SIRI HUSTVEDT 28 μεγαλώνει στο Μπρούκλιν στο Thalia, τον κλειστό πλέον, μουντό, μα αξιαγάπητο κινηματογράφο ρεπερτορίου στη γωνία της Ενενηκοστής Πέμπτης Οδού και Μπρόντγουεϊ όπου συχνάζαμε και οι δύο προτού γίνουμε ζευγάρι. Ήταν άδειος ή είχε κόσμο; Ήταν απόγευμα ή βράδυ; Δεν θυμάμαι. Θυμάμαι ότι ήμουν μεθυστικά ερωτευμένη μαζί του, ξεσηκωμένη από την παρουσία του δίπλα μου, αλλά συγκεντρωμένη επίσης και στην ταινία. Σε μια σκηνή, η νεαρή ηρωίδα, η Φράνσι, πηγαίνει να πάρει την κούπα ξυρίσματος του πεθαμένου πατέρα της από τον κουρέα του. Δεν ξέρω αν ο Πολ έβγαλε κάποιον ανεπαίσθητο ήχο ή πήρε μια ανάσα, αλλά γύρισα να κοιτάξω τον καινούργιο εραστή μου και είδα ένα ρυάκι βαριά δάκρυα να κυλάνε στα μάγουλά του, υγρά, να γυαλίζουν στο φως που καθρεφτιζόταν από την οθόνη. Αποτράβηξα αμέσως το βλέμμα μου και αναρωτήθηκα, ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος; Δεν ήξερα ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος. Χρόνια αργότερα, του έλεγα, Εσύ κλαις με τη μυθοπλασία. Εγώ κλαίω με τη ζωή. Δεν έχω ιδέα πώς να χρησιμοποιήσω το DVR, αν και εύκολα θα μπορούσα να το μάθω αναζητώντας τη διαδικασία στο διαδίκτυο. Δεν είναι η άγνοιά μου που με εμποδίζει να καθίσω να δω μια ταινία κάθε βράδυ. Από τότε που πέθανε ο Πολ, τα βράδια διαβάζω βιβλία ή επιστημονικά συγγράμματα με ανάμεικτη συγκέντρωση. Ακούω ραδιόφωνο. Βάζω ένα δημόσιο κανάλι χωρίς διαφημίσεις, κατά προτίμηση ένα βαρετό βρετανικό αστυνομικό σίριαλ, στο
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=