EDITH WHARTON 10 ριο» είχαν συγκεντρωθεί για να την ακούσουν, περνώντας µέσα από τους γλιστερούς, χιονισµένους δρόµους µε ιδιωτικές τετράτροχες άµαξες, µε ευρύχωρα οικογενειακά λαντό και µε πιο ταπεινά αλλά πιο βολικές μισθωμένες άμαξες. Η άφιξη στην Όπερα µε μια τέτοια άμαξα ήταν σχεδόν εξίσου τιµητική µε την άφιξη µε ιδιωτική άµαξα. Και η αναχώρηση µε τον ίδιο τρόπο είχε το τεράστιο πλεονέκτηµα να σου επιτρέπει (µε µια παιχνιδιάρικη αναφορά στα δηµοκρατικά ιδεώδη) να πηδήσεις στην πρώτη άμαξα που περίµενε στην ουρά, αντί να περιµένεις µέχρι να δεις την µπουκωµένη και κόκκινη από το τζιν µύτη του δικού σου αµαξά να γυαλίζει κάτω από τη σκεπαστή είσοδο της Ακαδηµίας. Μια από τις σπουδαιότερες ανακαλύψεις των αµαξάδων µε τη λιβρέα ήταν ότι οι Αµερικάνοι επιθυµούν να φύγουν από τις διασκεδάσεις γρηγορότερα απ’ ό,τι επιθυµούν να πάνε σε αυτές. Όταν ο Νιούλαντ Άρτσερ άνοιγε την πόρτα στο πίσω µέρος του θεωρείου, η αυλαία είχε µόλις σηκωθεί για τη σκηνή του κήπου. Δεν υπήρχε λόγος για την αργοπορία του νεαρού, γιατί είχε δειπνήσει στις επτά µόνο µε τη µητέρα και την αδελφή του και µετά είχε χασοµερήσει καπνίζοντας ένα πούρο στη γοτθική βιβλιοθήκη µε τα µαύρα δρύινα ράφια που έκλειναν µε τζάµι και τις καρέκλες µε τις περίτεχνα διακοσµηµένες πλάτες. Αυτό ήταν το µοναδικό δωµάτιο του σπιτιού όπου η κυρία Άρτσερ επέτρεπε το κάπνισµα. Αλλά κατ’ αρχάς η Νέα Υόρκη ήταν µητρόπολη κι εκείνος ήξερε πολύ καλά ότι στις µητροπόλεις δεν είναι «πρέπον» να φθάνεις νωρίς στην όπερα. Και
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=