SIRI HUSTVEDT 12 Η μεγάλη διάφανη πλαστική σακούλα που περιείχε κάποτε μια καινούργια παπλωματοθήκη έγινε το σπίτι των φαρμάκων που είχαν απομείνει και τα οποία φυλούσα πίσω από μια στοίβα σεντόνια στη λινοθήκη. Ήταν τα πρώτα που έφυγαν. Φιαλίδια με δεξαμεθαζόνη, πρεδνιζόνη, μελοξικάνη, μιρταζαπίνη, ταμπλέτες νατρίου και μαγνησίου, λεβοθυροξίνη, οξυκωδόνη, ταμσουλοσίνη, τριμεθοπρίμη-σουλφαμεθοξαζόλη, σουκραλφάτη, φαμοτιδίνη, γκαμπαπεντίνη. Μερικά έμπλαστρα φαιντανύλης. Δοχεία των πέντε, δέκα, και είκοσι μιλιγκράμ υδροκορτιζόνης. Μια σύριγγα και ένα μικροσκοπικό γυάλινο μπουκάλι για ένεση από το ίδιο στεροειδές σε περίπτωση ενδοκρινολογικής κρίσης, συσκευασίες μπλίστερ με Zofran, μπουκάλια με υγρή σουκραλφάτη και λακτουλόζη. Αυτά τα θυμάμαι. Αναμφίβολα υπήρχαν στη σακούλα κι άλλα φάρμακα που συσσωρεύτηκαν κατά τη διάρκεια του ενάμιση χρόνου που κράτησε η θεραπεία για τον καρκίνο του Πολ, φάρμακα που συνταγογραφήθηκαν, διακόπηκαν, και κάποιες φορές συνταγογραφήθηκαν ξανά, ανάλογα με την έκτακτη ανάγκη της στιγμής. Υπήρξαν πολλές έκτακτες ανάγκες. Φύλαξα ένα δυο διαγράμματα που είχα σχεδιάσει για την ημερήσια λήψη φαρμάκων του Πολ, με τα ονόματα των φαρμάκων και τον λόγο για τον οποίο χρειάζονταν, συνοδευόμενα από μία, δύο, τρεις ή τέσσερις γραμμές τις οποίες συμπλήρωνα με το χέρι: 7:46 π.μ., 12:00 μ.μ., 4:35 μ.μ. Γνώριζα ότι τα αχρησιμοποίητα φάρμακα δεν έπρεπε να πετιούνται στα σκουπίδια, στον νιπτήρα ή στην τουαλέτα,
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=