Πρώτη έκδοση Νοέμβριος 2026 Επιμέλεια – Διόρθωση τυπογραφικών δοκιμίων Στέλα Ζουμπουλάκη Σχεδιασμός εξωφύλλου Γιώργος Μαργαρώνης ©2026, Eκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ και Γιώργος Μαργαρώνης ISBN 978-618-03-5108-8 ΒOΗΘ. ΚΩΔ. ΜΗΧ/ΣΗΣ 85108 Κ.Ε.Π. 6757, Κ.Π. 24563 Το παρόν έργο πνευµατικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις του Ελληνικού Nόµου (N. 2121/1993 όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήµερα) και τις διεθνείς συµβάσεις περί πνευµατικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται απολύτως η άνευ γραπτής άδειας του εκδότη κατά οποιοδήποτε µέσο ή τρόπο αντιγραφή, φωτοανατύπωση και εν γένει αναπαραγωγή, εκµίσθωση ή δανεισµός, µετάφραση, διασκευή, αναµετάδοση στο κοινό σε οποιαδήποτε µορφή (ηλεκτρονική, µηχανική ή άλλη) και η εν γένει εκµετάλλευση του συνόλου ή µέρους του έργου. Eκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ Ιπποκράτους 118, 114 72 Αθήνα, τηλ.: 211 3003500 metaixmio.gr • [email protected] Κεντρική διάθεση Ασκληπιού 18, 106 80 Αθήνα, τηλ.: 210 3647433 Bιβλιοπωλεία ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ • Aσκληπιού 18, 106 80 Aθήνα, τηλ.: 210 3647433 • Πολυχώρος, Ιπποκράτους 118, 114 72 Αθήνα τηλ.: 211 3003580, fax: 211 3003581
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ Εισαγωγή............................................................... 9 Κάτι σαν ιστορική αναδρομή............................13 Άγιος Γεώργιος.....................................................19 Πολύγωνο............................................................ 47 Πλατεία Κανάρη.................................................63 Αλεπότρυπα. ........................................................ 81 Αγία Ζώνη............................................................93 Φωκίωνος Νέγρη................................................113 Βιβλιογραφία..................................................... 129
9 Eισαγωγή «Η Φωκίωνος είναι χάρμα, τώρα την άνοιξη» χαιρόταν και διαφήμιζε εν μέσω 80s μια υπεραιωνόβια θεία μου, κάτοχος εντυπωσιακού ρετιρέ ακριβώς πάνω στον πεζόδρομο. «Φωκίωνος»! Χωρίς συνοδευτικό, χωρίς επώνυμο, χωρίς τίτλο και υπότιτλο. Απλώς «Φωκίωνος». Και να ακολουθούν ιστορίες για την Κυψέλη των κλαμπ, για τη θεία που στα νιάτα της ήταν το party girl της Αθήνας, και να ανοίγουν τα άλμπουμ με τις ασπρόμαυρες αναμνήσεις και τις αγκαλιές με την Έλενα Ναθαναήλ (με φόντο τον Ωνάση και την παρέα του), σερβιρισμένες με φρέσκια πάστα αμυγδάλου από τον Μπόζα. Όταν, μετά από καιρό, συνάντησα στην ίδια φράση το «Φωκίωνος» μαζί με το «Νέγρη», ήταν τόσο σφηνωμένη στον νου μου η πληροφορία ότι ο Φωκίων ήταν μονολεκτικός και μονοπρόσωπος, όπως ας πούμε η Μαντόνα ή ο Πελέ, που νόμιζα ότι πρόκειται για κάποιον άλλο δρόμο, και έτσι το παιδικό μυαλό μου τη μεταβόλισε ως συμβολή οδών: Φωκίωνος και Νέγρη, γωνία. Κάτι ωραίο θα έχει εκεί, σκέφτηκα, για να το λέει τόσος κόσμος, όταν ξαναπάω να θυμηθώ να τσεκάρω τι! Ίσως είναι, έλεγα, κάποιο βιβλιοπωλείο με ωραία Μίκυ Μάους (καθώς στην παιδική μου ηλικία
10 θεωρούσα ότι υπήρχαν μόνο δύο «μαγαζιά» άξια λόγου και αναφοράς: τα βιβλιοπωλεία που πουλούσαν κόμικς και τα ζαχαροπλαστεία που είχαν τυλιχτά παστάκια). Όταν πια πήγα στο Γυμνάσιο και εκπαιδεύτηκα να διαβάζω τις πινακίδες των δρόμων (για να μην καταλήγω αλλού κι αλλού) κατάλαβα την ανοησία που με έδερνε τόσα χρόνια και ότι ο δρόμος της ρετιρέ θείας μου ονομαζόταν οδός Φωκίωνος Νέγρη, όνομα και επίθετο, τελεία και παράγραφος. Λέτε να ηρέμησα με αυτή τη συγκλονιστική ανακάλυψη; If only, που θα έλεγε και ο Ντίκενς… Εκεί άρχισαν τα δύσκολα. Ποιος ήταν αυτός ο Φωκίων και Νέγρης; Τι δουλειά έκανε; Τι όνειρα είχε για τη ζωή του; Τι του συνέβη και τον περπατάω εγώ κάθε μέρα; Και να ήταν μόνο αυτός; Ποια ήταν η Λέλα Καραγιάννη; Κάτι είχα ακούσει από έναν συγγενή δάσκαλο αλλά και πάλι, συγκεχυμένα πράγματα. Αμ, ο Δροσόπουλος; Ποιος ήταν αυτός ο Δροσόπουλος για τον οποίο δεν μπορούσε ουδείς να τοποθετηθεί με σαφήνεια; Ποιος ήταν ο Πιπίνος που στον δρόμο του έμενε μια συμμαθήτρια που έκανε βαρετά πάρτι; Ποιος ήταν ο Κομνάς Τράκας και ποιος ο Καλλιφρονάς που ήταν και δρόμος και στάση; Γιατί υπάρχουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι στους δρόμους της Κυψέλης; Ο δικός μας δρόμος, εκεί που ήταν το σπίτι μας, είχε όνομα νησιού. Αυτό μάλιστα! Απλό, κατανοητό. Οδός Κεφαλληνίας, όπου μένει η φίλη μου η Εύη, οδός Ιθάκης, όπου είχε ένα ωραίο μαγαζί που αγόραζα φουσκωτά μπουφάν,
Eισαγωγή 11 οδός Λέσβου, όπου υπήρχε ένα ετοιμόρροπο νεοκλασικό που κατέρρευσε πάνω στο αυτοκίνητο ενός γείτονα. Δρόμοι με ξεκάθαρη ταυτότητα. «Νησιά της Ελλάδος»! Αλλά οι υπόλοιποι; Ποιοι ήταν…; Αν σας τρώει κι εσάς αυτός ο καημός… εδώ είμαστε! Σε αυτό το βιβλίο –ή μάλλον σε αυτή τη μεγάλη βόλτα στην Κυψέλη– θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε αυτό το περίεργο παιδί του Γυμνασίου και σε κάθε περίεργο παιδί, κάθε ηλικίας, σχετικά με το ποιοι είναι οι άνθρωποι και τα γεγονότα που έδωσαν το όνομά τους στους δρόμους και τις πλατείες της περιοχής. Ας πούμε ότι αυτό το βιβλίο είναι το manual μιας βόλτας. Μια περιήγηση στην Κυψέλη παρέα με έναν αθεράπευτα φιλοπερίεργο συνοδό που σταματά κάθε τόσο μπροστά σε μια πινακίδα και λέει: «Και τώρα κάτσε κάπου αναπαυτικά γιατί, θες δεν θες, θα σου πω πέντε πράγματα για τον Ιωάννη Δροσόπουλο». Μαζί θα συναντήσουμε ένα συναρπαστικό σετ από προσωπικότητες της πολιτικής, ποιητές, οικονομολόγους, μυθολογικές θεότητες, αρχαίες νύμφες, αθλητές, μουσικούς και ήρωες του 1821. Αν ακολουθείτε το Athens Street Names στα κοινωνικά δίκτυα, ξέρετε ήδη τι εννοώ. Αν δεν μας ακολουθείτε… ευκαιρία! Βρείτε το @athens.street.names στο Instagram και πατήστε follow. Ευχαριστώ πολύ! III
12 Εδώ να αναφέρω ότι το βιβλίο δεν αφορά μόνο αναγνώστες που είναι κάτοικοι της Κυψέλης. Δεν χρειάζεται να περπατάτε συχνά στους δρόμους που περιγράφονται εδώ για να μας διαβάσετε. Το βιβλίο δεν μιλά μόνο για δρόμους και πλατείες. Μιλά για ανθρώπους σημαντικούς για την ιστορία της χώρας, για κομβικά γεγονότα, για τη μνήμη, την τιμή, την αναγνώριση· για τον τρόπο με τον οποίο οι πόλεις αποφασίζουν ποιον θα θυμούνται και ποιον θα αφήσουν σιγά σιγά να ξεχαστεί. Κι αν αυτό το βιβλίο γίνει η αφορμή για να ψάξετε παραπάνω στοιχεία για τη ζωή ενός ιστορικού ή μυθικού προσώπου (ή κάποιου ιστορικού γεγονότος), τότε κάτι σημαντικό πετύχαμε, και εσείς και εγώ!
Άγιος Γεώργιος
21 Η Κυψέλη είναι μια ανοιχτή περιοχή, τόσο ως νοοτροπία όσο και ως πρόσβαση. «Kipseli citta aperta» που θα έλεγε και ο Ρομπέρτο Ροσελίνι (αν είχε την ευαισθησία να περάσει από τη γειτονιά όταν ήρθε στην Ελλάδα). Τουτέστιν, στη συνοικία μπορείς να μπεις από όπου αγαπάς! Θες από τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας και τη Μαυρομματαίων; Θες από την Ευελπίδων, από τα Πατήσια ή από του Γκύζη; Θες από το Γαλάτσι ή την Κολιάτσου; Η Κυψέλη δεν έχει κάποιο φυσικό όριο που να την ξεχωρίζει από τις γειτονικές περιοχές (με μια μικρή εξαίρεση στα βόρεια, με τον λόφο του Ελικώνα). Για τις ανάγκες της δικής μας περιήγησης, προτείνω να εισβάλουμε στη συνοικία από το διάσημο, δυτικό σύνορο της, τη φαρδιά πλατιά οδό Πατησίων. Η Πατησίων είναι από εκείνους τους δρόμους για τους οποίους σίγουρα όλοι κάτι γνωρίζουμε. Για περισσότερα από εκατόν πενήντα χρόνια αποτελεί μία από τις σημαντικότερες αρτηρίες της Αθήνας. Αποδώ περνούσαν οι εύπορες οικογένειες με τις άμαξές τους (καθ’ οδόν για ένα χαλαρωτικό weekend ή παραθερισμό στις εξοχικές τους
22 κατοικίες στα Πατήσια), αποδώ κατέβαιναν στην πόλη οι κτηματίες με τα γαϊδουράκια τους φορτωμένα ντομάτες πατησιώτικες (εξαιρετική ποικιλία και για σαλάτα και για γεμιστά), εδώ ερχόταν όλη η σικ Αθήνα για να δει μια παράσταση στο θέατρο Καλουτά ή μια ταινία στα σινεμά της περιοχής, αποδώ ανηφόριζαν γενιές και γενιές φοιτητών με προορισμό τα καφέ της Φωκίωνος Νέγρη ή κατηφόριζαν διαδηλωτές για την επέτειο του Πολυτεχνείου, αποδώ περνούσαν ποδοσφαιρόφιλοι σε νικητήριο tour-de-force (με κόρνες) και εδώ περιφέρονται ηλιοδαρμένοι τουρίστες που έχασαν τον δρόμο προς το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Δεν είναι ο πιο ήσυχος δρόμος της πόλης (αν και σπάνια συναντά κανείς μποτιλιάρισμα, για να λέμε και του ταξιτζή το δίκιο). Ούτε είναι ο πιο όμορφος, αν και θα μπορούσε να γίνει α-νε-τό-τα-τα. Είναι όμως ένας δρόμος-σύμβολο γιατί πάνω του αποτυπώνονται όλες οι αντιφάσεις της Αθήνας: η αρχοντιά και η εγκατάλειψη, το μεράκι του αρχιτέκτονα του Μεσοπολέμου με το σπρέι του καταστροφέα, το ιστορικό βάθος και η βιασύνη του σήμερα, καταστήματα ρούχων που ξέμειναν από τις χρυσές εποχές του 1990 και το κατάστημα του «ό,τι πάρεις 1 ευρώ». Όλα αυτά και άλλα τόσα είναι τα δεκάδες πρόσωπα της Πατησίων! III
Άγιος Γεώργιος 23 Κατ’ αρχάς ας βάλουμε τα πράγματα σε μια σωστή βάση… Μέσα στα χρόνια έχουν παρατηρηθεί πινακίδες και καταχωρήσεις (ακόμα και σε σάιτ μεσιτικών γραφείων) που αναφέρουν, για παράδειγμα, «κατάστημα 50 τ.μ., Πλατεία Αμερικής, Κυψέλη» ή «Αγίου Μελετίου και Γ΄ Σεπτεμβρίου, Κυψέλη». Να το πούμε τώρα να τελειώνουμε. Η Κυψέλη έχει ως δυτικό όριο την οδό Πατησίων. Αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο! Οι γειτονιές «κάτω» –δηλαδή δυτικά– της Πατησίων έχουν άλλα, δικά τους ονόματα (Βικτώρια, Αριστοτέλους, Αμερικής, Άγιος Νικόλαος και λοιπά). Η οδός Πατησίων απλώνει τα τεσσεράμισι χιλιόμετρά της από τα Χαυτεία έως τα Άνω Πατήσια. Είναι ο δεύτερος μακρύτερος δρόμος που βρίσκεται εξ ολοκλήρου μέσα στα όρια του Δήμου Αθηναίων. Ο πρώτος είναι η Αχαρνών με 4.950 μέτρα μήκος. Η χάραξή του ξεκίνησε τη δεκαετία του 1840 και ακολούθησε τη διαδρομή του αρχαίου δρόμου που συνέδεε την Αθήνα με τα περιβόλια και τα μποστάνια του Βορρά. Σχεδιάστηκε ως προέκταση της Αιόλου και γι’ αυτό χαρίζει μια εντυπωσιακή θέα στην Ακρόπολη και στον Παρθενώνα αφού η οδός βλέπει τη διπλανή, μακρύτερη πλευρά του μνημείου. Αρχικά η Πατησίων σταματούσε στο ρέμα που κατέβαινε ορμητικά από τον λόφο του Στρέφη (τη σημερινή οδό Στουρνάρη δηλαδή). Μετά επεκτάθηκε μέχρι την Πλατεία
24 Αμερικής και τελικά έφτασε στο σημερινό της τέρμα, στον σταθμό των Άνω Πατησίων. Από τα μέσα του 19ου αιώνα ήταν ο κύριος οδικός άξονας προς τα Πατήσια, που τότε ήταν μια αγροτική περιοχή με περιβόλια και άφθονο νερό που κατοικούνταν, κυρίως τους θερινούς μήνες, από τους ιδιοκτήτες των κτημάτων. Όπως ανέφερα και μερικές σελίδες πριν, η περιοχή «Πατήσια» ήταν λίγο φλου, ας πούμε, σαν γεωγραφικός προορισμός. Μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, Πατήσια ονομάζονταν οι περιοχές βορειότερα της σημερινής οδού Φωκίωνος Νέγρη και της Αγίου Μελετίου. Για την προέλευση του ονόματος Πατήσια υπάρχουν πολλές και ενδιαφέρουσες εκδοχές: ο (master) Καμπούρογλου, αναφέρει ως πηγή τον ιστοριογράφο Διονύσιο Σουρμελή και γράφει ότι η περιοχή λεγόταν, από παλιά, «Παραδείσια» λόγω της αφθονίας των προϊόντων που παρήγαγε και του ευχάριστου, δροσερού κλίματος που έκανε καλό στην υγεία, στο δέρμα και στα ζαρζαβατικά. Τρία σε ένα. Αυτό ήταν το όνομα της περιοχής έως το 1458 που την επισκέφτηκε ο Σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ ή Μεχμέτ, ο λεγόμενος και Πορθητής. Τότε η περιοχή μετονομάστηκε σε «Πατήσια» από τον τίτλο Πατισάχ που σημαίνει βασιλιάς, σουλτάνος. Ο Καμπούρογλου δεν μας κάνει γνωστό το παρασκήνιο της μετονομασίας αλλά η λογική λέει ότι οι νέοι Οθωμανοί κατακτητές, άκουσαν το «Παραδεί
Άγιος Γεώργιος 25 σια» όπως τους βόλευε και το μετέφρασαν επίσης όπως τους βόλευε, προκειμένου να τιμήσουν τον πολυχρονεμένο σουλτάνο τους, που στην τελική δεν αποδείχτηκε και τόσο πολυχρονεμένος καθώς αποχαιρέτησε τα εγκόσμια στα σαράντα εννιά του. Ο ίδιος ιστορικός αναφέρει και μια άλλη εκδοχή: ότι η ονομασία προέρχεται από τον Πατίς Αγά, ο οποίος κατείχε μεγάλες εκτάσεις γης στην περιοχή. Αυτή η εκδοχή είναι πολύ πιθανή αν ρίξουμε μια ματιά στη σημερινή Αττική που είναι γεμάτη από τοπωνύμια με τα ονόματα των ιδιοκτητών γης, παράδειγμα το Κουκάκι (από τον βιομήχανο Κουκάκη), η Κάντζα (από τον κτηματία Κάντζα), το Τατόι (από την οικογένεια Τατόη), το Μπραχάμι (από τον Μπραχάμ Πασά) και οι λόφοι Σκουζέ και Στρέφη (από τα αντίστοιχα επώνυμα). Έρχεται όμως ο πολιτικός και μελετητής Στέφανος Δραγούμης (πατέρας του γνωστού μας Ίωνα) και –ως πιο ελληνοκεντρικός– υποστηρίζει ότι το όνομα προήλθε από τον αρχαίο δήμο της Βατής, που πιθανότατα βρισκόταν εκεί που σήμερα είναι τα Πατήσια και οι Αμπελόκηποι. Το ίδιο υποστήριξε και ο Κώστας Μπίρης που το τεκμηρίωσε με την ύπαρξη επιγραφής στη Στοά του Αττάλου όπου αναφέρεται ο αρχαίος επιρρηματικός τύπος «Βατῆσι» (Βατῆσι → Βατίσια → Πατήσια). Αρκετά δημοφιλής (και χοντροκομμένου χιούμορ) ήταν και η εκδοχή ότι το όνομα προέρχεται από έναν Αγά που
26 «δεν πατούσε ίσια» από το μεθύσι, εκδοχή που ανήκει στην κατηγορία του λαϊκού ανέκδοτου. Μετά τη λήξη της Κατοχής ο Δήμος Αθηναίων (και ο υπερδραστήριος δήμαρχος Αριστείδης Σκληρός) πέρασε μια φάση «όλη η δόξα, όλη η χάρη» και αποφάσισε να αλλάξει τα ονόματα των μεγαλύτερων δρόμων της Αθήνας για να τιμήσει μεγάλες προσωπικότητες και γεγονότα της ιστορίας μας αλλά και να ευχαριστήσει τους συμμάχους της χώρας στον πρόσφατο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στο πνεύμα αυτού του ρεβιζιονισμού η Σταδίου απέκτησε το όνομα του πουροκαπνίζοντος Ουίνστον Τσώρτσιλ, η Ακαδημίας έγινε Φράνκλιν Ντελάνο Ρούσβελτ και η Πανεπιστημίου έγινε Ελευθερίου Βενιζέλου (μετά από πλούσιο παρασκήνιο και χορταστικούς καβγάδες). Ο άνεμος της αλλαγής φύσηξε και για την Πατησίων που μετονομάστηκε σε οδός 28ης Οκτωβρίου με σκοπό να τιμήσει το περήφανο «Όχι» που (δεν)* εκστόμισε ο πρωθυπουργός Μεταξάς στον Ιταλό πρέσβη Emanuele Grazzi όταν του επέδωσε το τελεσίγραφο που απαιτούσε την (άνευ αντίστασης) είσοδο των ιταλικών στρατευμάτων στην Ελλάδα. * Για την ακρίβεια η απάντησή του ήταν «Alors, c’est la guerre», σε ελεύθερη μετάφραση «Λοιπόν, έχουμε πόλεμο». Το «Όχι» ήταν η δημοσιογραφική συμπύκνωση της άρνησης του Μεταξά και επικράτησε σαν το σύνθημα που εξέφραζε το συλλογικό αίσθημα της εποχής.
Άγιος Γεώργιος 27 Αντίθετα με τη Σταδίου και την Ακαδημίας που ξαναγύρισαν στα παλαιότερα ονόματά τους, η Πανεπιστημίου και η Πατησίων συνεχίζουν να λέγονται, επίσημα, με τις νέες ονομασίες, άσχετα αν δεν χρησιμοποιούνται από κανέναν. Ίσως όμως η ηλεκτρονική εποχή και τα google maps καταφέρουν αυτό που δεν κατάφεραν ογδόντα χρόνια συνήθειας: να καθιερώσουν τις νέες ονομασίες! χωροταξική σημείωση Η οδός Πατησίων θα μπορούσε κάλλιστα να ονομάζεται λεωφόρος Πατησίων, που θα έδινε ένα έξτρα πρεστίζ. Ο λόγος που δεν συμβαίνει αυτό είναι γιατί στην αρχική του χάραξη, όταν ήταν ένας απλός, ταπεινός καρόδρομος, καταχωρήθηκε ως οδός (αντίθετα, ας πούμε, με τη Συγγρού ή την Αλεξάνδρας που χαράχτηκαν εξαρχής ως λεωφόροι). Και όπως σε πολλές καταστάσεις στη χώρα μας , είναι μη σου μείνει το όνομα. Και στην περίπτωση της Πατησίων, έμεινε! Στο σημείο όπου η Πατησίων συναντά την Κοδριγκτώνος, κάνουμε στροφή ενενήντα μοιρών προς τα ανατολικά και… αποδώ αρχίζει η Κυψέλη! Περνώντας το κατώφλι της θα αφήσουμε πίσω μας τον θόρυβο της μεγάλης οδού και θα αρχίσουμε να κινούμαστε στους μικρότερους δρόμους της συνοικίας. Εκεί όπου οι αποστάσεις γίνονται μικρότερες και
28 τα ονόματα των δρόμων αποκτούν πρωταγωνιστικό ρόλο. Άλλωστε, γι’ αυτά τα ονόματα ήρθαμε. Μπαίνουμε λοιπόν στα «φαράγγια» της Κυψέλης! Η λέξη δεν είναι λογοτεχνική υπερβολή· είναι μάλλον η πιο τίμια περιγραφή για μια συνοικία με στενούς δρόμους και δυσανάλογα (για το φάρδος των δρόμων) ψηλές πολυκατοικίες. Τουλάχιστον μέσα σε αυτό το αστικό φαράγγι, τα (πραγματικά πολλά) δέντρα της περιοχής δημιουργούν ένα απροσδόκητα σκιερό περιβάλλον μέσα στο καλοκαίρι της πόλης. (Προσοχή: είπα «σκιερό» και όχι «δροσερό» καθώς, η έννοια της δροσιάς είναι σχετική και προσωπικά πιστεύω ότι καύσωνας ίσον οτιδήποτε πάνω από τους 27 βαθμούς και πως οι άνθρωποι που βρίσκουν ΟΚ τους 32 βαθμούς Κελσίου είναι αδίστακτοι παράφρονες). Βρισκόμαστε ήδη στην οδό Ιωάννου Δροσοπούλου, έναν δρόμο ζωντανό, κάποτε αρχοντικό, φανερά ταλαιπωρημένο (μην πω κακοποιημένο)· έναν δρόμο-εφιάλτη για την οδήγηση (αν η μοίρα σε ρίξει πίσω από το 608 Γαλάτσι- Ακαδημία-Νεκρ. Ζωγράφου), με πέντε μίνι μάρκετ ανά οικοδομικό τετράγωνο αλλά, ταυτόχρονα, μια οδό-εύρημα για κάθε φίλο της αρχιτεκτονικής, αφού φιλοξενεί μερικά εντυπωσιακά δείγματα κτιρίων. Η οδός κουβαλάει το όνομα του Ιωάννη Δροσόπουλου (1870-1939), μιας ιδιαίτερης φυσιογνωμίας που κατέχει ISBN: 978-618-03-5108-8 ΒΟΗΘ. ΚΩΔ. MHX/ΣΗΣ 85108 Τα φώτα του στούντιο χαμήλωσαν ενώ η αγωνία είχε χτυπήσει κόκκινο. Ο παρουσιαστής του τηλεπαιχνιδιού διάβασε την τελευταία ερώτηση: Ποιος ήταν ο Φωκίωνας Νέγρης; Α. Ολυμπιονίκης του 1936 Β. Αγωνιστής του 1821 Γ. Συγγραφέας του Μεσοπολέμου Δ. Μεταλλειολόγος και ακαδημαϊκός Η παίκτρια Ερωφίλη δεν ήταν 100% σίγουρη αλλά σκέφτηκε ότι για να έχει δώσει το όνομά του σε τόσο κεντρικό δρόμο της Κυψέλης, δεν μπορεί, ήρωας του 1821 θα ήταν! «Το Β» αναφώνησε με συγκρατημένη βεβαιότητα και έτσι έχασε 20.000 ευρώ. Αν η Ερωφίλη είχε διαβάσει το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας, θα είχε απαντήσει σωστά και τώρα θα μας έστελνε καταχαρούμενες σέλφις με φόντο το χιονισμένο Κιλιμάντζαρο! Στο δεύτερο βιβλίο της σειράς (μετά το Εμπορικό Τρίγωνο του Κέντρου) το Athens Street Names μας συνοδεύει σε μια μεγάλη βόλτα στην Κυψέλη, για να δούμε ποιοι είναι οι άνθρωποι και τα γεγονότα που ονόμασαν τους δρόμους της περιοχής. Αφενός γιατί οι καιροί είναι δύσκολοι και κανένας μας δεν ξέρει σε ποιο τηλεπαιχνίδι θα καταλήξουμε και αφετέρου γιατί όσο περισσότερα μαθαίνουμε για την πόλη μας τόσο πιο οικεία την αισθανόμαστε και, τελικά, τόσο πιο δική μας.
www.metaixmio.grRkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=