Αγγελική Δαρλάση Το μυστήριο του κεντημένου μαντιλιού Eικονογράφηση Δήμητρα Νικολαΐδη
Αγγελική Δαρλάση Εικονογράφηση Δήμητρα Νικολαΐδη Το μυστήριο του κεντημένου μαντιλιού
ΜΕ ΤΑ Ι ΧΜΙΟ π α ι δ ι κ ό Πρώτη έκδοση Οκτώβριος 2026 ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ Δήμητρα Νικολαΐδη ΔΙΟΡΘΩΣΗ ΤΥΠΟΓΡΑΦΙΚΩΝ ΔΟΚΙΜΙΩΝ Κατερίνα Λελούδη ΣΕΛΙΔΟΠΟΙΗΣΗ Σοφία Ζώρα ΠPOΣAPMOΓH EΞΩΦYΛΛOY Ρεντουάν Αμζλάν ISBN 978-618-03-5133-0 ΒOΗΘ. ΚΩΔ. ΜΗΧ/ΣΗΣ 85133 Κ.Ε.Π. 6826 Κ.Π. 24175 © 2026, Εκδόσεις ΜΕΤAΙΧΜΙO και Αγγελική Δαρλάση Eκδόσεις ΜΕΤAΙΧΜΙO Ιπποκράτους 118, 114 72 Αθήνα • τηλ.: 211 3003500 metaixmio.gr • [email protected] Κεντρική διάθεση Ασκληπιού 18, 106 80 Αθήνα τηλ.: 210 3647433 Bιβλιοπωλεία ΜΕΤAΙΧΜΙO • Aσκληπιού 18, 106 80 Aθήνα • τηλ.: 210 3647433 • Πολυχώρος, Ιπποκράτους 118, 114 72 Αθήνα τηλ.: 211 3003580, fax: 211 3003581
Στις μικρές αγαπημένες μου φίλες Αγάπη και Κατερίνα, και στη μικρή πρώτη αναγνώστρια της ιστορίας μου, τη Στέλλα, με τις ευχαριστίες μου. Α.Δ.
Κράτα καλά το καπέλο στο κεφάλι σου, Σοφία.
Δώσ’ μου την τσάντα σου!
Φυσικά και δε θα την πάρεις!
Τώρα, Σοφία! Τρέχα!
Δεξιά!
Ω, να πάρει! Έχουμε παγιδευτεί σ’ ένα στενάκι αδιέξοδο!
13 Για μια στιγμή… Ναι, εντάξει… έχετε δίκιο! Εσείς δεν έχετε ιδέα τι συμβαίνει και σε τι περιπέτεια έχω μπλέξει. Ούτε καν ποια είμαι δεν ξέρετε… Οπότε… ας πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή!
15 Οι περισσότεροι μεγάλοι, το ξέρω καλά αυτό, δεν καταλαβαίνουν πόσο σημαντική είναι μια υπόσχεση! Ειδικά μια υπόσχεση που δίνεις σε παιδί! Όχι όμως ο δικός μου πατέρας. Ο πατέρας μου, ο Νικόδημος, ήξερε με πόση ανυπομονησία περίμενα εκείνη την ημέρα του Ιανουαρίου. Τη μέρα που θα έβλεπα για πρώτη φορά τις «κινούμενες εικόνες». Τη μέρα που θα πήγαινα επιτέλους σινεμά! Μου το είχε υποσχεθεί. Κι ο πατέρας μου κρατούσε πάντα τις υποσχέσεις του. Γι’ αυτό, μόλις το αμαξάκι μας έστριψε από την πλατεία Συντάγματος στην οδό Σταδίου, ένιωσα την καρδιά μου να χτυπάει πιο δυνατά κι από τις οπλές του αλόγου στο λιθόστρωτο. Πετάχτηκα έξω πριν καλά καλά σταματήσει το όχημα, στη γωνία με τη Γεωργίου Σταύρου. Ο παγωμένος αέρας του χειμώνα με χτύπησε στο πρόσωπο, αλλά δε με ένοιαζε καθόλου. Έτρεξα προς το σημείο του ραντεβού μας με την ταχύτητα ενός κλεμμένου κλειδιού που γλιστράει στην τσέπη. Το κινηματοθέατρο «Θέατρον του Κόσμου» στεκόταν εκεί, επιβλητικό και ολοκαίνουριο – είχε ανοίξει μόλις πριν από έναν μήνα! 1
16 Ο Λουκάς, ο αμαξάς μας, άδικα μου φώναζε να τον περιμένω να δέσει τ’ άλογο! Δεν υπήρχε καμία περίπτωση… Στάθηκα ακριβώς δίπλα στην είσοδο. Προσπάθησα να ισιώσω την πλάτη μου όσο πιο πολύ μπορούσα –γιατί δε με λες και πρώτο μπόι–, ώστε ο πατέρας να με ξεχωρίσει από μακριά μέσα στο πλήθος. Ο πατέρας μού είχε πει ότι ο κινηματογράφος είναι «η πιο αληθινή ψευδαίσθηση που εφευρέθηκε ποτέ». Ένιωθα την ανυπομονησία σαν πεταλούδες που χορεύουν στο στομάχι μου κι όπως εκείνες έτσι κι εγώ δεν μπορούσα να σταθώ ακίνητη*. Η αλογοουρά που είχα φτιάξει πρόχειρα με ένα σκοινάκι** πήγαινε πέρα δώθε σαν εκκρεμές. Η ώρα περνούσε. Σούφρωσα τα φρύδια μου, πάντα έτσι κάνω όταν αρχίζω να θυμώνω, και κοίταξα γύρω μου. Κυρίες με βαριά παλτά και γούνινες μούφες για να ζεσταίνουν τα χέρια τους, κύριοι με μπαστούνια που βιάζονταν να μπουν στη ζεστασιά του θεάτρου, παιδιά που κρατούσαν ζεστά κάστανα από τον πλανόδιο στη γωνία… Κι όλοι με τα καπέλα τους!*** Όλοι αυτοί ήταν εκεί, αλλά το καπέλο του κυρίου Νικόδημου δεν ήταν πουθενά! Ούτε φυσικά κι ο ίδιος ο κύριος Νικόδημος… Έβγαλα το ρολόι τσέπης μου. Το είχα βρει σπασμένο σ’ ένα συρτάρι και το είχα επιδιορθώσει μόνη μου και πλέον δούλευε… ρολόι! Γιατί αλλιώς τι να το κάνεις; Ένα ρολόι που δε λειτουργεί μοιάζει με βαλσαμωμένο πουλί σε κλουβί. Δηλαδή κάτι περιττό, άχρηστο και φυσικά… κακόγουστο. * Η αλήθεια είναι πως έτρεμα λιγάκι και από το κρύο. Η ανάσα μου έβγαινε σαν λευκός αχνός. ** Οι κορδέλες είναι πολύ βαρετές! *** Εγώ δε φορούσα καπέλο. Τα έβρισκα ενοχλητικά τα καπέλα!
17 Όσο όμως και να κοιτούσα το ρολόι, τίποτα δεν άλλαζε. Η ώρα της προβολής της ταινίας είχε φτάσει. Αλλά όχι κι ο πατέρας μου. Η ανυπομονησία μου είχε δώσει τη θέση της στην απογοήτευση και στον θυμό, που όλο και φούντωνε σαν τη φωτιά στο τζάκι του σπιτιού μας. Δίπλα μου, ο Λουκάς συνέχιζε να τρίβει νευρικά τα χέρια του, τάχα για να τα ζεστάνει, αλλά ήξερα πως το έκανε επειδή ανησυχούσε. Πάντα αυτό κάνει όταν ανησυχεί. Ο Λουκάς, με το μουστάκι του σαν δύο σοβαρά, μαύρα φρύδια κάτω από τη μύτη του, είναι ο πιο αξιόπιστος άνθρωπος στον κόσμο. Είναι υπεύθυνος για τον κήπο, το άλογο, την άμαξα και για τις εξωτερικές δουλειές του σπιτιού μας. Α, ναι… και για την ασφαλή μετακίνηση των μυστικών του πατέρα. «Δεσποινίς Σοφία» ψιθύρισε. «Πρέπει να φύγουμε. Ο κύριος Νικόδημος… θα μας είχε στείλει τον κώδικα καθυστέρησης». Ο κώδικας καθυστέρησης ήταν μια μυστική συνθηματική φράση που χρησιμοποιούσε ο πατέρας όταν ήταν πολύ απασχολημένος. Δεν είχε στείλει τίποτα. Άρα δεν επρόκειτο για μια απλή καθυστέρηση.
18 Έστρεψα απογοητευμένη το βλέμμα μου προς την είσοδο του κινηματοθέατρου. Δε θα έβλεπα ούτε σήμερα, λοιπόν, αυτό το θαύμα του «κόσμου»! Μουτρωμένη, έσφιξα το παλτό μου κι ακολούθησα τον Λουκά στην άμαξα. Το καλό που του ήθελα του κυρίου πατέρα μου ήταν να είχε μια καλή δικαιολογία που δεν εμφανίστηκε.
20 Η διαδρομή από το Ζάππειο προς την Πλάκα ήταν γεμάτη από τις σκέψεις μου που έτρεχαν πιο γρήγορα και από το άλογο της άμαξας. Εντάξει, ήμουν συνηθισμένη στις απουσίες του πατέρα μου. Βλέπετε, είναι δημοσιογράφος και πολύ συχνά συμβαίνει να του τύχει κάτι έκτακτο, που πρέπει να ερευνήσει περισσότερο, κι έτσι λείπει πολύ – ακόμα και ολόκληρες μέρες… Όμως και τότε φροντίζει να στέλνει με κάποιον τρόπο τον κώδικα εκτάκτου γεγονότος*. Αυτό είναι, σκέφτηκα. Θα έχει στείλει τον κώδικα εκτάκτου γεγονότος… στο σπίτι. Ο κώδικας θα με περίμενε εκεί! Γι’ αυτό και με το που φτάσαμε πετάχτηκα έξω με νέα ανυπομονησία. Το σπίτι μας είναι ένα διώροφο στην Πλάκα, που έχει μια εσωτερική αυλή με μια λεμονιά και πολλά γεράνια σε διάφορα χρώματα. Δεν είναι κανένα τεράστιο σπίτι, σίγουρα όμως δεν το * Αυτή είναι άλλη μία συνθηματική φράση. Εκτός από τον Λουκά, στέλνει τον κώδικα και με έναν νεαρό μαθητευόμενο δημοσιογράφο, βοηθό του. 2 ISBN: 978-618-03-5133-0 ΒΟΗΘ. ΚΩΔ. MHX/ΣΗΣ 85133 Το μυστήριο Εμένα με λένε Σοφία κι εσείς τσιμουδιά για όσα μάθετε στη θεία Ελπινίκη – αλλιώς θα μεταμορφωθώ σε βαλσαμωμένο πουλί! Όλα ξεκίνησαν όταν ο δημοσιογράφος πατέρας μου εξαφανίστηκε κι εγώ βρέθηκα στο πολυτελές σπίτι της θείας, με γκουβερνάντα την τέλεια και ύποπτα μυστηριώδη Κλειώ! Τα μυστήρια γύρω μου πυκνώνουν: Η γυναικεία εφημερίδα της Καλλιρρόης Παρρέν, τo υπόγειο ενός υφαντουργείου, μια εργάτρια εξαφανίζεται, ένας άντρας παραμονεύει στις σκιές, μια άγνωστη γυναίκα στέλνει κεντημένα μαντίλια… Πώς συνδέονται όλα αυτά με τον πατέρα μου και την εξαφάνισή του; Είμαι αποφασισμένη να ανακαλύψω την αλήθεια, και μαζί μˈ αυτήν και τη δική μου φωνή! Μια περιπέτεια γεμάτη δράση, χιούμορ, ανατροπές και άρωμα γυναικείας χειραφέτησης στα στενοσόκακα και τα κεραμίδια της Αθήνας της Μπελ Επόκ! Εκεί όπου η αλήθεια μοιάζει με κέντημα που μόλις έχει αρχίσει να ξηλώνεται…
www.metaixmio.grRkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=