ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ 13 κι έτσι η σακούλα με τα απορρίμματα συνέχιζε να μεγαλώνει ώσπου το φερμουάρ της άρχισε να κλείνει με δυσκολία. Μετά την κηδεία του Πολ, η Άστι, η αδερφή μου, πήρε τη σακούλα και την παρέδωσε σε ένα φαρμακείο στη γειτονιά της, όπου κάτι κάνουν με αυτά τα φάρμακα. Τι ακριβώς κάνουν δεν το ξέρω, και, παρότι συνήθως νιώθω περιέργεια για τα πάντα, δεν με νοιάζει. Κάποια από αυτά τα χάπια κράτησαν τον Πολ περισσότερο καιρό στη ζωή. Άλλα τον έκαναν να αισθάνεται καλύτερα. Κάποια τον έκαναν χειρότερα. Όταν άφησα τη σακούλα στα χέρια της Άστι, η ανακούφιση που ένιωσα ήταν ακόμα μεγαλύτερη απ’ ό,τι είχα φανταστεί. Τη μισούσα εκείνη τη σακούλα. Αν είχα βρει το κουράγιο να βάλω στη σειρά εκείνα τα μικρά φιαλίδια και μπουκαλάκια, ίσως να είχαν λειτουργήσει ως μια απτή χρονική καταγραφή της ασθένειας προς θάνατο, αλλά οι αριθμοί συνταγογράφησης, οι ημερομηνίες εκτέλεσης των συνταγών και τα ονόματα των φαρμάκων που ενίοτε δυσκολευόμουν να προφέρω, οι οδηγίες λήψης και οι ανεπιθύμητες ενέργειες στα μπουκάλια όχι μόνο ούρλιαζαν στα αυτιά μου αποτυχημένη θεραπεία, αλλά ήταν υπενθυμίσεις της δικής μου συνεχιζόμενης κατάστασης ελεγχόμενου πανικού που φούσκωνε και υποχωρούσε επί σειρά μηνών. Χορηγούσα τα σωστά φάρμακα, αν και μερικές φορές αργούσα να τα πάω στον Πολ. Καθόμουν δίπλα στον σύζυγό μου κατά τη διάρκεια των τετράωρων και πεντάωρων θεραπειών έγχυσης. Καθόμουν δίπλα του στην Αίθουσα Επειγόντων,
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=