ΦΩΤΗΣ ΔΟΥΣΟΣ 10 γή καλοκαιριάτικα–, ανοίγουμε τις θήκες και από μέσα, αντί για όργανα, βγάζουμε όπλα και φωνάζουμε με ένα στόμα: «Ληστεία! Όλοι κάτω!». Τραβάω πρώτος εγώ, γιατί είναι πιο εύκολο να βγάλω το πιστόλι από τη θήκη του κλαρίνου. Ο Νικόλας θέλει λίγα δευτερόλεπτα παραπάνω για να πάρει το καλάσνικοφ από τη θήκη του λαούτου. Χρόνος που ελπίζω να μην αποδειχτεί μοιραίος. Κι έτσι όπως κραδαίνω το όπλο μου και το στρέφω δεξιά αριστερά ελέγχοντας τον χώρο, και τα μηνίγγια μου χτυπάνε σαν ταμπούρλα από την ένταση, οι λίγοι άνθρωποι που απέμειναν σκορπίζουν τρομαγμένοι, ενώ οι επτά ταμίες πίσω από τους ισάριθμους πάγκους τους έχουν πανιάσει από τον φόβο – δεν τους έχει ξανασυμβεί κάτι παρόμοιο και γενικότερα δεν έχει ξανατύχει ληστεία σε συναυλιακό χώρο, και αναρωτιέμαι γιατί όχι, αφού μοιάζει, μέχρι στιγμής, παιχνιδάκι, πώς δεν το σκέφτηκε κανείς πριν από εμάς, και χαίρομαι που είμαστε εγώ και ο Νικόλας πρωτοπόροι, είχαμε μια καταπληκτική ιδέα και τώρα την υλοποιούμε συνοδεία μουσικής. Τι πιο ταιριαστό. Από τα ηχεία μέσα στο Καλλιμάρμαρο ακούγεται το δεύτερο κομμάτι της συναυλίας, είναι και αυτό χωρίς λόγια, το αναγνωρίζω, ξέρω να το παίζω και εγώ, είναι η Χόρα, και στο τρίτο μέρος της πρώτης πάρτας, στις ντιμινουίτες, οι ταμίες, σαν να υπακούν σε μια αόριστη χορογραφία, βγάζουν όλες μαζί, λες και είναι υπνωτισμένες, τα φράγκα που έχουν παστώσει πίσω τους σε κουτιά παπουτσιών, και εμείς τους ανοίγουμε μια μαύρη σκουπιδοσακούλα. Πετάω το λεφτά μέσα στο ανοιχτό της στόμιο με γρήγορες κινήσεις και έχω χώσει το όπλο μου πρόχειρα κάτω από τη μασχάλη, για να είναι τα δυο μου χέρια ελεύθερα. Ο Νικόλας πίσω μου σαρώνει τον χώρο και υπό την απειλή του πυροβόλου του οι σεκιουριτάδες, που μπορεί να φοράνε αλεξίσφαιρα γιλέκα, αλλά είναι άοπλοι και για αυτό
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=