10 βρομίζει το τραπέζι με την πετσέτα του ή δεν βαράει πεθαμένες μύγες, στέκει με το ένα χέρι στη ράχη μιας καρέκλας, μ’ αυτή τη θεόμακρη ποδιά του, και στο άλλο χέρι, διπλωμένο στα τρία, το βρόμικο παλιόπανο που έχει για πετσέτα, περιμένοντας να τον φωτογραφίσουν, συσχετίζοντάς τον με κάποιον άθλιο φόνο. «Το εσωτερικό του καφέ όπου βρέθηκε το πτώμα». Τον έχετε δει εκατοντάδες φορές. Πιστεύετε ότι κάθε μέρος έχει μια συγκεκριμένη ώρα της ημέρας που ζωντανεύει στ’ αλήθεια; Δεν εννοώ ακριβώς αυτό. Είναι περισσότερο το εξής: Μοιάζει πράγματι να υπάρχει μια στιγμή που συνειδητοποιείς ότι, μάλλον τυχαία, έτυχε να εμφανιστείς στη σκηνή ακριβώς την ώρα που σε περίμεναν. Τα πάντα είναι κανονισμένα για σένα – σε περιμένουν. Α, κυρίαρχος της κατάστασης! Παίρνεις μια ανάσα, όλο σπουδαιότητα. Και την ίδια στιγμή χαμογελάς, στα κρυφά, πονηρά, επειδή η Ζωή μοιάζει να έχει αντίρρηση, δεν θέλει να σου χαρίσει αυτές τις εισόδους, μοιάζει πράγματι να προσπαθεί να σου τις αρπάξει και να τις καταστήσει αδύνατες, σε κρατάει σε αγωνία μέχρι να είναι πολύ αργά, στ’ αλήθεια… Αυτή τη φορά όμως, και μόνο αυτή τη φορά, τη νίκησες τη γριά μάγισσα.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=