Μια προειδοποίηση για τους περίεργους 40 μια μαύρη κηλίδα στην κάτω άκρη της χαλκογραφίας– το κεφάλι ενός άντρα ή μιας γυναίκας, τυλιγμένο με ύφασμα, γυρισμένο πλάτη στον θεατή, να κοιτάζει προς το σπίτι. Ο Ουίλιαμς δεν το είχε προσέξει προηγουμένως. «Παρ’ όλα αυτά» είπε «αν και είναι πιο έξυπνα φτιαγμένο απ’ όσο νόμιζα, δεν μπορώ να ξοδέψω δύο γκινέες από τα χρήματα του μουσείου για την εικόνα ενός μέρους που δεν αναγνωρίζω». Ο καθηγητής Μπινκς είχε δουλειά και έφυγε· σχεδόν μέχρι την ώρα του δείπνου ο Ουίλιαμς έκανε μάταιες απόπειρες να αναγνωρίσει το αντικείμενο της εικόνας. «Αν υπήρχε το φωνήεν πριν από το νγκ, τότε θα ήταν αρκετά εύκολο» σκέφτηκε· «αλλά ως έχει, το όνομα μπορεί να είναι οτιδήποτε από Γκέστινγκλι μέχρι Λάνγκλι. Υπάρχουν πολύ περισσότερα ονόματα με αυτή την κατάληξη απ’ ό,τι πίστευα· και αυτό το καταραμένο βιβλίο δεν έχει ευρετήριο καταλήξεων». Το δείπνο στο κολέγιο του κυρίου Ουίλιαμς σερβιριζόταν στις επτά. Δεν χρειάζεται να εστιάσουμε ιδιαίτερα σε αυτό· ειδικά από τη στιγμή που εκεί συνάντησε συναδέλφους με τους οποίους έπαιζε γκολφ το απόγευμα, και έτσι στο τραπέζι ανταλλάχθηκαν με περίσσια λέξεις που δεν μας απασχολούν ιδιαίτερα – λέξεις σχετικές με το γκολφ, θέλω να πω.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=