16 Ο Λουκάς, ο αμαξάς μας, άδικα μου φώναζε να τον περιμένω να δέσει τ’ άλογο! Δεν υπήρχε καμία περίπτωση… Στάθηκα ακριβώς δίπλα στην είσοδο. Προσπάθησα να ισιώσω την πλάτη μου όσο πιο πολύ μπορούσα –γιατί δε με λες και πρώτο μπόι–, ώστε ο πατέρας να με ξεχωρίσει από μακριά μέσα στο πλήθος. Ο πατέρας μού είχε πει ότι ο κινηματογράφος είναι «η πιο αληθινή ψευδαίσθηση που εφευρέθηκε ποτέ». Ένιωθα την ανυπομονησία σαν πεταλούδες που χορεύουν στο στομάχι μου κι όπως εκείνες έτσι κι εγώ δεν μπορούσα να σταθώ ακίνητη*. Η αλογοουρά που είχα φτιάξει πρόχειρα με ένα σκοινάκι** πήγαινε πέρα δώθε σαν εκκρεμές. Η ώρα περνούσε. Σούφρωσα τα φρύδια μου, πάντα έτσι κάνω όταν αρχίζω να θυμώνω, και κοίταξα γύρω μου. Κυρίες με βαριά παλτά και γούνινες μούφες για να ζεσταίνουν τα χέρια τους, κύριοι με μπαστούνια που βιάζονταν να μπουν στη ζεστασιά του θεάτρου, παιδιά που κρατούσαν ζεστά κάστανα από τον πλανόδιο στη γωνία… Κι όλοι με τα καπέλα τους!*** Όλοι αυτοί ήταν εκεί, αλλά το καπέλο του κυρίου Νικόδημου δεν ήταν πουθενά! Ούτε φυσικά κι ο ίδιος ο κύριος Νικόδημος… Έβγαλα το ρολόι τσέπης μου. Το είχα βρει σπασμένο σ’ ένα συρτάρι και το είχα επιδιορθώσει μόνη μου και πλέον δούλευε… ρολόι! Γιατί αλλιώς τι να το κάνεις; Ένα ρολόι που δε λειτουργεί μοιάζει με βαλσαμωμένο πουλί σε κλουβί. Δηλαδή κάτι περιττό, άχρηστο και φυσικά… κακόγουστο. * Η αλήθεια είναι πως έτρεμα λιγάκι και από το κρύο. Η ανάσα μου έβγαινε σαν λευκός αχνός. ** Οι κορδέλες είναι πολύ βαρετές! *** Εγώ δε φορούσα καπέλο. Τα έβρισκα ενοχλητικά τα καπέλα!
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=