιπες θεές μαζεύονται κι αυτές γύρω μου, περνώντας βραχιόλια στους καρπούς μου, τυλίγοντας κολιέ στον λαιμό μου, στερεώνοντας βότανα και λουλούδια στα μαλλιά μου.
14 Τελικά, η Αθηνά στερεώνει το πέπλο που φοράω μ’ ένα χρυσαφένιο στέμμα —δώρο από τον δώρο από τον θεό της μεταλλουργίας, τον Ήφαιστο—, το οποίο είναι στολισμένο με όλων των ειδών τα ζώα. , το οποίο είναι στολισμένο με όλων των ειδών τα ζώα. Πίσω στο παλάτι του Δία, ένα σωρό τέθριππα άρματα (που το καθένα το σέρνουν τέσσερα άλογα) ετοιμάζονται στην αυλή για την πτήση που θα κατεβάσει τους θεούς στη Γη. Εγώ μπαίνω στο πρώτο άρμα μαζί με τον Δία. Ο Ερμής στέκεται μπροστά μας, με τα φτερά στα σανδάλια του να φτερουγίζουν ήδη, έτοιμα να οδηγήσουν την πομπή στον προορισμό της. Γέρνω μπροστά. «Πώς είναι ο σύζυγός μου;» ψιθυρίζω. «Καλοσυνάτος, νομίζω» λέει ο Ερμής «αλλά όχι τόσο έξυπνος όσο εσύ». Μετά οι πύλες της αυλής ανοίγουν διάπλατα· τα άρματα επιταχύνουν και σηκώνονται από το έδαφος. Οι αρθρώσεις των δαχτύλων μου ασπρίζουν έτσι όπως σφίγγω το άρμα, ώσπου συνειδητοποιώ ότι η πτήση είναι τόσο ήρεμη, που δε χρειάζεται να κρατιέμαι καν. Νιώθω τον αέρα να χτυπά το πρόσωπό μου, νιώθω τη δροσερή πάχνη καθώς πετάμε μέσα από τα σύννεφα. Το γαμήλιο γλέντι γίνεται στο σπίτι του συζύγου μου, στο καινούριο μου σπίτι. Προσπαθώ να γνωρίσω τον σύζυγό μου όσο τραγουδούν οι μούσες. Το όνομά του είναι Επιμηθέας. Φαίνεται συνομήλικός μου, έχει μαύρα μάτια κι ένα πλατύ χαμόγελο. Χαμογελά συνέχεια, με εξαίρεση τις στιγμές που μου μιλάει για τον αδερφό του, τον Προμηθέα. Ο Επιμηθέας μού λέει ότι ο αδερφός του λυπόταν τους ανθρώπους που κρύωναν κι ήταν απροστάτευτοι, κι έτσι έκλεψε τη φωτιά απ’ τον Δία και την έφερε στη Γη. Προφανώς, ο Δίας θύμωσε πάρα πολύ και ορκίστηκε να εκδικηθεί τον Προμηθέα, τον Επιμηθέα και όλους τους ανθρώπους της Γης. Εγώ του λέω ότι δεν μπορώ να καταλάβω γιατί η κλοπή της φωτιάς ήταν κάτι τόσο κακό. Ο Επιμηθέας γνέφει, λέγοντας πως ο γάμος μας μάλλον σημαίνει πως ο Δίας επιτέλους τον συγχώρεσε.
15 Το άρμα της θεάς της Σελήνης υψώνεται στον ουρανό όταν το γλέντι φτάνει στο τέλος του. «Προτού φύγουμε» φωνάζει ο Δίας, κλοτσώντας ένα πιάτο για να σταθεί πάνω στο τραπέζι, «έχω ένα δώρο για το ευτυχισμένο ζεύγος». Δείχνει το πιο όμορφο πιθάρι που έχω δει ποτέ μου. Φτάνει σχεδόν στο ύψος μου και είναι καλυμμένο με εικόνες: ασπρόμαυρες ζωγραφισμένες φιγούρες πάνω σε κόκκινο φόντο. Η καινούρια ζωή μου δεν είναι άσχημη —ο κόσμος είναι όμορφος και ήρεμος ο κόσμος είναι όμορφος και ήρεμος—, αλλά δεν , αλλά δεν υπάρχουν άλλες γυναίκες, μόνο άντρες, και δεν έχει και τόσο ενδιαφέρον. Όποτε ρωτάω αν μπορούμε να εξερευνήσουμε τον κόσμο, ο Επιμηθέας με κοιτάζει νευρικά και μου λέει ίσως, αλλά ποτέ δεν το κάνουμε. Κάνω ό,τι μπορώ για να περνάω καλά· μαζεύω φρούτα απ’ το περιβόλι και υφαίνω σκηνές από τις ιστορίες που μου είχαν διηγηθεί η Αθηνά και ο Ερμής. Κάθε φορά που κοιτάζω το πιθάρι που μας χάρισε ο Δίας ως γαμήλιο δώρο προσπαθώ να καταλάβω τις ιστορίες που είναι ζωγραφισμένες πάνω του, αλλά είμαι βέβαιη πως είναι ιστορίες που δεν έχω ξανακούσει. Το πιθάρι είναι κλειστό μ’ ένα καπάκι κι όσο το σκέφτομαι τόσο περισσότερο αναρωτιέμαι αν έχει κάτι μέσα — κι αν ναι, τι μπορεί να είναι αυτό. Έχω την αίσθηση ότι πρέπει να είναι κάτι πολύ ξεχωριστό ή πολύ ενδιαφέρον για να φυλάσσεται μέσα σ’ ένα τέτοιο πιθάρι.
16 Ανεβαίνω σ’ ένα σκαμνί και σπρώχνω το καπάκι… Αυτό κατρακυλά στο έδαφος κι εγώ πετιέμαι πίσω. Δεν καταλαβαίνω γιατί εγώ κι ο Επιμηθέας δεν το έχουμε ανοίξει τόσο καιρό. Στο κάτω κάτω, ο Δίας δε μας διέταξε ποτέ να μην το ανοίξουμε — απλώς μας το έδωσε σφραγισμένο απλώς μας το έδωσε σφραγισμένο και μας είπε να το βάλουμε στο δωμάτιο. Κάθε φορά που το κοιτάζω αναρωτιέμαι τι να έχει μέσα. Έπειτα αναρωτιέμαι ακόμα κι όταν δεν το κοιτάζω. Το σκέφτομαι όταν τρώω πρωινό με τον Επιμηθέα. Το σκέφτομαι όταν γνέθω νήματα και τα βάφω μοβ. Το σκέφτομαι ακόμα και όταν μένω ξύπνια τις νύχτες. Ώσπου μια μέρα δεν αντέχω άλλο. Ανεβαίνω σ’ ένα σκαμνί και σπρώχνω το καπάκι. Είναι βαρύ, αλλά δεν είναι σφραγισμένο. Αρχίζει να κουνιέται. Το ξανασπρώχνω. Το καπάκι κατρακυλά στο έδαφος κι εγώ πετιέμαι πίσω. Ακούγεται μια δυνατή βροντή και σύννεφα στάχτης πετάγονται έξω απ’ το πιθάρι, κάνοντας κύκλους στο ταβάνι και ορμώντας κατευθείαν προς την πόρτα. Κάθε σύννεφο τσιρίζει το όνομά του καθώς περνάει την πόρτα: «Πόλεμος!», «Πείνα!», «Αρρώστια!», «Κακουχίες!». Το ξέρω ότι όλα αυτά είναι άσχημα πράγματα. Φρικτά πράγματα, τα οποία οι άνθρωποι δεν είχαν αντιμετωπίσει ποτέ ως τότε. Και τώρα κυκλοφορούν ελεύθερα. Εξαιτίας μου. Χτυπάω τις πέτρες στο δάπεδο με τα χέρια μου. Συνειδητοποιώ ότι κλαίω. Σηκώνομαι όρθια και προσπαθώ να σπρώξω τα σύννεφα που στροβιλίζονται πίσω στο πιθάρι, ουρλιάζοντας καθώς γλιστρούν μέσα απ’ τα χέρια μου. Πρέπει να κάνω κάτι. Προσπαθώ να βρω το καπάκι μέσα στο σκοτάδι που έχει πλημμυρίσει το δωμάτιο. Όταν τελικά το βρίσκω και το σηκώνω, το βάζω με δύναμη πάνω στο πιθάρι. Καθώς το δωμάτιο καθαρίζει, συνειδητοποιώ ότι είναι πολύ αργά. Τα άσχημα πράγματα έχουν ήδη δραπετεύσει. Το μυαλό μου ταξιδεύει πίσω στην πρώτη μου μέρα στον Όλυμπο, τότε που ο Δίας είχε πει ότι είχε σχέδια για μένα. Μετά θυμάμαι τη μέρα του γάμου μου και αυτά που μου είχε πει ο Επιμηθέας για τον αδερφό του. Ώστε αυτό ήταν το σχέδιο του Δία: να με χρησιμοποιήσει για να εξαπολύσει όλη αυτή την κακία στον κόσμο, να κάνει τους ανθρώπους να πολεμούν και να αρρωσταίνουν και να γερνάνε… μόνο και μόνο για να τιμωρήσει τους θνητούς για την κλοπή της φωτιάς από τον Προμηθέα. Στέκομαι όρθια. Νομίζω ότι ακούω κάτι, ένα χαμηλόφωνο βουητό που εξακολουθεί να βγαίνει απ’ το πιθάρι. Ξανανεβαίνω στο σκαμνί μου, μισανοίγω το καπάκι και τη βλέπω εκεί, να λάμπει κάτω απ’ το καπάκι. Την πιάνω στη χούφτα μου και τη σηκώνω αργά αργά. Συνειδητοποιώ ότι ξέρω το όνομά της – ελπίδα.
Στις μαγικές μου βαφτιστήρες, Αλίσα και Aλάρα — O.K-M. O.K-M. Στη μαμά μου Kιμ Ον, την πιο δυνατή γυναίκα που ξέρω — Κ.Φ. Πρώτη έκδοση Ιανουάριος 2025 ΤΙΤΛΟΣ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟΥ Honor Cargill-Martin, She speaks: The Women of Greek Myths in Their Own Words, Magic Cat Publishing, an imprint of Lucky Cat Publishing Ltd, 2024 ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ Camelia Pham ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Άγγελος Αγγελίδης ΔΙΟΡΘΩΣΗ ΤΥΠΟΓΡΑΦΙΚΩΝ ΔΟΚΙΜΙΩΝ Κατερίνα Λελούδη ΠPOΣAPMOΓH EΞΩΦYΛΛOY Ντίμη Μηλιώρη ISBN 978-618-03-4206-2 ΒOΗΘ. ΚΩΔ. ΜΗΧ/ΣΗΣ 84206 Κ.Ε.Π. 6211 Κ.Π. 20706 © 2024, Lucky Cat Publishing Ltd © 2024, Honor Cargill-Martin (για το κείμενο) © 2024, Camelia Pham (για την εικονογράφηση) © 2024, Εκδόσεις ΜΕΤAΙΧΜΙO (για την ελληνική γλώσσα) Eκδόσεις ΜΕΤAΙΧΜΙO Ιπποκράτους 118, 114 72 Αθήνα, τηλ.: 211 3003500, fax: 211 3003562 metaixmio.gr • [email protected] Κεντρική διάθεση: Ασκληπιού 18, 106 80 Αθήνα, τηλ.: 210 3647433, fax: 211 3003562 Bιβλιοπωλεία ΜΕΤAΙΧΜΙO Aσκληπιού 18, 106 80 Aθήνα, τηλ.: 210 3647433, fax: 211 3003562 Πολυχώρος, Ιπποκράτους 118, 114 72 Αθήνα, τηλ.: 211 3003580, fax: 211 3003581
www.metaixmio.grRkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=