SIRI HUSTVEDT 14 και δίπλα στο κρεβάτι του τη μια μέρα μετά την άλλη όταν νοσηλευόταν. Διαχειριζόμουν την πλατφόρμα της πύλης ασθενών του Μεμόριαλ Σλόαν Κέτερινγκ και τακτικά συνέτασσα ερωτήσεις προς τους γιατρούς και τις νοσοκόμες. Αφομοίωσα αμέτρητες ιατρικές δημοσιεύσεις σχετικά με τον μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (ΜΜΚΠ) και τη θεραπεία του. Αυτό με βοηθούσε να κάνω εύλογες ερωτήσεις στους γιατρούς του Πολ, κι ωστόσο, η φαινομενική μου ευχέρεια και το σθένος μου έκρυβαν το γεγονός ότι ζούσα με φόβο. Φοβόμουν ότι θα του έδινα τα λάθος χάπια ή ότι δεν θα κατάφερνα να αναγνωρίσω τα συμπτώματα μιας επικείμενης επείγουσας ανάγκης, κυρίως όμως φοβούμουν αυτό που δεν μπορούσα να ελέγξω – τον θάνατό του. Αφότου πέθανε ο Πολ, ο πόνος του και η επαγρύπνησή μου έχασαν το νόημά τους, όπως έχασαν το νόημά τους οι θεραπείες για τον καρκίνο και οι θεραπείες για την αντιμετώπιση των φρικιαστικών συνεπειών των ίδιων των θεραπειών για τον καρκίνο. Οι «ανεπιθύμητες ενέργειες» της νιβολουμάμπης, του φαρμάκου ανοσοθεραπείας, ενός αναστολέα του σημείου ελέγχου, έδωσαν τέλος στη ζωή του Πολ προτού προλάβει να το κάνει ο καρκίνος. Τη νιβολουμάμπη δεν τη φυλούσα στη σακούλα. Χορηγούνταν με έγχυση, μαζί με τα φάρμακα χημειοθεραπείας Carboplatin και Paclitaxel. Δίνοντας εκείνη τη σακούλα στην αδερφή μου δεν απαλλάχτηκα από την ανάμνηση, αλλά ελευθερώθηκα από το να κοιτάζω τις απτές αποδείξεις
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=