22 κατοικίες στα Πατήσια), αποδώ κατέβαιναν στην πόλη οι κτηματίες με τα γαϊδουράκια τους φορτωμένα ντομάτες πατησιώτικες (εξαιρετική ποικιλία και για σαλάτα και για γεμιστά), εδώ ερχόταν όλη η σικ Αθήνα για να δει μια παράσταση στο θέατρο Καλουτά ή μια ταινία στα σινεμά της περιοχής, αποδώ ανηφόριζαν γενιές και γενιές φοιτητών με προορισμό τα καφέ της Φωκίωνος Νέγρη ή κατηφόριζαν διαδηλωτές για την επέτειο του Πολυτεχνείου, αποδώ περνούσαν ποδοσφαιρόφιλοι σε νικητήριο tour-de-force (με κόρνες) και εδώ περιφέρονται ηλιοδαρμένοι τουρίστες που έχασαν τον δρόμο προς το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Δεν είναι ο πιο ήσυχος δρόμος της πόλης (αν και σπάνια συναντά κανείς μποτιλιάρισμα, για να λέμε και του ταξιτζή το δίκιο). Ούτε είναι ο πιο όμορφος, αν και θα μπορούσε να γίνει α-νε-τό-τα-τα. Είναι όμως ένας δρόμος-σύμβολο γιατί πάνω του αποτυπώνονται όλες οι αντιφάσεις της Αθήνας: η αρχοντιά και η εγκατάλειψη, το μεράκι του αρχιτέκτονα του Μεσοπολέμου με το σπρέι του καταστροφέα, το ιστορικό βάθος και η βιασύνη του σήμερα, καταστήματα ρούχων που ξέμειναν από τις χρυσές εποχές του 1990 και το κατάστημα του «ό,τι πάρεις 1 ευρώ». Όλα αυτά και άλλα τόσα είναι τα δεκάδες πρόσωπα της Πατησίων! III
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=