ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ 11 Για λόγους που δεν καταλαβαίνω φαίνεται ότι έχω ακολουθήσει λάθος διαδρομή προς το Γκραντ Άρμι Πλάζα. Αναγνωρίζω την αψίδα και τα αγάλματα, την πυκνή κίνηση στον κυκλικό κόμβο, τη βιβλιοθήκη στην απέναντι πλευρά του δρόμου, αλλά δεν μπορώ να βρω την είσοδο του σταθμού. Χρόνια και χρόνια παίρνω αυτό το τρένο. Τι μου έχει συμβεί; Ζητώ από τρεις περαστικούς να μου δείξουν την κατεύθυνση προς τα σκαλιά, αλλά σαν άνθρωπος που κατοικεί σε όνειρο, ούτε ένας από αυτούς δεν μπορεί να με οδηγήσει στη γραμμή 2/3. Ρίχνω μια ματιά στην ώρα. Μπορεί να χάσω την πρώτη συνάντηση με τον διακεκριμένο ψυχαναλυτή. Είμαι πλέον επισήμως ανοϊκή; Καλώ ένα Uber και φτάνω στη Σέντραλ Παρκ Γουέστ και Ογδοηκοστή Ένατη Οδό το λεπτό που είναι προγραμματισμένη να αρχίσει η συνεδρία. Τις μέρες αμέσως μετά τη μικρή υπαίθρια κηδεία του Πολ στο Κοιμητήριο Γκριν-Γουντ στις 3 Μαΐου, με κυρίευσε η παρόρμηση να ξεδιαλέξω, να πετάξω και να καθαρίσω. Όταν είμαι αναστατωμένη ή ανήσυχη συχνά κάνω καθαριότητα. Βάζω τον μικρό προσωπικό μου κόσμο σε απαστράπτουσα τάξη. Ασκώ κάποιον έλεγχο με το να ξεφορτώνομαι τη σκόνη και τα χνούδια και τις μουτζούρες. Δεν θα γινόμουν μια από εκείνες τις χήρες που αφήνουν τα ρούχα του άντρα τους στην ντουλάπα για μήνες ή ακόμα και χρόνια. Ένας νεκρός δεν χρειάζεται πουκάμισα, κλειδιά, κρέμα ξυρίσματος. Ένας νεκρός δεν μπορεί να είναι άρρωστος. Δεν παίρνει χάπια.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=