ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ 27 Η τηλεόραση επίσης βρίσκεται στη βιβλιοθήκη. Τις νύχτες που ήμασταν στο σπίτι, το βράδυ βλέπαμε ταινία. Ο Πολ αποθήκευε τις ταινίες σε ένα DVR (άλλη μια τεχνολογία που του άρεσε). Σου φύλαξα αυτήν εδώ με τη Λουσίλ Μπολ. Θες να τη δεις; Όταν στρίβω ελαφρώς προς τ’ αριστερά εδώ στο γραφείο μου, βλέπω τον γραφικό χαρακτήρα του Πολ σε ένα κομμάτι χαρτί που έντυνε ένα από τα κουτιά του με τα Schimmelpennicks, τα πουράκια που κάπνιζε επί δεκαετίες. Είναι στερεωμένο με μια πινέζα σε έναν πίνακα ανακοινώσεων μπροστά μου, έναν χώρο για διάφορα μικροπράγματα –καρτ ποστάλ, κάνα δυο τιμητικές παραπομπές σε διδακτορικές διατριβές, ανακοινώσεις βραβείων, τρεις παλιές ζωγραφιές μου, μια κονκάρδα WE ARE SALMAN RUSHDIE, ένα YES WE DID από μετά την πρώτη εκλογή του Ομπάμα, φωτογραφίες με τον Πολ και τη Σόφι, τους γονείς μου και τις αδερφές μου –τη Λιβ, την Άστι και την Ίνγκι (Ίνγκριντ)–, τους πιο αγαπημένους. Πάνω στο χαρτί από τα πουράκια: «Έχω 17 σεντς στην τσέπη και τα ρούχα που φοράω, αλλά έχω μια ιδέα. Dames, Τζόαν Μπλοντέλ, 1934». Τον πρώτο καιρό του έρωτά μας, ο Πολ κι εγώ πηγαίναμε σινεμά σε ολόκληρη την πόλη. Μια ανάμνηση που επιστρέφει: το 1981, όχι πολύ καιρό αφότου γνωριστήκαμε, ο Πολ κι εγώ είδαμε το Ένα δέντρο
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=