11 Απόλαυσα μια απ’ αυτές τις στιγμές την πρώτη φορά που μπήκα εδώ μέσα. Γι’ αυτό ξανάρχομαι διαρκώς, υποθέτω. Επιστρέφω στη σκηνή του θριάμβου μου ή στη σκηνή του εγκλήματος, όπου για μια φορά έπιασα τη γριά σκύλα από το λαρύγγι και την έκανα ό,τι ήθελα. Ερώτηση: Γιατί τα βάζω τόσο πολύ με τη Ζωή; Και γιατί τη βλέπω σαν καμιά ρακοσυλλέκτρια στο αμερικάνικο σινεμά, να σέρνεται τυλιγμένη μ’ ένα βρομερό σάλι, με τα γέρικα γαμψόνυχά της γραπωμένα σ’ ένα ραβδί; Απάντηση: Η άμεση επίδραση του αμερικάνικου σινεμά σ’ ένα αδύναμο μυαλό. Όπως και να ’χει, «το σύντομο, χειμωνιάτικο απόγευμα πλησίαζε στο τέλος του» καθώς λένε, και εγώ περπατούσα χωρίς σκοπό, είτε πηγαίνοντας σπίτι είτε όχι, όταν βρέθηκα εδώ μέσα και πήγα σ’ εκείνη τη θέση στη γωνία. Κρέμασα το εγγλέζικο πανωφόρι μου και το γκρίζο, τσόχινο καπέλο μου στην κρεμάστρα πίσω μου και, αφού έδωσα χρόνο στον σερβιτόρο για να τον φωτογραφίσουν τουλάχιστον είκοσι φωτογράφοι όσο τραβούσε η ψυχή τους, παράγγειλα έναν καφέ. Μου έβαλε ένα ποτήρι από το γνωστό, μαβί υγρό
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=