ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ 19 στα δάχτυλά μου, έλεγε. Ο Πολ «κρατούσε τον ρυθμό» με τα δικά του εργαλεία. Στις συγγραφικές του συνήθειες, ο νεαρός άντρας συνέχιζε να ζει μέσα στον ηλικιωμένο. Η γραφομηχανή στέκει πάνω στο γραφείο του ακριβώς όπως άλλοτε, ένα βουβό πράγμα που έχει χάσει πλέον τη θέση του στο συγγραφικό τελετουργικό. Χούγια, συνήθειες, τελετουργικά δημιουργούν νόημα με την επανάληψη, και η επανάληψη αυτή μπορεί να λειτουργήσει ως οχυρό ενάντια στο άγχος. Ο Πολ δεν έκανε νευρικές κινήσεις ούτε έτρωγε τα νύχια του. Ποτέ δεν ήταν εμφανώς νευρικός, αλλά η ανησυχία χρωμάτιζε τη ζωή του. Φτάναμε στα αεροδρόμια ώρες νωρίτερα, πολλά οικογενειακά αστεία πήγαζαν απ’ αυτό. Όταν ήμουν εγώ εκείνη που είχε αναλάβει να κανονίσει για αυτοκίνητα ή να κλείσει αεροπορικά εισιτήρια (τον καιρό των χάρτινων εισιτηρίων), τα έλεγχε ξανά και ξανά για να σιγουρευτεί ότι είχα κάνει αυτό που επανειλημμένως του είχα πει ότι είχα κάνει. Ήταν κτητικός με τα αντικείμενα που θεωρούσε προέκταση του ίδιου του του σώματος – στιλό, αλλά και τα κλειδιά του σπιτιού επίσης, το μικροσκοπικό ημερολόγιο που του παράγγελνα κάθε χρόνο από το Charing Cross, και το πορτοφόλι του – και τα τρία τα κρατούσε στη δεξιά μπροστινή του τσέπη. Τα αντικείμενα αυτά δεν μπορούσε να τα αγγίξει κανένας άλλος. Όταν ήταν στο νοσοκομείο και βρισκόταν σε παραλήρημα, τα κλειδιά, το ημερολόγιο και το πορτοφόλι του ήταν φυλαγμένα σε μια πλαστική σακούλα σε ένα συρτάρι δίπλα στο κρεβάτι του, αλλά δεν βρίσκονταν πλέον επάνω
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=