19 Αχιλλέας, πατέρας Λάμπρου 2016, έναν χρόνο μετά τη ληστεία Διπλός ελληνικός με ολίγη αποτυχία. Οι κόκκοι του καφέ κρατσανίζουν στο στόμα σαν άμμος. Κάθονται στον ουρανίσκο και τον γδέρνουν. Ξεροβήχω κάθε λίγο, για να καθαρίσω τον λαιμό μου. Πίνω μια γουλιά νερό. Έχω αδειάσει έτσι δύο ποτήρια. Γνέφω στον Απόστολο, που είναι στην κουζίνα και τηγανίζει κεφτεδάκια, να μου φέρει ένα ακόμα. Το κάνει δυσανασχετώντας. Οι παλιοί θαμώνες δεν τυγχάνουμε καλύτερης μεταχείρισης στον καφενείο Το Χρυσό. Κάθομαι μόνος στην άκρη του μαγαζιού. Με το φρύδι υψωμένο. Τα γυαλιά χαμηλά, γλιστράνε στη μύτη. Κάνω ότι διαβάζω εφημερίδα. Πέφτω πάλι πάνω σε άρθρα που αφορούν τον γιο μου. Ο «Λάμπρος Στεργίου» και ο «Λάμπρος Στεργίου». Έχει κοπάσει τώρα ο θόρυβος. Αλλά ακόμη ασχολούνται. Κλείνω την εφημερίδα με ορμή και την αφήνω. Είμαστε λίγοι μαζεμένοι αυτή την ώρα. Οι γνωστοί. Οι ίδιοι και οι ίδιοι. Δεν έχω όρεξη να μιλήσω σε κανέναν. Και τι να πούμε; Τα ’χουμε πει όλα. Το νερό μού φέρνει κατούρημα. Κρατιέμαι λίγη ώρα. Έτσι πάω κόντρα στον προστάτη; Όχι για κάποιον ιδιαίτερο λόγο. Από βαρεμάρα. Η ουροδόχος κύστη μου θέλει να αδειάσει. Τα
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=