9 Eισαγωγή «Η Φωκίωνος είναι χάρμα, τώρα την άνοιξη» χαιρόταν και διαφήμιζε εν μέσω 80s μια υπεραιωνόβια θεία μου, κάτοχος εντυπωσιακού ρετιρέ ακριβώς πάνω στον πεζόδρομο. «Φωκίωνος»! Χωρίς συνοδευτικό, χωρίς επώνυμο, χωρίς τίτλο και υπότιτλο. Απλώς «Φωκίωνος». Και να ακολουθούν ιστορίες για την Κυψέλη των κλαμπ, για τη θεία που στα νιάτα της ήταν το party girl της Αθήνας, και να ανοίγουν τα άλμπουμ με τις ασπρόμαυρες αναμνήσεις και τις αγκαλιές με την Έλενα Ναθαναήλ (με φόντο τον Ωνάση και την παρέα του), σερβιρισμένες με φρέσκια πάστα αμυγδάλου από τον Μπόζα. Όταν, μετά από καιρό, συνάντησα στην ίδια φράση το «Φωκίωνος» μαζί με το «Νέγρη», ήταν τόσο σφηνωμένη στον νου μου η πληροφορία ότι ο Φωκίων ήταν μονολεκτικός και μονοπρόσωπος, όπως ας πούμε η Μαντόνα ή ο Πελέ, που νόμιζα ότι πρόκειται για κάποιον άλλο δρόμο, και έτσι το παιδικό μυαλό μου τη μεταβόλισε ως συμβολή οδών: Φωκίωνος και Νέγρη, γωνία. Κάτι ωραίο θα έχει εκεί, σκέφτηκα, για να το λέει τόσος κόσμος, όταν ξαναπάω να θυμηθώ να τσεκάρω τι! Ίσως είναι, έλεγα, κάποιο βιβλιοπωλείο με ωραία Μίκυ Μάους (καθώς στην παιδική μου ηλικία
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=