ΝΈΑ ΠΝΟΉ ΣΤΟ ΈΡΓΟ ΤΟΥ
2 Ορισμένοι συγγραφείς έχουν την περιέργεια αλλά και την όρεξη να καταπιαστούν με τα μεγάλα ζητήματα της διεθνούς πολιτικής ζωής. Κάποιοι τολμούν να αμφισβητήσουν τη «μεγάλη Ιστορία» και να σκιαγραφήσουν τις ιστορίες των «μικρών και αφανών» πρωταγωνιστών της ζωής. Άλλοι επιχειρούν να φέρουν στο προσκήνιο τις συλλογικές προσπάθειες αντί των ατομικών κατορθωμάτων. Ελάχιστοι όμως καταφέρνουν να συγκεράσουν επιτυχώς όλες αυτές τις πτυχές της πνευματικής διερώτησης με στόχο να μπολιάσουν στη συνέχεια τη λογοτεχνία – διασώζοντας στην πορεία όχι μόνο την πολιτισμική κυριότητα της μνήμης και την πολιτική δύναμη των λέξεων, αλλά κυρίως έναν πιο δίκαιο και τελικά πιο χαρούμενο τρόπο να ζούμε. Γι’ αυτό και αποφασίσαμε στις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ να επανασυστήσουμε τον αγαπημένο Ουρουγουανό συγγραφέα στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό. Ο Εδουάρδο Γκαλεάνο παίζει –φαινομενικά με μεγάλη ευκολία– με τα διάφορα κειμενικά είδη, συνδυάζοντας τον καταγγελτικό χαρακτήρα με τη συναισθηματική φόρτιση. Είναι δύσκολο να διαβάσουμε ένα βιβλίο του και να μη διαπιστώσουμε πόσο καίρια παραμένουν ακόμα και σήμερα τα ζητήματα που θίγει: αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, σύγχρονες όψεις της αποικιοκρατίας, παραφθορές του καπιταλισμού, ρατσισμός, σεξισμός και κάθε είδους εκμετάλλευση. Αυτό που εντείνει τη γοητεία του έργου του δεν είναι μόνο η οξυδέρκεια των παρατηρήσεών του ή το εύρος των πεδίων που επιλέγει να αποδομήσει, αλλά και η ειλικρινής του αγάπη για τον ίδιο τον άνθρωπο και τις συλλογικές μορφές αντίστασης, που δείχνουν πάντα προς την κοινωνική αλλαγή. Από την τριλογία Μνήμη της φωτιάς μέχρι την ανθολογία Amares… ό,τι αγαπάω που επιμελήθηκε ο ίδιος, ο Γκαλεάνο μας γνωρίζει τον εντυπωσιακό πλούτο της βιωμένης συλλογικής εμπειρίας, που διατηρεί την εκρηκτικότητά της όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσα σύνορα κι αν μας χωρίζουν. Γι’ αυτό και το έργο του έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από είκοσι γλώσσες, ο ίδιος έχει τιμηθεί με πλήθος βραβείων και η πολιτική του λογοτεχνία βρίσκει συνεχώς νέους θαυμαστές. Οι νέες εκδόσεις των βιβλίων του, σε σχεδιασμό του Γιάννη Ερμείδη, συνοδεύονται από κατατοπιστικούς προλόγους και ένα εκτενές επίμετρο από τον Κώστα Αθανασίου. Ελπίζουμε ότι οι παλαιότεροι αναγνώστες θα θυμηθούν τον ευφυή και ποιητικό του λόγο, και οι νεότεροι θα ανακαλύψουν τη ριζοσπαστική αλλά και συγκινητική του σκέψη. Η ομάδα των εκδόσεων ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ Η Ιστορία είναι ένας προφήτης με το βλέμμα στραμμένο πίσω: για όσα συνέβησαν, και παρά τα όσα συνέβησαν, εξαγγέλλει το μέλλον. © Eugenio Mazzinghi
Το να εκδίδει κανείς τον Γκαλεάνο σημαίνει να εκδίδει τον εχθρό: τον εχθρό των ψεμάτων, της αδιαφορίας και κυρίως της λήθης. Χάρη σ’ αυτόν, τα εγκλήματά μας δεν θα ξεχαστούν. Η τρυφερότητά του είναι συντριπτική, η ακρίβειά του οργισμένη. Τζον Μπέρτζερ συγγραφέας και ιστορικός τέχνης Η μετατροπή της ιστορίας σε ποίηση. Μάριο Μπενεδέτι συγγραφέας Αυτό που έκανε ο Γκαλεάνο δεν το έχει κάνει κανένας συγγραφέας: συγκέντρωσε τις χιλιάδες φωνές των πιο λησμονημένων Λατινοαμερικάνων. Ελένα Πονιατόφσκα συγγραφέας και δημοσιογράφος Ένας διανοούμενος τεράστιας σημασίας, ένας ποιητής της ιστορίας ή ένας ποιητικός ιστορικός, ένας διαρκής ανανεωτής. Πέπε Μουχίκα Πρόεδρος της Ουρουγουάης την περίοδο 2010-2015 Γνωρίζει από πρώτο χέρι τη Λατινική Αμερική και αξιοποιεί τις εμπειρίες του για να διηγηθεί τα όνειρα και τις απογοητεύσεις, τις ελπίδες και τις αποτυχίες των ανθρώπων της. Είναι ένας λάτρης της ζωής με ταλέντο στη συγγραφή, συμπονετική καρδιά και τρυφερό χιούμορ. Ιζαμπέλ Αλιέντε συγγραφέας 3
4 Ο Εδουάρδο Γκαλεάνο γεννήθηκε στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης στις 3 Σεπτεμβρίου του 1940. ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ - ΕΡΓΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ 1940 1976 1954 1982 1961 1985 Έφηβος ακόμη, άρχισε να συνεργάζεται με την εβδομαδιαία εφημερίδα El Sol ως σκιτσογράφος. Σύντομα πέρασε στη δημοσιογραφία και ανέλαβε αρχισυντάκτης στην εβδομαδιαία επιθεώρηση Marcha καθώς και διευθυντής της εφημερίδας Época. Ταυτόχρονα εργάστηκε και στον εκδοτικό χώρο. Όταν στην Αργεντινή έγινε το στρατιωτικό πραξικόπημα και ο Γκαλεάνο βρέθηκε ανάμεσα σε αυτούς που καταδιώχθηκαν από τα «τάγματα θανάτου», αναγκάστηκε πάλι να διαφύγει, καταλήγοντας στην Ισπανία. Την περίοδο μεταξύ 1982 και 1986 έγραψε και εξέδωσε το κλασικό του έργο Μνήμη της φωτιάς, την εμβληματική τριλογία που θεωρείται το κορυφαίο έργο του: ένα βιβλίο στο οποίο ξαναδιαβάζει και ξαναγράφει με ανατρεπτικό βλέμμα όλη την ιστορία της Λατινικής Αμερικής, ξεκινώντας από τους μύθους των αυτόχθονων της ηπείρου και φτάνοντας μέχρι τις μέρες συγγραφής του βιβλίου. Με την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ουρουγουάη, ο Γκαλεάνο επέστρεψε στη χώρα του. Εκεί, μαζί με άλλους δημοσιογράφους και συγγραφείς, ίδρυσε την εβδομαδιαία επιθεώρηση Brecha, ενώ άρχισε να συνεργάζεται και με άλλα έντυπα, όπως η γνωστή μεξικανική εφημερίδα La Jornada. Ταυτόχρονα, συμμετείχε ενεργά στις πρωτοβουλίες για δημοψήφισμα ενάντια στην ατιμωρησία των χουντικών.
5 1971 2010 1973 2015 1975 Το 1971 δημοσίευσε τις Ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής ένα βιβλίο που επιχειρούσε μια σε βάθος ανάλυση της διαχρονικής αποικιοκρατικής εκμετάλλευσης της Λατινικής Αμερικής, και των συνεπειών της στην κοινωνική και οικονομική κατάσταση της ηπείρου. Το βιβλίο απαγορεύτηκε σε διάφορες χώρες της Λατινικής Αμερικής, όπως η Χιλή, η Ουρουγουάη και η Αργεντινή, όπου οι αρχές το κατήγγειλαν, όπως έχει γράψει ο ίδιος ο Γκαλεάνο, «ως όργανο διαφθοράς της νεολαίας». Με το πραξικόπημα του 1973 στην Ουρουγουάη, ο Γκαλεάνο φυλακίστηκε και κατόπιν εξαναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα και να καταφύγει εξόριστος στην Αργεντινή, όπου ίδρυσε το πολιτιστικό και πολιτικό περιοδικό Crisis, στο οποίο συνεργάστηκαν σπουδαίοι λογοτέχνες της Λατινικής Αμερικής. Τιμήθηκε για πρώτη φορά με το βραβείο Casa de las Américas, βράβευση που επαναλήφθηκε το 1978. Τιμήθηκε με το έγκριτο λογοτεχνικό βραβείο Stig Dagerman, αναδεικνύοντάς τον ως έναν συγγραφέα που «ήταν πάντα στο πλευρό των καταφρονεμένων αυτής της γης, χωρίς να επιδιώξει ποτέ να τους κλέψει τη φωνή». Πέθανε στο Μοντεβιδέο στις 13 Απριλίου 2015. Ο Εδουάρδο Γκαλεάνο το 1984.
6 Το έργο του Εδουάρδο Γκαλεάνο είναι ένα λογοτεχνικό ταξίδι στη μνήμη, στην ιστορία και στην πραγματικότητα της Λατινικής Αμερικής. Ένα έργο που μιλάει για τους αυτόχθονες και τους μύθους τους, για το ποδόσφαιρο, για την πολιτικοκοινωνική κατάσταση και τις αιτίες της, για τη λογοτεχνία και τη γλώσσα, για τους εφιάλτες και τα όνειρα, για τις ελπίδες μιας ολόκληρης ηπείρου. Ένα έργο υβριδικό που συνδυάζει τη λογοτεχνία με το πολιτικό και ιστορικό δοκίμιο, τη δημοσιογραφική ανάλυση με τη μυθοπλασία, τη μαρτυρία με τον σχολιασμό. Ένα έργο διαχρονικό που σκαλίζει πληγές που στην ουσία δεν έχουν κλείσει ποτέ, όπως η αποικιοκρατία και οι βαθιές συνέπειές της, η εκμετάλλευση της Λατινικής Αμερικής και η φτώχεια που βασανίζει τις κοινωνίες της, η προσχηματική δημοκρατία και οι δικτατορίες, η εξόντωση των αυτόχθονων λαών, η ατιμωρησία, μιλώντας ταυτόχρονα για τους αγώνες και τα κινήματα σε όλη την ήπειρο. Ένα έργο παρεμβατικό που αμφισβητεί την αλήθεια που επιβάλλει ο κυρίαρχος λόγος, ανιχνεύοντας την πραγματικότητα πίσω από τα στερεότυπα και ζωντανεύοντας τη μνήμη πίσω από τη λήθη ή την επιλεκτική μνήμη. Κώστας Αθανασίου* Δεν πιστεύω στην ελεημοσύνη. Πιστεύω στην αλληλεγγύη. Η ελεημοσύνη είναι κάθετη – κινείται από πάνω προς τα κάτω. Η αλληλεγγύη είναι οριζόντια. Σέβεται τον άλλον. Έχω πολλά να μάθω από τους άλλους. * Ο Κώστας Αθανασίου είναι μεταφραστής από τα ισπανικά και τα αγγλικά. Έχει μεταφράσει βιβλία των Ρομπέρτο Μπολάνιο, Λεονάρδο Παδούρα, Μάριο Βάργκας Λιόσα, Μάριο Μπενεδέτι κ.ά. Για το Φοβάμαι, ταυρομάχε του Πέδρο Λεμεμπέλ τιμήθηκε με το Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης ΛΕΑ.
7 Η πρώτη φορά που γνώρισα το έργο του Εδουάρδο Γκαλεάνο, δεν ήταν διαβάζοντάς το, αλλά ακούγοντάς το, μέσα από αποσπάσματα εκπομπών και αναγνώσεών του. Ταιριαστός τρόπος γνωριμίας, αν σκεφτούμε ότι ο Γκαλεάνο δεν είναι απλώς ένας συγγραφέας αλλά και αφηγητής. Η φωνή του μένει στο μυαλό, και με τη μουσική της, την προφορά της Ουρουγουάης και τις δικές του καντέντσες, καθοδηγεί την πρόσληψη των κειμένων, ακόμα κι όταν τα έχεις μπροστά σου πια, σε βιβλίο. Σε όσες και όσους γνωρίζετε ισπανικά, προτείνω να διαβάσετε δυνατά τα κείμενά του, ή, αν δεν γνωρίζετε, να ζητήσετε από έναν φίλο ισπανόφωνο να σας διαβάσει αυτός – όπως μας διαβάζει κανείς ένα παραμύθι. Σκέφτομαι τη γνωστή φράση του συγγραφέα που λέει «οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι είμαστε φτιαγμένοι από άτομα, αλλά εμένα ένα πουλάκι μου είπε ότι είμαστε φτιαγμένοι από ιστορίες». Ο Γκαλεάνο διερευνά τον άνθρωπο μέσα από την έμφαση στο στοιχειώδες – τον τοποθετεί στο «μικρό» γεγονός. Γιατί πώς αλλιώς να φτάσει κανείς στη μεγάλη εικόνα της ιστορίας, αν δεν δει ότι μέσα στην ιστορία υπάρχουν πλάσματα ζωντανά, όπως ναυαγοί που κλαίνε, εξουσιαστές άποικοι που γεύονται ένα φρούτο για πρώτη φορά, αγωνιστές που ανησυχούν, αναλφάβητοι που βρίσκουν τον δρόμο από τον Πολικό Αστέρα. Έτσι παρουσιάζει ο Γκαλεάνο την ιστορία. Μέσα από τη σύντομη αφήγηση που παρέχει την πληροφορία και που συγχρόνως λειτουργεί παραμυθητικά. Με αυτό τον τρόπο, ο συγγραφέας προδιαθέτει τον αναγνώστη να αναπτύξει το αίσθημα της συμπάθειας («πάσχω μαζί»), να δει το ανθρώπινο πέρα από όποιες διαφορές και εντέλει να πάρει θέση. Κι εκεί, κατά τη γνώμη μου, βρίσκεται και η ουσία της πολιτικής του στάσης. Τέλος, για να μετριάσω το αμετάκλητο του θανάτου του, θα ήθελα να μας φέρω τον Εδουάρδο εδώ, στην Αθήνα ˙ τον σκέφτομαι να παθιάζεται σε κρίσιμες μέρες πολιτικών γεγονότων και να γράφει δυνατά πολιτικά κείμενα. Ο Γκαλεάνο βέβαια δεν αρκείται στις επίκαιρες καταγραφές, αλλά νοιάζεται βαθιά για τους τόπους και την ιστορία τους, η οποία αποκαλύπτει και την ψυχή τους. Μαθαίνει λοιπόν σε μια στιγμή για τον Ιλισό, τον Ηριδανό, για όλα τα θαμμένα ποτάμια της Αθήνας, για το πώς περνάνε τα νερά κάτω από την άσφαλτο, πώς εξηγούνται τα πλατάνια στο Σύνταγμα. Και κάτι τέτοιο τον φαντάζομαι να λέει με τη μοναδική φωνή του: Πώς μπόρεσαν οι Έλληνες να καλύψουν τα ποτάμια και να κρύψουν το νερό;… Όμως ο Εθνικός Κήπος, ο πιο πραγματικός –και ο πιο βασιλικός– από τους κήπους της Αθήνας, ξέρει πολύ καλά πως μια βροχή στον Υμηττό του δίνει να πιει. Χρήστος Σιορίκης, μεταφραστής * Το παραπάνω κείμενο αποτελεί εκδοχή του κειμένου που γράφτηκε για την καταληκτήρια εκδήλωση «Ο δικός μου Γκαλεάνο» του 7ου Φεστιβάλ Ιβηροαμερικάνικης Λογοτεχνίας της Αθήνας (ΛΕΑ) στις 20 Ιουνίου 2015 και δημοσιεύτηκε στη συνέχεια στο The Books’ Journal. Γκαλεάνο: Ιστορία και φωνή
8 Μπορεί ο Γκαλεάνο να μείνει στην ιστορία της λογοτεχνίας χάρη στα βιβλία του, αλλά ο ίδιος δεν παραμέλησε ποτέ την πολιτική του πλευρά. El País Τα ασυνήθιστα και ιδιόμορφα έργα του φώτισαν την ιστορία και την πολιτική ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής. Guardian Αυτός ο πολυγραφότατος συγγραφέας, που έχει επαινεθεί από την κριτική για την πυρωμένη του πρόζα, υπήρξε πρωταγωνιστής και χρονογράφος των αγώνων για την απελευθέρωση που διεξήχθησαν στη Νοτιοαμερικανική ήπειρο κατά το τελευταίο τέταρτο του 20ού αιώνα. Le Monde Γνωστός για την κριτική του ματιά στην κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα της Λατινικής Αμερικής, άφησε πίσω του πολυάριθμες ευκαιρίες να ξανασκεφτούμε έννοιες όπως ο πολιτισμός, η γνώση και η εκπαίδευση. El Confidencial Έλεγε ότι κάθε φορά που ένας ηλικιωμένος πεθαίνει στη Λατινική Αμερική, είναι σαν να καίγεται μια βιβλιοθήκη, γιατί η ζωή αυτού του ανθρώπου αποτελεί ένα τεράστιο αποθετήριο βιωμένης ιστορίας και πολιτισμού. Θα λέγαμε ότι το έργο του ήταν αφιερωμένο στην καταγραφή τουλάχιστον κάποιων από αυτές τις φωνές, για να χτίσει μια βιβλιοθήκη που θα αποτρέψει τις καταστροφικές συνέπειες της λήθης. Jacobin
9 ΤΡΙΛΟΓΙΑ Μνήμη της φωτιάς Η επική τριλογία της Μνήμης της φωτιάς είναι ένα μοναδικό λογοτεχνικό έργο που επιδιώκει να ερμηνεύσει εκ νέου την ιστορία της Λατινικής Αμερικής. Χωρισμένη σε τρεις τόμους, η τριλογία συνυφαίνει επεισόδια της ιστορίας, μύθους και λογοτεχνικά στοιχεία για να δημιουργήσει έναν πλούσιο ιστό του παρελθόντος της περιοχής. Η προσέγγιση του συγγραφέα αμφισβητεί τις παραδοσιακές αφηγήσεις, τις οποίες θεωρεί άψυχες και μεροληπτικές, παρουσιάζοντας μια αφήγηση που δίνει έμφαση στις φωνές των καταπιεσμένων, συμπεριλαμβανομένων των αυτόχθονων πληθυσμών, των γυναικών και των φτωχών. «Η επίσημη ιστορία της Λατινικής Αμερικής συρρικνώνεται σε μια στρατιωτική παρέλαση δικτατόρων με κολαριστές στολές. Εγώ δεν είμαι ιστορικός. Είμαι ένας συγγραφέας που θα ήθελε να συμβάλει στη διάσωση της λεηλατημένης μνήμης ολόκληρης της Αμερικής, αλλά κυρίως της Λατινικής Αμερικής, γης αγαπημένης και περιφρονημένης. Θα ήθελα να συνομιλήσω μαζί της, να μοιραστώ τα μυστικά της, να μάθω πώς φτιάχτηκε, από ποιες πράξεις αγάπης και βιασμού προέρχεται». Η φωτιά είναι η εικόνα που έρχεται στο μυαλό όταν σκεφτόμαστε τον Γκαλεάνο και την τριλογία Μνήμη της φωτιάς, η οποία αποτυπώνει τόσο την ένταση –και ναι, τη ζεστασιά– της φαντασίας του όσο και της αγανάκτησής του· η φωτιά της ευφυΐας, της περιέργειας και της εξέγερσης, η φωτιά της αποφασιστικότητας. Jacobin
10 Μια ποιητική όσο και πολιτική επαναφήγηση της ιστορίας της ανθρωπότητας, από την προϊστορία έως σήμερα, μέσα από εκατοντάδες ξεχασμένες και παραγνωρισμένες φωνές. Οι καλειδοσκοπικές βινιέτες του φωτίζουν την Ιστορία όπως την έγραψαν σιωπηλά αλλά έμπρακτα οι ηττημένοι. Η ευρηματική και λογοπλαστική γραφή του δροσίζει αυτή την αγωνία ζωής με την αύρα του χιούμορ, και αφήνει πάντα περιθώρια αισιοδοξίας. Αγγελική Στουπάκη, Η Καθημερινή Μέσα από μια σειρά επίπλαστων σχεδίων μαθήματος και ένα ψεύτικο «πρόγραμμα σπουδών», ο Γκαλεάνο παρουσιάζει μια αστεία και συγκλονιστική καταγραφή των προνομίων και των διεφθαρμένων και συνειδητά παραπλανητικών παραδοχών του Πρώτου Κόσμου. Αυτή είναι αναμφισβήτητα η πιο ζωντανή και εύγλωττη ανάλυση του Γκαλεάνο για τον ανεστραμμένο σύγχρονο κόσμο μας – μια διασκεδαστική λογοτεχνική χειροβομβίδα που όπου να ’ναι θα εκραγεί στο μυαλό του αναγνώστη. Publishers Weekly
1 1 Ένα ετήσιο ημερολόγιο που συμπυκνώνει με τρόπο ριζοσπαστικό και χιουμοριστικό τις όψεις της ιστορίας που μας έχουν διαφύγει. Ένα ιστορικό συμβάν για κάθε μέρα του χρόνου: μία γιορτή, μία τραγωδία, μία επανάσταση, ένα άγνωστο γεγονός που ξεχάσαμε ή δεν μάθαμε ποτέ. Η ιστορία μετατρέπεται σε ποίηση, και η μυθολογία σε πολιτική. San Francisco Chronicle Αντλώντας έμπνευση από τη λαϊκή παράδοση της αγροτικής και αστικής Λατινικής Αμερικής, ο Γκαλεάνο διηγείται εκ νέου «τις ιστορίες φαντασμάτων και τρελών» που θα ήθελε να γράψει. Οι ιστορίες συνοδεύονται από ξυλογραφίες του Jose Francisco Borges, και αποτελούν μαρτυρίες της δύναμης των αφηγήσεων να αναπλάθουν και να μαγεύουν τον κόσμο. Στις καλύτερες στιγμές του, ο Γκαλεάνο συναγωνίζεται επάξια μεγάλους συγγραφείς όπως ο Κάφκα και ο Μπόρχες, και οι συγκλονιστικές σελίδες του θα πρέπει να συγκριθούν, δικαίως, με τα έργα τους. Washington Post
12 Σε αυτό το αυτοβιογραφικό βιβλίο, εναλλάσσοντας ρεπορτάζ, προσωπογραφίες, συνεντεύξεις και λαϊκές αφηγήσεις, ο Γκαλεάνο καταγράφει την περίοδο μεταξύ 1975 και 1977, αποτυπώνοντας μια ανατριχιαστική εικόνα του πολιτικού τρόμου εκείνων των ημερών, αποτίνοντας έναν φόρο τιμής στους συντρόφους του. Mια συλλογή αναμνήσεων, σχολίων και ρεπορτάζ, που λειτουργεί ως απάντηση στην εντολή των δικτατόρων «απαγορεύεται να θυμόμαστε». Είναι μια μαρτυρία για τους χιλιάδες φυλακισμένους, βασανισμένους, δολοφονημένους και «αγνοούμενους», για όλους εκείνους που κράτησαν ζωντανή τη φλόγα της αντίστασης στον ιμπεριαλισμό, την εκμετάλλευση και τη δικτατορία. Race and Class «Recordar, θυμάμαι: Από το λατινικό re-cordis, εκ νέου διέλευση από την καρδιά». Μύθοι, παράδοξα, πραγματικά γεγονότα, όνειρα και αυτοβιογραφικά στοιχεία συνυφαίνονται σε ένα πληθωρικό μωσαϊκό που επαινεί τη δημιουργικότητα αλλά και τις δυνατότητες του ανθρώπου. Ένας δεινός χειριστής της γλώσσας, ο Γκαλεάνο ως μοντέρνος παραμυθάς ανατρέχει στα ιστορικά και πολιτικά δρώμενα της Λατινικής Αμερικής, με λακωνικά αλλά συμπυκνωμένα ποιητικά γραψίματα και με πάθος ασίγαστο. Αντώνης Ν. Φράγκος, Η Εποχή
13 «Δεν είμαι παρά ένας ζητιάνος που περιφέρεται ανά τον κόσμο, παρακαλώντας για λίγο καλό ποδόσφαιρο στα γήπεδα. Και όταν η ευχή πραγματοποιείται, πανευτυχής για το θαύμα, λίγο με νοιάζει ποια ομάδα ή ποια χώρα παίζει». Σε αυτή την ποδοσφαιρική βίβλο, ο Γκαλεάνο περιγράφει ολοζώντανα γκολ και φάσεις που έμειναν στην ιστορία, κάνει ντρίπλες ρίχνοντας πού και πού την μπάλα στην πολιτική και σκαλίζει την ψυχολογία του ανθρώπινου μωσαϊκού του αθλήματος. Το πιο ωραίο και πλήρες βιβλίο για το ποδόσφαιρο. Τίνα Μανδηλαρά, LiFO Στο τελευταίο του βιβλίο, ο Γκαλεάνο αναδεικνύει πώς η ιστορία, η μνήμη και η τραγωδία διαμόρφωσαν τη λατινοαμερικανική ψυχή. Στις σελίδες αυτές, ο μεταμορφωτικός χαρακτήρας του προσωπικού αγώνα συνυπάρχει με την απεραντοσύνη της αποικιοκρατίας και μια ακλόνητη πίστη στη δύναμη της αφήγησης. Ο Κυνηγός ιστοριών αποτελεί το ιδανικό επιστέγασμα της εντυπωσιακής λογοτεχνικής του καριέρας και ένα απαραίτητο βιβλίο για όλους όσοι, όπως και ο συγγραφέας, νοιάζονται για τον πόνο των άλλων και πιστεύουν στη δύναμη που έχουν οι λέξεις να αλλάζουν νοοτροπίες και, ίσως, τον κόσμο. World Literature Today
14 «Αν είχε γράψει η Εύα τη Γένεση, πώς να ήταν άραγε η πρώτη νύχτα έρωτα του ανθρώπινου γένους;» Με τη χαρακτηριστική του ποιητική πρόζα, μιλάει για γυναίκες που άφησαν το δικό τους στίγμα στην ιστορία, παραθέτει συλλογικά κατορθώματα γυναικών, μιλάει για τις ρίζες του μισογυνισμού, για γυναίκες που αψήφησαν την κυρίαρχη αντρική ερμηνεία της πραγματικότητας. Στις σύντομες ιστορίες του, που αποτελούν σήμα κατατεθέν της ποιητικής του και που αντιπαλεύουν τον πληθωρισμό των λέξεων, ο Γκαλεάνο ανασύρει από τη λήθη πρόσωπα, πράξεις, λόγια αλλά και βάσανα γυναικών ανά τους αιώνες, που οι θεσμοί της εξουσίας εξάλειψαν συχνά από τη δημόσια μνήμη, αλλά όχι ευτυχώς και από τη συλλογική. Τιτίκα Δημητρούλια, Η Εφημερίδα των Συντακτών Οι αδικίες, οι επώδυνες και μαγικές όψεις του έρωτα, η καταδίκη του ιμπεριαλισμού και η σύγχρονη αποικιοκρατία, οι επαναστάσεις και οι μορφές αντίστασης, η φιλία ως καταφύγιο, οι λησμονημένοι της Ιστορίας και τα μικρά θαύματα που κρύβονται στην καθημερινή ζωή είναι κάποια από τα θέματα που απασχολούσαν και ενέπνεαν τον Γκαλεάνο. Η διαδρομή των κειμένων σε αυτή την ανθολογία δείχνει… ό,τι αγαπάει. Όπως είχε πει και ο ίδιος σε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις του, φανταζόταν τα βιβλία του «σαν σπίτια με πολλά παράθυρα, παράθυρα πολύ μεγάλα, και με πολλές πόρτες, έτσι ώστε ο αναγνώστης να μπορεί να μπει και να βγει απ’ όπου θελήσει και όσες φορές επιθυμεί. Βιβλία που να μην είναι κλουβιά, αλλά χώροι ελευθερίας». ΑΝΘΟΛΟΓΙΕΣ
15 © Bernardo Pérez Ποιοι είναι οι δίκαιοι και ποιοι οι άδικοι; Αν η διεθνής δικαιοσύνη υπάρχει πραγματικά, γιατί δεν κρίνει ποτέ τους ισχυρούς; Οι υπεύθυνοι για τις πιο φρικτές σφαγές δεν καταδικάζονται σε φυλάκιση. Μήπως επειδή αυτοί κρατούν τα κλειδιά των φυλακών; Είναι δίκαιος ένας κόσμος που κάθε λεπτό διαθέτει τρία εκατομμύρια δολάρια για στρατιωτικές δαπάνες, ενώ κάθε λεπτό πεθαίνουν δεκαπέντε παιδιά από πείνα ή ιάσιμες ασθένειες; Εναντίον ποιανού οπλίζεται μέχρι τα δόντια η λεγόμενη διεθνής κοινότητα; Εναντίον της φτώχειας ή εναντίον των φτωχών; Είναι σωστό να συγχέουμε την ευημερία μιας κοινωνικής τάξης με την ευημερία μιας χώρας; Όχι μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες έχουν εγκαθιδρύσει στρατιωτικές δικτατορίες σε όλο τον κόσμο. Και νομίζουν ότι είναι σε θέση να διδάξουν τη δημοκρατία. με τα δικά του λόγια... Είμαι ένας συγγραφέας που έχει εμμονή με τη μνήμη, με την ανάκληση του παρελθόντος της Αμερικής πάνω απ’ όλα, και ακόμα περισσότερο με αυτό της Λατινικής Αμερικής, μιας αγαπημένης γης που είναι καταδικασμένη στην αμνησία. Αν το καλοεξετάσεις, δεν είμαστε παρά όσα κάνουμε για ν’ αλλάξουμε αυτό που είμαστε. Ο νεοφιλελευθερισμός προβάλλεται σήμερα ως μαγική συνταγή για την παγκόσμια σωτηρία, σαν να ήταν η Δέκατη Συμφωνία του Μπετόβεν ή το Όγδοο Θαύμα του Κόσμου, αλλά εδώ και πέντε αιώνες βρισκόμαστε σε αυτή την κατάσταση, πιστεύοντας ότι η ελευθερία του χρήματος είναι πιο σημαντική από την ελευθερία των ανθρώπων και ότι η εξωστρεφής ανάπτυξη μπορεί να μας σώσει.
Πολλοί ασήμαντοι άνθρωποι, σε ασήμαντα μέρη, που κάνουν ασήμαντα πράγματα, μπορούν ν’ αλλάξουν τον κόσμο. ΚΠ 23824
www.metaixmio.grRkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=