ΦΩΤΗΣ ΔΟΥΣΟΣ 20 πόδια μου όμως είναι απρόθυμα να κουνηθούν. Είναι βαριά. Κουρασμένα. Από τα πολλά χιλιόμετρα ζωής. Στο τέλος το παίρνω απόφαση. Σηκώνομαι βαρύς και πάω τουαλέτα. Μια τουαλέτα με σπασμένα πλακάκια, ξεφλουδισμένους τοίχους, πουρί στη λεκάνη, ξεραμένα απόσκατα πάνω στην πορσελάνη του καμπινέ. Καθώς κατουράω σημαδεύω τον καφεμαύρο λεκέ και προσπαθώ να τον καθαρίσω. Είναι παλιός όμως και δεν σβήνει. Επιστρέφοντας αντικρίζω δύο γνώριμους που έχουν στρωθεί στο μπροστινό τραπεζάκι από το δικό μου, με την πλάτη στραμμένη προς τα μένα. Ο Μιχάλης και ο Σάκης. Πιο πριν δεν ήταν εκεί. Τώρα ήρθαν, όσο έλειπα. Έχουν πάρει και την εφημερίδα που είχα παρατήσει στο τραπέζι μου. Ο Σάκης τη διαβάζει και κουνάει το κεφάλι. Κάνω να πλησιάσω, να πω ένα γεια. Ακούω τον Μιχάλη να λέει: «Εγώ πάντως, αν ήμουν πατέρας του Λάμπρου του Στεργίου, θα αυτοκτονούσα. Θα έκοβα τον λαιμό μου». «Ο δάσκαλος;» λέει ο Σάκης. «Ναι, ο δάσκαλος». Μένω ακίνητος, στήλη άλατος, πίσω τους. Πατέρας του Λάμπρου Στεργίου. Εγώ δηλαδή. Για μένα μιλάνε αυτοί. Ο δάσκαλος. Έτσι με φωνάζουν όλοι κι ας είμαι συνταξιούχος. Τίτλος τιμής για μένα. Αλλά τώρα ακούγεται σαν βρισιά. Μένω ασάλευτος πίσω τους κρατώντας την ανάσα μου. Δηλαδή, κατά τη γνώμη τους, εγώ θα έπρεπε να αυτοκτονήσω για το γεγονός ότι είμαι πατέρας του Λάμπρου, λες και από μόνο του αυτό είναι κάτι που μπορεί και πρέπει να ωθήσει κάποιον στον αφανισμό. Σφίγγεται η καρδιά μου. Δεν ξέρουν ότι βρίσκομαι πίσω τους. Δεν θα μιλούσαν έτσι ενώπιόν μου. Όμως καμιά φορά ακούς τις αλήθειες από εκεί που δεν το περιμένεις. Όχι ότι δεν φαντάζομαι δηλαδή ποια είναι η γνώμη του κόσμου ύστερα από όσα έγιναν. Και λίγα ακούσαμε. Αλλά πώς να το κάνουμε; ISBN: 978-618-03-5137-8 ΒΟΗΘ. ΚΩΔ. MHX/ΣΗΣ 85137 Αθήνα, 2015. Μέσα στην ασφυχτική πραγματικότητα της οικονομικής κρίσης, δύο άνεργοι μουσικοί αποφασίζουν να χτυπήσουν τα ταμεία της συναυλίας που δίνει ένας φημισμένος λαϊκοέντεχνος τραγουδιστής. Το πρόβλημα είναι ότι την τελευταία φορά που έκλεψαν κάτι –πριν είκοσι χρόνια– το πράγμα πήγε στραβά. Τώρα όμως είναι έτοιμοι για όλα. Αδειάζουν τις θήκες των μουσικών οργάνων τους και βάζουν μέσα όπλα αν και δεν ξέρουν καν πώς να τα κρατάνε. Πάντως είναι αισιόδοξοι… Η Χόρα είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που ισορροπεί ανάμεσα στο βαλκανικό νουάρ και τη σουρεαλιστική κωμωδία. Η δομή του παραπέμπει στον ομώνυμο δεξιοτεχνικό σκοπό από τη Ρουμανία, ο οποίος σε κάθε του επανάληψη παίζεται όλο και πιο γρήγορα.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=