ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ 29 οποίο αφιερώνω μόνο κατά το ήμισυ την προσοχή μου. Αν αφηνόμουν να βυθιστώ σε μια ταινία αυτό θα σήμαινε ότι ξαναζώ μια επαναλαμβανόμενη εμπειρία που είναι πλέον ένα διάτρητο κουρέλι. Ο Πολ δεν είναι εδώ για να ονομάσει κάθε ηθοποιό στη σκηνή, να μου πει μια ιστορία για τον σκηνοθέτη ή τον καμεραμάν, να μου επισημάνει ένα πλάνο και να μου εξηγήσει πώς γυρίζεται. Θέλω να πεθάνω μέσα στη βιβλιοθήκη. Φαντασιώνομαι ότι βάζω ένα νοσοκομειακό κρεβάτι εκεί μέσα, μου είπε πολύ προτού φτάσει το νοσοκομειακό κρεβάτι κι αρκετό καιρό προτού μάθουμε ότι ο καρκίνος είχε επιστρέψει. Ήξερε ότι ήθελε να πεθάνει μέσα σ’ εκείνο το δωμάτιο, που λουζόταν στο φως. Το φως γινόταν για εκείνον ολοένα και πιο σημαντικό όσο πλησίαζε προς τον θάνατο. Κοιμάμαι στη δική μου πλευρά του κρεβατιού. Προσώρας δεν έχω πιάσει τον εαυτό μου να καταλαμβάνει περισσότερο χώρο απ’ ό,τι στο παρελθόν. Όταν ξυπνάω, δεν περιμένω να βρω τον Πολ δίπλα μου. Δεν περιμένω ότι θα μπει στο δωμάτιο. Ξέρω ότι δεν μπορώ να τον κάνω να εμφανιστεί ως διά μαγείας, όσο κι αν θα το ήθελα. Έτρεμα τον επερχόμενο θάνατό του για πάρα πολύ καιρό. Καταλαμβάνω τον ίδιο χώρο στο κρεβάτι όπου ζευγαρώναμε και κοιμόμασταν, τον έναν χρόνο μετά τον άλλο. Είναι το κρεβάτι του ροχαλητού του και, λιγότερο συχνά, του δικού μου, το κρεβάτι των ημιασυναίσθητων μουρμουρισμάτων τους τελευταίους μήνες της ζωής του, τα οποία προσπαθούσα
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=