15 Το άρμα της θεάς της Σελήνης υψώνεται στον ουρανό όταν το γλέντι φτάνει στο τέλος του. «Προτού φύγουμε» φωνάζει ο Δίας, κλοτσώντας ένα πιάτο για να σταθεί πάνω στο τραπέζι, «έχω ένα δώρο για το ευτυχισμένο ζεύγος». Δείχνει το πιο όμορφο πιθάρι που έχω δει ποτέ μου. Φτάνει σχεδόν στο ύψος μου και είναι καλυμμένο με εικόνες: ασπρόμαυρες ζωγραφισμένες φιγούρες πάνω σε κόκκινο φόντο. Η καινούρια ζωή μου δεν είναι άσχημη —ο κόσμος είναι όμορφος και ήρεμος ο κόσμος είναι όμορφος και ήρεμος—, αλλά δεν , αλλά δεν υπάρχουν άλλες γυναίκες, μόνο άντρες, και δεν έχει και τόσο ενδιαφέρον. Όποτε ρωτάω αν μπορούμε να εξερευνήσουμε τον κόσμο, ο Επιμηθέας με κοιτάζει νευρικά και μου λέει ίσως, αλλά ποτέ δεν το κάνουμε. Κάνω ό,τι μπορώ για να περνάω καλά· μαζεύω φρούτα απ’ το περιβόλι και υφαίνω σκηνές από τις ιστορίες που μου είχαν διηγηθεί η Αθηνά και ο Ερμής. Κάθε φορά που κοιτάζω το πιθάρι που μας χάρισε ο Δίας ως γαμήλιο δώρο προσπαθώ να καταλάβω τις ιστορίες που είναι ζωγραφισμένες πάνω του, αλλά είμαι βέβαιη πως είναι ιστορίες που δεν έχω ξανακούσει. Το πιθάρι είναι κλειστό μ’ ένα καπάκι κι όσο το σκέφτομαι τόσο περισσότερο αναρωτιέμαι αν έχει κάτι μέσα — κι αν ναι, τι μπορεί να είναι αυτό. Έχω την αίσθηση ότι πρέπει να είναι κάτι πολύ ξεχωριστό ή πολύ ενδιαφέρον για να φυλάσσεται μέσα σ’ ένα τέτοιο πιθάρι.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=