10 θεωρούσα ότι υπήρχαν μόνο δύο «μαγαζιά» άξια λόγου και αναφοράς: τα βιβλιοπωλεία που πουλούσαν κόμικς και τα ζαχαροπλαστεία που είχαν τυλιχτά παστάκια). Όταν πια πήγα στο Γυμνάσιο και εκπαιδεύτηκα να διαβάζω τις πινακίδες των δρόμων (για να μην καταλήγω αλλού κι αλλού) κατάλαβα την ανοησία που με έδερνε τόσα χρόνια και ότι ο δρόμος της ρετιρέ θείας μου ονομαζόταν οδός Φωκίωνος Νέγρη, όνομα και επίθετο, τελεία και παράγραφος. Λέτε να ηρέμησα με αυτή τη συγκλονιστική ανακάλυψη; If only, που θα έλεγε και ο Ντίκενς… Εκεί άρχισαν τα δύσκολα. Ποιος ήταν αυτός ο Φωκίων και Νέγρης; Τι δουλειά έκανε; Τι όνειρα είχε για τη ζωή του; Τι του συνέβη και τον περπατάω εγώ κάθε μέρα; Και να ήταν μόνο αυτός; Ποια ήταν η Λέλα Καραγιάννη; Κάτι είχα ακούσει από έναν συγγενή δάσκαλο αλλά και πάλι, συγκεχυμένα πράγματα. Αμ, ο Δροσόπουλος; Ποιος ήταν αυτός ο Δροσόπουλος για τον οποίο δεν μπορούσε ουδείς να τοποθετηθεί με σαφήνεια; Ποιος ήταν ο Πιπίνος που στον δρόμο του έμενε μια συμμαθήτρια που έκανε βαρετά πάρτι; Ποιος ήταν ο Κομνάς Τράκας και ποιος ο Καλλιφρονάς που ήταν και δρόμος και στάση; Γιατί υπάρχουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι στους δρόμους της Κυψέλης; Ο δικός μας δρόμος, εκεί που ήταν το σπίτι μας, είχε όνομα νησιού. Αυτό μάλιστα! Απλό, κατανοητό. Οδός Κεφαλληνίας, όπου μένει η φίλη μου η Εύη, οδός Ιθάκης, όπου είχε ένα ωραίο μαγαζί που αγόραζα φουσκωτά μπουφάν,
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=