17 Όσο όμως και να κοιτούσα το ρολόι, τίποτα δεν άλλαζε. Η ώρα της προβολής της ταινίας είχε φτάσει. Αλλά όχι κι ο πατέρας μου. Η ανυπομονησία μου είχε δώσει τη θέση της στην απογοήτευση και στον θυμό, που όλο και φούντωνε σαν τη φωτιά στο τζάκι του σπιτιού μας. Δίπλα μου, ο Λουκάς συνέχιζε να τρίβει νευρικά τα χέρια του, τάχα για να τα ζεστάνει, αλλά ήξερα πως το έκανε επειδή ανησυχούσε. Πάντα αυτό κάνει όταν ανησυχεί. Ο Λουκάς, με το μουστάκι του σαν δύο σοβαρά, μαύρα φρύδια κάτω από τη μύτη του, είναι ο πιο αξιόπιστος άνθρωπος στον κόσμο. Είναι υπεύθυνος για τον κήπο, το άλογο, την άμαξα και για τις εξωτερικές δουλειές του σπιτιού μας. Α, ναι… και για την ασφαλή μετακίνηση των μυστικών του πατέρα. «Δεσποινίς Σοφία» ψιθύρισε. «Πρέπει να φύγουμε. Ο κύριος Νικόδημος… θα μας είχε στείλει τον κώδικα καθυστέρησης». Ο κώδικας καθυστέρησης ήταν μια μυστική συνθηματική φράση που χρησιμοποιούσε ο πατέρας όταν ήταν πολύ απασχολημένος. Δεν είχε στείλει τίποτα. Άρα δεν επρόκειτο για μια απλή καθυστέρηση.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=