ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ 15 υπόσχεσης και το εµβατήριο από το Λόενγκριν, έφερνε την κοπέλα στο πλευρό του σε κάποιο παλιό, µαγικό ευρωπαϊκό τοπίο. Δεν ήθελε καθόλου η µελλοντική κυρία Νιούλαντ Άρτσερ να είναι αφελής. Ήθελε (χάρη στη δική του καθοδήγηση) να αναπτύξει κοινωνική χάρη και ετοιµότητα πνεύµατος, έτσι ώστε να µπορεί να σταθεί ισότιµα πλάι στις πιο δηµοφιλείς παντρεµένες γυναίκες της «νεαρότερης γενιάς», στην οποία ήταν αναγνωρισµένη πια συνήθεια οι κυρίες να έλκουν το αντρικό ενδιαφέρον ενώ ταυτόχρονα το αποθαρρύνουν παιχνιδιάρικα. Αν αναρωτιόταν για τα βαθύτερα αίτια της µαταιοδοξίας του (όπως σχεδόν έκανε µερικές φορές), θα έβρισκε εκεί την επιθυµία η γυναίκα του να είναι τόσο κοσµοπολίτισσα και τόσο πρόθυµη να ικανοποιήσει, όσο η παντρεµένη κυρία που τον είχε γοητεύσει για δύο αρκετά ταραγµένα χρόνια. Kαι αυτό χωρίς φυσικά την ευαισθησία που είχε σχεδόν καταστρέψει τη ζωή εκείνης της δυστυχισµένης ύπαρξης και είχε αναστατώσει τα δικά του σχέδια για έναν ολόκληρο χειµώνα. Δεν είχε ποτέ αφιερώσει χρόνο για να σκεφτεί πώς αυτός ο θαυµαστός συνδυασµός φωτιάς και πάγου θα µπορούσε να συντελεσθεί και να διατηρηθεί στον σκληρό κόσµο. Ήταν απλώς ικανοποιηµένος να έχει την άποψή του χωρίς να την αναλύει, µιας και ήξερε ότι την ίδια άποψη είχαν και όλοι οι καλοχτενισµένοι, καλοντυµένοι, περιποιηµένοι κύριοι µε τα λευκά γιλέκα και το λουλούδι στην µπουτονιέρα που διαδέχονταν ο ένας τον άλλο στο θεωρείο, τον χαιρετούσαν φιλικά και έστρεφαν τα κιάλια τους κρι-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=