9 Λάμπρος 2015, ώρα μηδέν της ληστείας Στεκόμαστε στην ουρά και περιμένουμε. Η συναυλία άρχισε. Οι πρώτες νότες ξεχύνονται με γκάζια απ’ τα μεγάφωνα. Ο κόσμος έχει σπάσει. Οι περισσότεροι μπήκαν. Η κοπέλα μπροστά μου φοράει μια κόκκινη μπλούζα. Λικνίζεται στον ρυθμό που καταφτάνει μπουκωμένος. Είναι μια εισαγωγή, ένα οργανικό κομμάτι. Οι λίγοι εναπομείναντες βιάζονται, στριμώχνονται σαν μυρμήγκια. Φτάνουμε κι εμείς σιγά σιγά στα ταμεία. Υπομονετικοί. Λες και είμαστε εκεί για να αγοράσουμε εισιτήριο. Πίσω μας ελάχιστοι τώρα. Κρατάμε μαζί μας θήκες μουσικών οργάνων. Εγώ μια θήκη κλαρίνου. Ο Νικόλας λαούτου. Θα μας περνάνε για μουσικούς που ήρθαμε μετά την πρόβα να παρακολουθήσουμε τη συναυλία από επαγγελματικό ενδιαφέρον. Έχει σίγουρα κι άλλους. Οι μουσικοί πάνε σε συναυλίες συναδέλφων τους. Όχι; Δείχνουμε ήρεμοι. Καμία σύσπαση στο πρόσωπό μας. Δεν μιλάμε μεταξύ μας. Από μέσα όμως βράζουμε. Λίγο πριν φτάσουμε στα ταμεία, φοράμε απότομα τις μπαλακλάβες που έχουμε κρυμμένες στις τσέπες μας –κακή επιλο
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=